Στην απήχησή της διακρίνει την ανάγκη πολιτών για δικαιοσύνη, αξιοπιστία και ουσιαστική αλλαγή στην πολιτική ζωή.
Με θετική διάθεση απέναντι στην προοπτική πολιτικής παρουσίας της Μαρίας Καρυστιανού τοποθετήθηκε, μέσα από άρθρο του, ο Κώστας Βαξεβάνης. Η παρέμβασή του αναγνωρίζει στην απήχησή της την έκφραση μιας βαθύτερης κοινωνικής ανάγκης: να αποκτήσουν φωνή πολίτες που αισθάνονται απογοητευμένοι από τους καθιερωμένους κομματικούς μηχανισμούς.
Κατά τον αρθρογράφο, η ανταπόκριση που βρίσκει η Καρυστιανού συνδέεται με την επιθυμία απομάκρυνσης από τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, την κομματική ανακύκλωση και την αίσθηση ότι η εξουσία λειτουργεί χωρίς ουσιαστική λογοδοσία.
Οι πολίτες που βλέπουν θετικά την πολιτική της παρουσία, όπως εκτιμά, αναζητούν διαφορετικά κριτήρια εκπροσώπησης. Θέλουν να πιστέψουν ότι η εντιμότητα, η συνέπεια και η διεκδίκηση της δικαιοσύνης μπορούν να αποκτήσουν ουσιαστικό βάρος στη δημόσια ζωή.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσει τον αγώνα της για την υπόθεση των Τεμπών. Θεωρεί ότι η προσωπική της διαδρομή συναντά τις αγωνίες μιας ευρύτερης κοινωνίας, η οποία αναζητεί απαντήσεις και δυσπιστεί απέναντι στη λειτουργία των θεσμών.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η κριτική του προς όσους αντιμετωπίζουν την απουσία κομματικής προϋπηρεσίας ως επαρκή λόγο πολιτικού αποκλεισμού. Ο Βαξεβάνης αμφισβητεί την αντίληψη ότι η μακρόχρονη παρουσία στους μηχανισμούς εξουσίας αποτελεί από μόνη της πιστοποιητικό ικανότητας.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι εύλογο: με ποια αποτελέσματα ζητούν οι καθιερωμένες πολιτικές δυνάμεις να αξιολογηθεί η δική τους εμπειρία; Η κυβερνητική θητεία και οι κομματικοί τίτλοι οφείλουν να συνοδεύονται από απολογισμό και ευθύνη.
Η θετική προσέγγιση του δημοσιογράφου, πάντως, αφήνει ανοιχτό το ζήτημα της πολιτικής επάρκειας της Καρυστιανού. Ο ίδιος αναγνωρίζει ακόμη και το ενδεχόμενο αποτυχίας. Αντιμετωπίζει την πορεία ενός τέτοιου εγχειρήματος ως κάτι που πρέπει να κριθεί στην πράξη, μέσα από τις επιλογές και τις δυνατότητές του.
Παράλληλα, ασκεί σκληρή κριτική στον Κυριάκο Μητσοτάκη και καταλογίζει στην αντιπολίτευση αδυναμία να διαμορφώσει μια πειστική εναλλακτική πρόταση. Στη συλλογιστική του, η αποχή και η απογοήτευση των πολιτών διευκολύνουν τη διατήρηση των υφιστάμενων πολιτικών συσχετισμών.
Οι αιχμές του αγγίζουν και τον ΣΥΡΙΖΑ. Παρότι αναγνωρίζει τις επιθέσεις που δέχθηκε, αποδίδει στην ηγεσία του ευθύνη για την αδυναμία να ανταποκριθεί στην προσδοκία ανανέωσης που είχε δημιουργήσει.
Η ουσία της παρέμβασής του βρίσκεται στην αναγνώριση ότι η αναζήτηση νέας πολιτικής εκπροσώπησης έχει κοινωνικό υπόβαθρο. Η απαξίωσή της δεν απαντά στους λόγους που την προκαλούν.
Για την Καρυστιανού, η πρόκληση είναι να μετατραπεί η εμπιστοσύνη σε συγκεκριμένες θέσεις, αξιόπιστες συνεργασίες και ελέγξιμες δεσμεύσεις. Για το υπάρχον πολιτικό σύστημα, το δύσκολο ερώτημα παραμένει: γιατί τόσοι πολίτες αναζητούν ελπίδα έξω από τις δικές του προτάσεις;