Υπάρχει μια στιγμή που η αγανάκτηση πρέπει να βγει από το σαλόνι. Να σταματήσει να εξαντλείται μπροστά στην τηλεόραση, στα σχόλια του διαδικτύου και στις κουβέντες μεταξύ ανθρώπων που συμφωνούν ότι «δεν πάει άλλο», αλλά την επόμενη ημέρα συνεχίζουν σαν να μην ειπώθηκε τίποτε. Αυτή η στιγμή πρέπει να γίνει συλλογική απόφαση.
Στη Γαλλία, μαθητές και φοιτητές βγαίνουν στους δρόμους διεκδικώντας περισσότερους πόρους για την εκπαίδευση, με γονείς και εκπαιδευτικούς να στηρίζουν τον αγώνα τους. Η εικόνα αυτή μάς αφορά άμεσα. Θέτει μπροστά μας ένα ερώτημα: πόσο ακόμη θα αντιμετωπίζουμε το δικαίωμα στη μόρφωση και στην αξιοπρεπή ζωή σαν προσωπικό πρόβλημα του καθενός; www.boursorama.com
Το «δεν πάει άλλο» χρειάζεται συνέχεια. Χρειάζεται ανθρώπους που συναντιούνται, αποφασίζουν και διεκδικούν.
Πόσες φορές θα πούμε σε έναν νέο να κάνει υπομονή; Να τελειώσει το σχολείο, να πάρει το πτυχίο, να προσθέσει ακόμη ένα προσόν και να περιμένει τη σειρά του; Πόσες φορές θα παρουσιάσουμε ως φυσιολογική τη σκέψη ότι για να προχωρήσει στη ζωή του πρέπει να στηρίζεται επ’ αόριστον στην οικογένεια ή να αναζητήσει διέξοδο μακριά από τον τόπο του;
Μια κοινωνία οφείλει να προσφέρει στους νέους της λόγους να συμμετέχουν και δυνατότητες να σταθούν στα πόδια τους. Και κάθε κυβέρνηση οφείλει να λογοδοτεί για τις επιλογές της στην παιδεία, στη στέγαση και στην εργασία. Η επίκληση των δυσκολιών δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμη απάντηση σε κάθε ανάγκη.
Οι μαθητές και οι φοιτητές έχουν φωνή. Υπάρχουν και εδώ άνθρωποι που οργανώνονται και διεκδικούν. Τους αδικούμε όταν ισοπεδώνουμε τη δράση τους με ένα εύκολο «όλοι κοιμούνται». Το ζητούμενο είναι να πληθύνουν όσοι συμμετέχουν και να σταθούν δίπλα τους όσοι σήμερα παρακολουθούν από απόσταση.
Εμείς, οι μεγαλύτεροι, έχουμε ευθύνη γι’ αυτή την απόσταση. Όταν λέμε στα παιδιά μας «μην μπλέκεις», όταν αντιμετωπίζουμε τη συμμετοχή στα κοινά ως χαμένο χρόνο, τα εκπαιδεύουμε στην αποχώρηση. Και μετά τους ζητάμε να αλλάξουν όσα εμείς ανεχόμαστε.
Δεν δικαιούμαστε να περιμένουμε από τη νεολαία να δώσει μόνη της έναν αγώνα που αφορά ολόκληρη την κοινωνία.
Ο γονιός που αγωνιά για το σχολείο του παιδιού του, ο φοιτητής που προσπαθεί να συνεχίσει τις σπουδές του, ο εργαζόμενος που ζητά αξιοπρεπή αμοιβή έχουν λόγο να συναντηθούν. Να βάλουν συγκεκριμένα αιτήματα στο τραπέζι και να απαιτήσουν συγκεκριμένες απαντήσεις: επαρκή στελέχωση των σχολείων, στήριξη της φοιτητικής στέγης και σίτισης, ουσιαστική προστασία της εργασίας.
Εκεί χρειάζεται ο ξεσηκωμός. Στις ανοιχτές συνελεύσεις, στους συλλόγους γονέων, στα σωματεία, στις πλατείες και στις μαζικές ειρηνικές διαδηλώσεις. Με αποφάσεις που παίρνονται συλλογικά, με επιμονή και με έλεγχο όσων δεσμεύονται να δώσουν λύσεις. Με συμμετοχή που συνεχίζεται και την επόμενη ημέρα.
Η οργανωμένη κοινωνική πίεση μπορεί να υποχρεώσει την εξουσία να απαντήσει εκεί όπου μια μεμονωμένη διαμαρτυρία προσπερνιέται εύκολα. Γι’ αυτό έχει σημασία να ξέρουμε τι ζητάμε, ποιος έχει την ευθύνη και πότε απαιτούμε να γίνει πράξη η δέσμευσή του.
Ας ξεκινήσουμε από τον τόπο μας. Από το σχολείο της γειτονιάς, τον φοιτητικό σύλλογο, τον χώρο δουλειάς. Ας πάμε στη συνέλευση που συνήθως αποφεύγουμε. Ας στηρίξουμε μια δίκαιη διεκδίκηση πριν το πρόβλημα χτυπήσει αποκλειστικά τη δική μας πόρτα. Η αλληλεγγύη αποκτά περιεχόμενο όταν διαθέτουμε χρόνο και παρουσία.
Η Γαλλία μάς δίνει μια αφορμή να κοιτάξουμε τη δική μας στάση. Η ευθύνη για όσα θα διεκδικήσουμε εδώ παραμένει δική μας. Καμία κοινωνία δεν μπορεί να αναθέτει επ’ αόριστον την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της σε λίγους και ύστερα να απογοητεύεται από το αποτέλεσμα.
Ας σηκωθούμε, λοιπόν, από τη θέση του θεατή. Μαζικά, ειρηνικά, αποφασιστικά. Με τη φωνή μας, την παρουσία μας και συγκεκριμένες απαιτήσεις. Το μέλλον μας αξίζει περισσότερα από μια ακόμη αναβολή.