Του Γιώργου Κράλογλου
Πιο δύσκολα τα έκαναν τα πράγματα στη ΔΕΘ. Η κυβέρνηση πρέπει να αποδείξει αυτά που είπε, όπως τα είπε. Και η αντιπολίτευση ότι εννοεί τα δικά της.
Είναι στο χέρι τους όμως;
Σε καμία περίπτωση θα λέγαμε εμείς όσο το ενεργειακό και το φορολογικό στηρίζεται στις δομές του κρατισμού. Όσο το χρέος μας έχει να κάνει και με τα ανεβοκατεβάσματα της αξίας του χρήματος στην ευρωπαϊκή αγορά.
Και ας ξεκινήσουμε από το ενεργειακό.
Το πρόβλημα είναι στη δομή του. Γεννήθηκε μαζί με την κρίση. Έτσι όπως τα έχουμε κάνει και με τις εξαρτήσεις που έχουμε από το εισαγόμενο αέριο αγνοώντας, κυρίως δε, αυτά που μας λέει και η παραγωγή, μια 3ετία τουλάχιστον.
Είναι λάθος η εκτίμηση των κυβερνητικών παραγόντων ότι τα 30% των μειώσεων θα βάλουν κόντρα στις εξελίξεις. Ότι πρόκειται να κάνουν την τσέπη μας να πει ότι όλα είναι καλά και άγια… με την κυβέρνηση.
Θα υπάρξουν γκρίνιες για πολλούς λόγους. Ο κυριότερος από αυτούς θα είναι ότι τίποτε δεν θα συμβεί την ώρα που πρέπει να συμβεί. Ότι μάλλον θα τα δούμε να εφαρμόζονται με τρόπο που δεν θα δικαιώνει τις σημερινές χαρές. Τα σημερινά χειροκροτήματα.
Η κατάσταση είναι ρευστή. Οι πραγματικές αυξήσεις στην εισαγόμενη ενέργεια (από την οποία έχουμε μεγάλη εξάρτηση καθώς τα αποθέματά μας δεν είναι εκείνα που μας επιτρέπουν να κρατάμε χαμηλές τιμές) δεν έχουν κάνει ακόμη όλη τη, μάλλον καταστροφική, εμφάνισή τους.
Ρίξτε μια προσεκτική ματιά τι γίνεται στις πηγές τροφοδοσίας του δικού μας συστήματος. Θα δείτε ότι οι ευχές και οι ελπίδες των αρμοδίων δεν στηρίζονται στις βάσεις που θα μας καθησυχάσουν. Δεν πείθουν.
Και δεν είναι τόσο αισιόδοξα τα πράγματα όσο προσπαθούν κάποιοι κυβερνητικοί παράγοντες να τα εμφανίσουν. Το παιχνίδι με την ενέργεια χοντραίνει και θα συνεχίσει. Η δε ντόπια παραγωγή μας βρίσκεται σε αμηχανία και δεν έχει άδικο. Προσέξτε το αυτό.
Ρωτήστε και τη βιομηχανία. Θα σας πει, νομίζετε, ότι μας αρκούν οι διαβεβαιώσεις από τις εξαγγελίες;
Καθόλου. Να και ο λόγος που τα αντιπολιτευτικά κόμματα εξουσίας και ειδικά το ΠΑΣΟΚ με τις προγραμματικές δηλώσεις (αυτές από τη ΔΕΘ) ανοίχθηκε για τα καλά στη βιομηχανία. Έβαλε κάτω τα αιτήματά της και τα κάλυψε (σε υποσχέσεις βέβαια) σχεδόν όλα.
Ας μεταφερθούμε τώρα στο φορολογικό.
Προβλήθηκαν πολλά είδη παροχών. Ευχάριστων και λαϊκών παροχών. Αλλά και πολλά κενά στην εφαρμογή τους. Θα τα καλύψουν, λένε…
Κενά στον κορβανά σε όλα τα φορολογικά ανοίγματα που θέλει από τη μια να κάνει η κυβέρνηση έχοντας όμως και ένα κράτος γαργαντούα στο βάθος να βλέπει το σήμερα. Δεν γίνονται και τα δύο. Θα τα ακούσουμε αυτά και από τους δανειστές. Στις Βρυξέλλες δεν θα αργήσουν τα ναι μεν… αλλά προς την κυβέρνηση.
Την αντιπολίτευση δεν τη μετράνε οι τεχνοκράτες του χρέους μας από την Ε.Ε. Οι δε δανειστές ξέρουν ότι η αντιπολίτευση ως συγκυβέρνηση θα τα πάρει όλα πίσω. Την ίδια δε στιγμή θα βεβαιώνει και τους δανειστές μας για τη συνεργασία μαζί τους ως συγκυβέρνηση της Ελλάδας, πράγμα που σημαίνει πως θα συμφωνήσει και στη μείωση του κράτους. Έχει συμβεί (στα λόγια) και στο παρελθόν.
CAPITAL