Πολιτικό σχόλιο | Outnews.gr
Ένα «like» στην κριτική του Αντώνη Σαμαρά ήταν αρκετό για να γίνει θέμα η αυτοπεποίθηση του Μαξίμου. Η «Εστία», στο πρωτοσέλιδό της της 6ης Οκτωβρίου, μιλά για αιφνιδιασμό από την κίνηση της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Και κάπως έτσι, δίπλα στη μεγάλη διπλωματία, αποκτήσαμε και την πολιτική ανάλυση της καρδούλας του Instagram.
Σύμφωνα με το «Ποντίκι», η πρέσβης των ΗΠΑ έκανε «like» σε ανάρτηση του MEGA που παρουσίαζε βίντεο του πρώην πρωθυπουργού με σκληρή κριτική προς την κυβέρνηση. Το ίδιο δημοσίευμα περιγράφει έκπληξη στο κυβερνητικό επιτελείο, καθώς η εικόνα που μεταδίδεται από την πρεσβεία είναι εκείνη της άριστης συνεργασίας με το Μαξίμου.
Η παρέμβαση Σαμαρά αφορούσε τις δηλώσεις της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν για τη γλώσσα και την ταυτότητα της Βόρειας Μακεδονίας, καθώς και την επιστροφή των οστών του τσάρου Σαμουήλ στη Βουλγαρία. Ο πρώην πρωθυπουργός επέκρινε την ελληνική πλευρά για την επιστροφή μόνο 48 κειμηλίων, υποστηρίζοντας ότι έπρεπε να διεκδικηθεί το σύνολο των αφαιρεθέντων θρησκευτικών θησαυρών. Αυτές είναι οι αιτιάσεις του· η αποδοχή τους δεν προκύπτει αυτομάτως από μια διαδικτυακή αντίδραση.
Το πολιτικά απολαυστικό βρίσκεται στην έκπληξη που περιγράφεται. Εάν πράγματι το κυβερνητικό επιτελείο ψάχνει να αποκωδικοποιήσει ένα «like», τότε προσφέρει μόνο του το πιο εύστοχο σχόλιο για την ανασφάλειά του. Μια κυβέρνηση που εμπιστεύεται την πολιτική της θα έπρεπε να μπορεί να αντέξει και μια καρδούλα κάτω από την κριτική ενός αντιπάλου της.
Οι καλές ελληνοαμερικανικές σχέσεις δεν συνοδεύονται από συμβόλαιο αποκλειστικής πολιτικής συμπάθειας προς τον εκάστοτε πρωθυπουργό. Ούτε η διπλωματική συνεργασία εξασφαλίζει ότι κάθε δημόσια κίνηση μιας πρέσβεως θα περνά από το επικοινωνιακό φίλτρο του Μαξίμου. Όποιος μπερδεύει τις σχέσεις δύο κρατών με την προσωπική του επιβεβαίωση, είναι καταδικασμένος να εκπλήσσεται.
Βεβαίως, από ένα «like» δεν προκύπτει ούτε αμερικανικό χρίσμα στον Σαμαρά ούτε απόφαση αποδοκιμασίας του Μητσοτάκη. Όποιος ανακοινώνει αλλαγή φρουράς στην Αθήνα επειδή εμφανίστηκε μια καρδούλα στο Instagram, κάνει πολιτική μαντεία. Η υπερβολή, όμως, των ερμηνειών δεν ακυρώνει το εύλογο ερώτημα για την κυβέρνηση: γιατί να αποκτά τέτοιο βάρος η διαδικτυακή αντίδραση μιας ξένης διπλωμάτη;
Το Μαξίμου έχει πολύ ουσιαστικότερη δουλειά από την καταμέτρηση ξένων επιδοκιμασιών. Οφείλει να εξηγεί τους χειρισμούς του, να απαντά συγκεκριμένα στην κριτική και να παρουσιάζει τι διεκδικεί και τι πετυχαίνει. Στις αιτιάσεις για τα κειμήλια χρειάζονται στοιχεία για τη διαπραγμάτευση. Στη συζήτηση για τη Βόρεια Μακεδονία χρειάζονται καθαρές θέσεις και συγκεκριμένες ενέργειες. Η ερμηνεία των διαθέσεων της πρέσβεως δεν απαντά σε κανένα από αυτά.
Το ίδιο ισχύει και για τον Σαμαρά. Η κριτική του κρίνεται από το περιεχόμενο και τη συνέπειά της. Δεν αποκτά μεγαλύτερη αλήθεια επειδή την πρόσεξε η αμερικανική πρεσβεία. Σε μια δημοκρατία, η πολιτική νομιμοποίηση δεν εισάγεται από το εξωτερικό.
Αν, λοιπόν, επιβεβαιώνεται ο αιφνιδιασμός που περιγράφει η «Εστία», το Μαξίμου έχει λόγο να κοιταχτεί στον καθρέφτη. Η Γκίλφοϊλ πάτησε ένα κουμπί. Το πόση ανασφάλεια θα αποκαλύψει η αντίδραση σε αυτό, είναι αποκλειστικά υπόθεση της κυβέρνησης.
Οι πολίτες, πάντως, δεν χρωστούν «like» σε κανέναν. Περιμένουν απαντήσει