Η βουλευτής Ευβοίας σε ένα ζεστό στιγμιότυπο έξω από εκκλησία — Μια εικόνα που φωτίζει την απλή, καθημερινή πλευρά πίσω από τη δημόσια παρουσία
Μια φωτογραφία με την Κατερίνα Καζάνη, τον Μάριο Λιαμπότη και τον Γεώργιο Λιαμπότη αποτυπώνει μια όμορφη, ανεπιτήδευτη στιγμή έξω από εκκλησία. Μακριά από τα έδρανα της Βουλής, τις πολιτικές αντιπαραθέσεις και την αυστηρότητα των επίσημων εμφανίσεων, οι τρεις τους στέκονται χαμογελαστοί ανάμεσα στον κόσμο.
Δεν χρειάζονται πάντα μεγάλες δηλώσεις για να φανεί η ανθρώπινη πλευρά ενός δημόσιου προσώπου. Μερικές φορές αρκεί ένα χαμόγελο, μια συνάντηση και μια φωτογραφία που δεν μοιάζει στημένη, αλλά κρατά τη ζεστασιά της στιγμής.
Υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν στην πολιτική έχοντας μάθει πρώτα να μιλούν. Και υπάρχουν εκείνοι που, πριν ζητήσουν να ακουστούν, έχουν περάσει χρόνια ακούγοντας.
Η Κατερίνα Καζάνη ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Γιατρός πριν γίνει βουλευτής, γυναίκα της Χαλκίδας πριν αποκτήσει δημόσιο αξίωμα, έμαθε την κοινωνία όχι μέσα από κομματικά γραφεία, αλλά μέσα από τα εξεταστήρια, τα νοσοκομεία, τα Κέντρα Υγείας και τις αγωνίες των ανθρώπων που βρέθηκαν απέναντί της.
Για μια μαιευτήρα–γυναικολόγο, η ανθρώπινη ζωή δεν είναι αφηρημένη έννοια. Είναι ο φόβος μιας γυναίκας πριν από μια εξέταση. Είναι η αγωνία μιας οικογένειας. Είναι η συγκίνηση της πρώτης ανάσας ενός παιδιού. Είναι, πάνω απ’ όλα, η ευθύνη να βρίσκεσαι εκεί όταν κάποιος σε χρειάζεται.
Αυτό το βίωμα ακολουθεί την Κατερίνα Καζάνη και στη δημόσια ζωή της.
Από τη Χαλκίδα στην Ιατρική
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Χαλκίδα, με οικογενειακές ρίζες στους Καλημεριάνους της Κύμης. Η σχέση της με την Εύβοια δεν είναι μια τυπική αναφορά σε ένα πολιτικό βιογραφικό. Είναι σχέση ζωής, δουλειάς και καθημερινότητας.
Η πρώτη της ακαδημαϊκή επιλογή ήταν το Τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Δύο χρόνια αργότερα, όμως, έκανε μια δύσκολη στροφή: ακολούθησε αυτό που πραγματικά αισθανόταν ότι την εξέφραζε και εισήχθη στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αποφοίτησε με άριστα και το 2018 ανακηρύχθηκε διδάκτορας της Ιατρικής Σχολής.
Η αλλαγή πορείας δεν ήταν εγκατάλειψη ενός στόχου. Ήταν η ωριμότητα να αναγνωρίσει τον δικό της δρόμο και το θάρρος να τον ακολουθήσει από την αρχή.
Υπηρέτησε ως αγροτική γιατρός στο Κέντρο Υγείας Ιστιαίας, εργάστηκε στο Νοσοκομείο Χαλκίδας και στο «Αττικό», ενώ ολοκλήρωσε την ειδικότητα της Μαιευτικής–Γυναικολογίας στο Νοσοκομείο «Έλενα Βενιζέλου». Στη συνέχεια εργάστηκε σε δημόσιες δομές Υγείας της Εύβοιας, γνωρίζοντας από κοντά τόσο την αξία του προσωπικού όσο και τις ελλείψεις ενός συστήματος που συχνά στηρίζεται περισσότερο στο φιλότιμο των ανθρώπων του παρά στην επάρκεια των μέσων του.
Οι γεννήσεις που δεν ξέχασε ποτέ
Στη ζωή ενός μαιευτήρα υπάρχουν εκατοντάδες γεννήσεις. Κάποιες, όμως, μένουν χαραγμένες για πάντα.
Για την Κατερίνα Καζάνη, οι πιο έντονες ήταν οι στιγμές κατά τις οποίες κλήθηκε να ξεγεννήσει τις ίδιες της τις αδελφές. Η επιστημονική γνώση συνάντησε τότε το συναίσθημα με τρόπο πρωτόγνωρο. Η γιατρός έπρεπε να παραμείνει ψύχραιμη, ενώ η αδελφή και η θεία περίμεναν να κρατήσουν στην αγκαλιά τους τα νέα μέλη της οικογένειας.
Η εικόνα της να κρατά για πρώτη φορά τα ανίψια της συμπυκνώνει ίσως καλύτερα από οποιοδήποτε βιογραφικό την ανθρώπινη πλευρά της: πίσω από την ιδιότητα βρίσκεται ένας άνθρωπος που συγκινείται, αγωνιά και αισθάνεται το βάρος της ευθύνης.
Πρότυπό της έχει χαρακτηρίσει τη μητέρα της, μια εργαζόμενη γυναίκα που μεγάλωσε τέσσερα παιδιά και στάθηκε δίπλα τους σε κάθε βήμα. Από το οικογενειακό της περιβάλλον, όπως η ίδια έχει πει, πήρε την αξία της κοινωνικής συμμετοχής και την πεποίθηση ότι η προσφορά δεν είναι σύνθημα, αλλά καθημερινή στάση.
Η προσφορά πριν από το αξίωμα
Πολύ πριν από την εκλογή της στη Βουλή, συμμετείχε σε εθελοντικές δράσεις πρόληψης με κινητό μαστογράφο και δωρεάν τεστ Παπανικολάου σε περιοχές της Εύβοιας και σε γυναικείες φυλακές. Παράλληλα, πραγματοποίησε ενημερωτικές ομιλίες σε μαθητές και συνεργάστηκε αφιλοκερδώς σε δράσεις υποστήριξης ζευγαριών που αντιμετώπιζαν προβλήματα υπογονιμότητας.
Αυτές οι παρεμβάσεις δεν έχουν τη λάμψη μιας τηλεοπτικής εμφάνισης. Έχουν, όμως, κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: φτάνουν σε γυναίκες που μπορεί να μην είχαν διαφορετικά εύκολη πρόσβαση σε προληπτικό έλεγχο και σε οικογένειες που δοκιμάζονται σιωπηλά.
Η πρώτη θεσμική της συμμετοχή ήρθε το 2010, όταν εξελέγη δημοτική σύμβουλος στον Δήμο Χαλκιδέων. Το 2023 οι πολίτες της Εύβοιας την έστειλαν στη Βουλή με το ΠΑΣΟΚ–Κίνημα Αλλαγής. Από τον Οκτώβριο του 2025 υπηρετεί και ως κοσμήτορας της Βουλής.
Οι τίτλοι, ωστόσο, δεν αρκούν για να περιγράψουν έναν άνθρωπο. Η ουσία βρίσκεται στο αν, όταν κλείσουν οι κάμερες και τελειώσουν οι ομιλίες, παραμένει διαθέσιμος για εκείνον που ζητά βοήθεια.
Η πολιτική χωρίς το ανθρώπινο πρόσωπο δεν έχει νόημα
Στον λίγο ελεύθερο χρόνο της, η Κατερίνα Καζάνη αναζητά την αποφόρτιση στον αθλητισμό. Έχει ασχοληθεί με την ενόργανη, το βόλεϊ και το καράτε, ενώ τα τελευταία χρόνια αγαπά ιδιαίτερα το τένις. Μια καθημερινή πλευρά, μακριά από τα κοινοβουλευτικά έδρανα, που θυμίζει ότι και οι άνθρωποι της δημόσιας ζωής χρειάζονται τον δικό τους χώρο για να ξαναβρίσκουν ισορροπία.
Κανένα ανθρώπινο πορτρέτο πολιτικού δεν πρέπει να μετατρέπεται σε αγιογραφία. Η πολιτική κρίνεται από πράξεις, παρεμβάσεις, συνέπεια και αποτέλεσμα. Η ανθρώπινη αφετηρία, όμως, έχει σημασία. Δείχνει τι κουβαλά κάποιος μαζί του όταν περνά την πόρτα της Βουλής.
Η Κατερίνα Καζάνη κουβαλά τις εικόνες από τα Κέντρα Υγείας της Εύβοιας, τις αγωνίες των γυναικών που συνάντησε ως γιατρός, τη χαρά των οικογενειών που είδαν ένα παιδί να γεννιέται και τη μνήμη μιας Χαλκίδας που εξακολουθεί να είναι το σπίτι της.
Σε μια εποχή κατά την οποία η πολιτική συχνά γίνεται απόσταση, ένταση και απρόσωπη αντιπαράθεση, η δική της διαδρομή θυμίζει κάτι απλό: για να εκπροσωπήσεις πραγματικά έναν τόπο, πρέπει πρώτα να έχεις σταθεί δίπλα στους ανθρώπους του.
Και η Κατερίνα Καζάνη είχε μάθει να στέκεται δίπλα τους πολύ πριν καθίσει στα έδρανα της Βουλής.