Από τον χορό και την επιθεώρηση στις «Μικρές Αφροδίτες» και στα μιούζικαλ, η διαδρομή μιας ξεχωριστής παρουσίας που επέλεξε να αποσυρθεί νωρίς από την οθόνη.
Έφυγε από τη ζωή η Ελένη Προκοπίου, ηθοποιός και χορεύτρια που συνδέθηκε με ορισμένες από τις πιο αναγνωρίσιμες ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Η είδηση της απώλειάς της έγινε γνωστή το βράδυ της Κυριακής 27 Σεπτεμβρίου, μέσα από ανάρτηση της συναδέλφου της Μέλπως Κωστή.
Με ιδιαίτερο χορευτικό ταλέντο, εκφραστικότητα και χαρακτηριστική σκηνική παρουσία, η Ελένη Προκοπίου κινήθηκε ανάμεσα στην επιθεώρηση, την κωμωδία, το μιούζικαλ και το δράμα. Η κινηματογραφική της πορεία ήταν σχετικά σύντομη, αλλά περιλάμβανε συνεργασίες και ρόλους που διατήρησαν το όνομά της στη μνήμη του κοινού για δεκαετίες.
Την αποχαιρέτησε δημόσια και ο δημοσιογράφος Νίκος Νικόλιζας, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη του για την εμπιστοσύνη που του είχε δείξει όλα αυτά τα χρόνια. Στο μήνυμά του αναφέρθηκε επίσης στον Δημήτρη Ιβάνωφ, τον χορευτή που υπήρξε καθοριστικός στα πρώτα της καλλιτεχνικά βήματα.
Η σχέση της με τη μεγάλη οθόνη άρχισε το 1960. Τρία χρόνια αργότερα, η συμμετοχή της στις «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου αποτέλεσε σημαντικό σταθμό στην ανάδειξή της ως ηθοποιού. Το 1964 υποδύθηκε την πριγκίπισσα Γκιουλινάρ στην κωμωδία «Ο εμίρης και ο κακομοίρης», προσθέτοντας έναν ακόμη χαρακτηριστικό ρόλο στη διαδρομή της.
Ακολούθησε η συνεργασία με τη Finos Film και το «Ραντεβού στον αέρα» του Γιάννη Δαλιανίδη, όπου η υποκριτική και ο χορός συναντήθηκαν σε ένα είδος που της ταίριαζε ιδιαίτερα. Το 1966 ήταν χρονιά έντονης κινηματογραφικής παρουσίας, με συμμετοχές, μεταξύ άλλων, στους «Παράνομους πόθους», στις «Κυρίες της αυλής» και στα «Πέντε χιλιάδες ψέματα».
Στην οθόνη συνεργάστηκε με τον Γιώργο Πάντζα, με τον οποίο εμφανίστηκε σε πέντε ταινίες, αλλά και με σημαντικούς κωμικούς, όπως ο Νίκος Σταυρίδης, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος και ο Νίκος Ρίζος. Σε ορισμένες παραγωγές είχε και την ευθύνη των δικών της χορογραφιών, αξιοποιώντας την εκπαίδευση και την εμπειρία που είχε αποκτήσει από παιδί.
Ο χορός ήταν η πρώτη της επαφή με την τέχνη. Ξεκίνησε μαθήματα σε ηλικία έξι ετών στη σχολή της Λουκίας Σακελλαρίου–Κωτσοπούλου, όπου φοίτησε και η Μάρθα Καραγιάννη. Οι δύο τους συμμετείχαν σε παραστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, πολύ πριν γίνουν γνώριμα πρόσωπα του ελληνικού σινεμά.
Έφηβη ακόμη, βρέθηκε στο θέατρο «Ολύμπια» του Πειραιά δίπλα στον Δημήτρη Ιβάνωφ. Αργότερα σχημάτισε με τον Βαγγέλη Σειληνό ένα χορευτικό δίδυμο με παρουσία τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο. Η συνεργασία τους υπήρξε σημαντικό κεφάλαιο της σταδιοδρομίας της, σε μια εποχή που οι επιθεωρήσεις και τα μουσικοχορευτικά θεάματα είχαν ξεχωριστή θέση στην ψυχαγωγία του κοινού.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 η Ελένη Προκοπίου επέλεξε να δώσει προτεραιότητα στην οικογένειά της. Παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Αντώνη Συρίγο και απέκτησαν μία κόρη, την Ειρήνη. Η τελευταία κινηματογραφική της εμφάνιση ήταν το 1972, στην ταινία «Το κοροϊδάκι της πριγκηπέσσας».
Οι ταινίες της διασώζουν σήμερα την εικόνα μιας καλλιτέχνιδας με ευχέρεια στην κίνηση, ζωντάνια στην ερμηνεία και προσωπικό ύφος. Μέσα από αυτές παραμένει παρούσα σε ένα κομμάτι του ελληνικού κινηματογράφου που εξακολουθεί να βρίσκει θεατές από γενιά σε γενιά.