Σύμφωνα με ένα παλιό αμερικανικό ρητό, «η υπερβολική οικειότητα καλλιεργεί την απέχθεια». Αναρωτιέμαι καμιά φορά κατά πόσον πολιτικοί, δημοσιολογούντες και πάσης φύσεως «σελέμπριτις» έχουν αντιληφθεί τη σοφία αυτής της φράσης. Ζούμε στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και, προφανώς, οι επαγγελματίες της επικοινωνίας θεωρούν ότι αυτά είναι το Α και το Ω μιας επιτυχημένης συνταγής. Απολύτως κατανοητό να διαφημίζει κάποιος τις δραστηριότητές του ή την πολιτική του σε κάποιο συγκεκριμένο θέμα. Κατανοητό, επίσης, να θέλει να προβάλει μία ανθρώπινη πλευρά της προσωπικότητάς του. Αυτό που δεν χωνεύεται, όμως, είναι όταν βλέπεις παιδιά να γίνονται εργαλεία επικοινωνίας ή δήθεν χαλαρές στιγμές να προβάλλονται από τα Μέσα. Υποθέτω ότι μαζεύουν εκατοντάδες ή χιλιάδες λάικς και γνωρίζουν την αποθέωση σε ένα κλειστό και αυτοαναφορικό κύκλωμα οπαδών και ακολούθων. Προκαλούν και άλλα τόσα αρνητικά σχόλια, γιατί η εποχή μας είναι εξαιρετικά τοξική. Αν κάποιος είναι «δημόσιο πρόσωπο», δεν ενδείκνυται να αποδημήσει αυτήν την περίοδο, έστω και αν δεν θα διαβάσει ο ίδιος ό,τι θα γραφτεί στο «πανηγύρι» που θα ακολουθήσει. Ανάμεσα στην αποθέωση και στη μανία της αποκαθήλωσης υπάρχει, όμως, η τεράστια πλειονότητα των συνετών ανθρώπων που δεν φανατίζονται, συνεχίζουν να σκέπτονται, παρακολουθούν τι συμβαίνει γύρω τους, αλλά απεχθάνονται το μη αυθεντικό, την υπερβολική προσήλωση στην επικοινωνία και αρνούνται να σαγηνευθούν από μια ψεύτικη αίσθηση οικειότητας. Δεν είναι λίγοι και είναι συνήθως εκείνοι που κρίνουν στο τέλος το τι μένει σαν εικόνα από συγκεκριμένα πρόσωπα που προσπαθούν με μανία να βρίσκονται στο επίκεντρο της δημοσιότητας.
Η αλήθεια είναι ότι όπως δεν έχει βρεθεί θεραπεία για όλους όσοι έχουν εξάρτηση από το κινητό τους και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν έχει βρεθεί και για όσους πάσχουν από το σύνδρομο να θέλουν να είναι κάθε μέρα στην «πρώτη σελίδα». Πέφτουν συχνά σε μια μαύρη τρύπα. Οταν η δημοτικότητά τους υποχωρεί, θεωρούν ότι η επίμονη και η υπερβολική έκθεση θα τους καταστήσει πιο δημοφιλείς ή αξιόπιστους. Το σκληρό κοινό τους αποθεώνει, οι φανατικοί αντίπαλοι λατρεύουν να τους μισούν και οι υπόλοιποι στη μέση αναρωτιούνται γιατί κάποιος φίλος ή συγγενής δεν τους παίρνει το κινητό και δεν κλειδώνει τους λογαριασμούς τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για λίγες ημέρες ή, έστω, ώρες.
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ