Η προσπάθεια του Ιβάν Γιοβάνοβιτς και των ποδοσφαιριστών του γεννά προσδοκίες. Η ουσιαστική στήριξη, όμως, θα φανεί και στις ημέρες που το αποτέλεσμα δεν θα είναι αυτό που θέλουμε.
Δύο αγώνες, δύο εκτός έδρας νίκες. Το 2-1 απέναντι στη Σερβία και το 1-0 επί της Γερμανίας έδωσαν στην Εθνική Ελλάδας το ξεκίνημα που ήθελε στο Nations League. Έδωσαν, όμως, και στον κόσμο έναν λόγο να περιμένει με ανυπομονησία το επόμενο παιχνίδι. Αυτή η προσμονή είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο των ημερών.
Γιατί η σχέση μιας ομάδας με τους ανθρώπους που την ακολουθούν χτίζεται και ανάμεσα στους αγώνες. Στη συζήτηση της επόμενης ημέρας, στην επιθυμία να ξαναδείς τους ίδιους παίκτες μαζί, στην αίσθηση ότι αξίζει να παρακολουθήσεις την προσπάθειά τους. Εκεί αρχίζει να διαμορφώνεται η εμπιστοσύνη.
Η σημερινή Εθνική δημιουργεί αυτή την προσδοκία. Μας επιτρέπει να σκεφτούμε τη συνέχεια με ενδιαφέρον, να αναρωτηθούμε μέχρι πού μπορεί να φτάσει, να δούμε το ταλέντο της ως υλικό για μια πορεία με διάρκεια. Και κάπου εδώ χρειάζεται προσοχή: η ανυπομονησία του φιλάθλου μπορεί εύκολα να γίνει απαίτηση για αδιάκοπες επιτυχίες.
Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς έχει κεντρική θέση σε αυτή την προσπάθεια. Η αξία της δουλειάς ενός προπονητή φαίνεται στον τρόπο με τον οποίο συνδέει διαφορετικούς χαρακτήρες, αγωνιστικές συνήθειες και φιλοδοξίες. Ο διεθνής ποδοσφαιριστής φτάνει στην Εθνική κουβαλώντας τον ρυθμό του συλλόγου του, τις επιτυχίες του, ενδεχομένως και τις δυσκολίες του. Μέσα σε περιορισμένο χρόνο πρέπει να βρει θέση σε ένα κοινό σχέδιο.
Γι’ αυτό και η συνοχή αξίζει όσο η ατομική ποιότητα. Ένας παίκτης μπορεί να κρίνει μια φάση. Για να επαναλαμβάνονται οι καλές εμφανίσεις χρειάζονται συνεννόηση, ευθύνη και εμπιστοσύνη μεταξύ συμπαικτών. Χρειάζεται ο καθένας να αναλαμβάνει το κομμάτι της δουλειάς που του αναλογεί, ακόμη κι όταν αυτό δεν γίνεται πρωτοσέλιδο.
Από εκεί προκύπτει και η ευρύτερη γοητεία αυτής της ομάδας. Η συλλογική προσπάθεια γίνεται ορατή μέσα στο γήπεδο: κάποιος καλύπτει, κάποιος επιμένει, κάποιος προσφέρει μια επιλογή στον συμπαίκτη του. Σε μια καθημερινότητα γεμάτη δυσπιστία, έχει αξία να βλέπεις ανθρώπους να συντονίζονται για έναν κοινό στόχο. Το ποδόσφαιρο μπορεί να μας προσφέρει αυτή τη χαρά, χωρίς να χρειάζεται να του φορτώσουμε την ευθύνη για όλα όσα μας λείπουν.
Οι νίκες, άλλωστε, δεν λύνουν τα προβλήματα έξω από το γήπεδο. Προσφέρουν μια κοινή στιγμή, μια αφορμή συνάντησης, μια ανάσα. Αρκεί αυτό για να τις χαρούμε. Η περηφάνια για την προσπάθεια των παικτών χωράει μαζί με τον σεβασμό στον αντίπαλο και με την αναγνώριση ότι κάθε αγώνας έχει τις δικές του δυσκολίες.
Το κρίσιμο ερώτημα αφορά πλέον και εμάς. Πώς θα σταθούμε απέναντι σε αυτή την Εθνική όταν έρθει μια ήττα; Θα θυμόμαστε όσα σήμερα επαινούμε; Θα μπορούμε να συζητήσουμε ένα λάθος χωρίς να ακυρώνουμε τον παίκτη που το έκανε; Θα επιτρέψουμε σε νέους ποδοσφαιριστές να εξελιχθούν με τις αναπόφευκτες διακυμάνσεις τους;
Η στήριξη αποκτά περιεχόμενο ακριβώς εκεί. Στην ψύχραιμη κριτική, στην υπομονή, στην αναγνώριση της προσπάθειας και μετά από μια κακή βραδιά. Οι υπερβολικές προσδοκίες συχνά προετοιμάζουν εξίσου υπερβολικές καταδίκες. Μια ομάδα που μεγαλώνει χρειάζεται γύρω της ανθρώπους πρόθυμους να παρακολουθήσουν ολόκληρη τη διαδρομή.
Ας χαρούμε, λοιπόν, αυτό το ξεκίνημα. Ας περιμένουμε το επόμενο παιχνίδι με αισιοδοξία και απαιτήσεις ανάλογες της δουλειάς που βλέπουμε. Και ας κρατήσουμε κάτι από τη σημερινή εμπιστοσύνη για την πρώτη δύσκολη στιγμή. Τότε θα φανεί πόσο πραγματικά πιστεύουμε σε αυτή την Εθνική.