Ο Μιχάλης Αργυροκαστρίτης θέτει το ζήτημα της συνύπαρξης στην ύπαιθρο, με προτάσεις για την προστασία των κοπαδιών και τη διαχείριση της βόσκησης.
Την ανάγκη να συνδεθεί η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος με την ουσιαστική στήριξη των ανθρώπων που ζουν και παράγουν στην ύπαιθρο αναδεικνύει ο Μιχάλης Αργυροκαστρίτης, σε ανάρτησή του με την ένδειξη «Ευβοϊκή Άγρια Φύση». Στο επίκεντρο της παρέμβασης βρίσκονται η κτηνοτροφία, η διαχείριση της βόσκησης και το κόστος που καλούνται να επωμιστούν οι παραγωγοί από τη συνύπαρξη με την άγρια ζωή.
Η τοποθέτηση αμφισβητεί το δίλημμα «ανθρώπινες δραστηριότητες ή άγρια φύση», επισημαίνοντας ότι το μεσογειακό τοπίο έχει διαμορφωθεί μέσα από τη μακρόχρονη παρουσία και εργασία του ανθρώπου. Η γεωργία, η κτηνοτροφία, η μελισσοκομία και η ρητινοκαλλιέργεια συνδέονται με την οικονομική και κοινωνική ζωή της υπαίθρου. Η υποχώρησή τους, όπως τονίζεται, συνεπάγεται απώλεια γνώσης, παραδόσεων και ανθρώπινου δυναμικού, ενώ επηρεάζει και τη μορφή του τοπίου.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη βόσκηση. Σύμφωνα με την ανάρτηση, η κίνηση των κοπαδιών σε βουνά, ξέφωτα και δασικές εκτάσεις συνέβαλλε στον περιορισμό της χαμηλής βλάστησης και στη διατήρηση ανοικτών χώρων. Η μεγάλη μείωσή της μπορεί, σε ορισμένες περιοχές, να συνδέεται με πυκνότερη βλάστηση και περισσότερη καύσιμη ύλη.
Ο ίδιος, ωστόσο, επισημαίνει και τις συνέπειες της υπερβόσκησης: υποβάθμιση της βλάστησης, εμπόδια στη φυσική αναγέννηση και διάβρωση του εδάφους. Στο πλαίσιο αυτό αναφέρεται και σε περιοχές της νότιας Εύβοιας. Η θέση που διατυπώνει είναι ότι η ένταση της βόσκησης χρειάζεται να προσαρμόζεται στις δυνατότητες κάθε τόπου.
Στο πρακτικό σκέλος, η παρέμβαση περιλαμβάνει συγκεκριμένα αιτήματα για τη στήριξη των κτηνοτρόφων: κατάλληλες σταβλικές εγκαταστάσεις, επαρκείς περιφράξεις, ποιμενικούς σκύλους και μέτρα πρόληψης για την προστασία των κοπαδιών. Παράλληλα, ζητούνται άμεση καταγραφή των ζημιών και δίκαιες, έγκαιρες αποζημιώσεις για απώλειες που σχετίζονται με την άγρια ζωή, καθώς και ουσιαστική βοήθεια όταν ασθένειες και επιζωοτίες πλήττουν την παραγωγή.
Το βασικό επιχείρημα είναι ότι το οικονομικό βάρος της συνύπαρξης δεν μπορεί να επιβαρύνει αποκλειστικά εκείνους που εξακολουθούν να εργάζονται στην ύπαιθρο. Η παραμονή τους προϋποθέτει υποδομές, προστασία της παραγωγής και στήριξη όταν προκύπτουν απώλειες.
Ταυτόχρονα, η ανάρτηση θέτει σαφή περιβαλλοντικά όρια στην παραγωγική δραστηριότητα. Το νερό, το έδαφος, τα δάση και οι φυσικές διεργασίες αποτελούν τη βάση και της ανθρώπινης ζωής. Η εξάντληση αυτών των πόρων υπονομεύει τελικά και τις ίδιες τις δραστηριότητες που στηρίζονται σε αυτούς.
Για την Εύβοια, η παρέμβαση ανοίγει μια ουσιαστική συζήτηση: πώς μπορούν η κτηνοτροφική παραγωγή, η παραμονή των κατοίκων στην ύπαιθρο και η προστασία της άγριας ζωής να υπηρετηθούν μέσα από συγκεκριμένα μέτρα. Το ζητούμενο που θέτει είναι μια συνύπαρξη με κανόνες, ευθύνη και έμπρακτη υποστήριξη των παραγωγών.