Η αντιπαράθεση για τις παλιές συνεργασίες επαναφέρει τη θητεία της εκπροσώπου της ΝΔ στο γραφείο Λαφαζάνη — και το ερώτημα ποια κριτήρια ισχύουν για όλους.
Όταν η πολιτική αντιπαράθεση περιορίζεται στο ποιος συνεργάστηκε με ποιον, οι πρωταγωνιστές της οφείλουν να είναι έτοιμοι να συζητήσουν και τη δική τους διαδρομή. Η σύγκρουση της Αλεξάνδρας Σδούκου με τον Νικόλα Φαραντούρη έφερε ακριβώς αυτό το ζήτημα στο προσκήνιο: πόσο συνεπής μπορεί να είναι μια κριτική που εξαντλείται στις προηγούμενες επαφές του αντιπάλου;
Η εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας κατήγγειλε ως σεξιστική και προσβλητική την αναφορά του ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ ότι «χαριεντιζόταν» με υπουργούς και ζήτησε από τον Νίκο Ανδρουλάκη την αποπομπή του. Ο Φαραντούρης απάντησε ότι η αιχμή του ήταν αποκλειστικά πολιτική και ότι επέστρεψε έναν χαρακτηρισμό που εκείνη είχε προηγουμένως χρησιμοποιήσει για τις επαφές του με τη Μαρία Καρυστιανού.
Η διαφωνία για τη συγκεκριμένη διατύπωση χρειάζεται να κριθεί με βάση το περιεχόμενο και τα συμφραζόμενά της. Δεν λύνεται απλώς με το ποιος χρησιμοποίησε πρώτος μια λέξη. Ούτε όμως ακυρώνει τη δυνατότητα να εξεταστούν δημόσια οι επαγγελματικές και πολιτικές διαδρομές όσων συμμετέχουν στην αντιπαράθεση.
Και η διαδρομή της Αλεξάνδρας Σδούκου περιλαμβάνει συνεργασία με τον Παναγιώτη Λαφαζάνη στην πρώτη κυβέρνηση Τσίπρα. Δεν πρόκειται για κάποια κρυφή ιστορία που αποκαλύφθηκε ξαφνικά. Η ίδια έχει μιλήσει σε συνέντευξή της για τη συνεργασία με υπουργούς διαφορετικών κυβερνήσεων, μεταξύ αυτών τον Γιάννη Μανιάτη και τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, παρουσιάζοντας τις συνεργασίες αυτές ως εμπειρίες από τις οποίες απέκτησε επαγγελματική γνώση.
Στο δημοσιευμένο έγγραφο της απόσπασής της καταγράφεται η τοποθέτησή της στο γραφείο του τότε υπουργού Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, με ισχύ από τις 27 Ιανουαρίου 2015. Πρόκειται επομένως για συγκεκριμένη υπηρεσιακή σχέση, όχι για αόριστο πολιτικό κουτσομπολιό.
Αυτό δεν αποδεικνύει ότι η Σδούκου έγινε ΣΥΡΙΖΑ, ότι υιοθέτησε τις θέσεις Λαφαζάνη ή ότι άλλαξε κομματική ταυτότητα. Η εργασία σε υπουργικό γραφείο και η προσχώρηση σε άλλο κόμμα είναι διαφορετικά πράγματα. Όποιος τα συγχέει αδικεί τη συζήτηση και προσφέρει εύκολη διέξοδο από την ουσία.
Η ουσία βρίσκεται στα κριτήρια. Όταν ένας πολιτικός αναγνωρίζει ότι οι δικές του συνεργασίες με διαφορετικούς πολιτικούς χώρους είχαν επαγγελματικό περιεχόμενο, χρειάζεται αντίστοιχη ακρίβεια όταν κρίνει τις επαφές κάποιου άλλου. Χρειάζονται συγκεκριμένες θέσεις, αποφάσεις και αντιφάσεις. Η απλή παράθεση ονομάτων δεν αρκεί για να στοιχειοθετήσει πολιτικό καιροσκοπισμό.
Αυτό ισχύει και για τον Φαραντούρη. Η πολιτική του πορεία υπόκειται σε έλεγχο και οι επιλογές του χρειάζονται εξηγήσεις. Η αναφορά στο βιογραφικό της Σδούκου δεν τον απαλλάσσει από αυτή την υποχρέωση. Αντίστοιχα, η καταγγελία της Σδούκου για τον τρόπο με τον οποίο της απευθύνθηκε δεν θέτει τις δικές της δημόσιες επιλογές εκτός κριτικής.
Ο σεβασμός στις γυναίκες της πολιτικής και ο έλεγχος των πολιτικών προσώπων μπορούν και πρέπει να συνυπάρχουν. Οι υπαινιγμοί για την επαγγελματική αξία μιας γυναίκας δεν αποτελούν πολιτικό επιχείρημα. Η τεκμηριωμένη αναφορά στις θέσεις που κατείχε, όμως, είναι απολύτως θεμιτή.
Το ερώτημα προς την εκπρόσωπο της ΝΔ παραμένει συγκεκριμένο: με ποιο κριτήριο αξιολογεί τις προηγούμενες συνεργασίες και επαφές των αντιπάλων της και πόσο πρόθυμη είναι να εφαρμόσει το ίδιο κριτήριο στη δική της πορεία;
Γιατί η πολιτική συνέπεια φαίνεται όταν ο κανόνας εξακολουθεί να ισχύει και αφού αλλάξει το όνομα εκείνου που κρίνεται.