Η παραμονή μιας κυβέρνησης στην εξουσία δεν αποτελεί υπηρεσία που οφείλει να της προσφέρει η κοινωνία. Είναι εντολή υπό όρους. Ανανεώνεται όταν υπάρχει αποτέλεσμα και αφαιρείται όταν η εμπιστοσύνη εξαντλείται. Όσο περισσότερο μια ηγεσία αντιμετωπίζει αυτή την απλή δημοκρατική αρχή ως απειλή, τόσο περισσότερο αποκαλύπτει ότι έχει βολευτεί στην καρέκλα της.
Αυτό είναι το πραγματικό πολιτικό ζήτημα για τη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η απαίτηση να κρίνεται διαρκώς με βάση το παρελθόν της παράταξης, τον φόβο για τους αντιπάλους της ή την αδυναμία των υπολοίπων. Κάπου, όμως, αυτή η πίστωση τελειώνει. Μια κυβέρνηση οφείλει να εξηγεί γιατί αξίζει να συνεχίσει. Η ανεπάρκεια του διπλανού δεν αποτελεί κυβερνητικό έργο.
Τα 52 χρόνια από την ίδρυση της ΝΔ προσφέρονται για ιστορικό απολογισμό. Προσφέρονται, όμως, και για πολιτική αυτοκριτική. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ίδρυσε ένα κόμμα σε μια κρίσιμη στιγμή για τη δημοκρατία και τη χώρα. Η σημερινή ηγεσία οφείλει να αποδείξει τη δική της χρησιμότητα, με τις σημερινές ανάγκες και τις σημερινές απαιτήσεις. Το επώνυμο του ιδρυτή δεν καλύπτει τα κενά των διαδόχων.
Και οι ανάγκες έχουν πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο. Ένας άνθρωπος που εργάζεται πρέπει να μπορεί να σχεδιάσει τη ζωή του. Μια οικογένεια χρειάζεται εισόδημα, στέγη, ασφάλεια και λειτουργικές υπηρεσίες. Μια επιχείρηση χρειάζεται σταθερούς κανόνες, λογικές επιβαρύνσεις και χώρο να αναπτυχθεί. Η αξιολόγηση μιας κυβέρνησης αρχίζει εκεί όπου τελειώνει η ομιλία του πρωθυπουργού: στην πραγματική ζωή.
Γι’ αυτό και ο φιλελευθερισμός δεν μπορεί να περιορίζεται σε υπουργικές παρουσιάσεις. Χρειάζεται ανταγωνισμό που να λειτουργεί, έλεγχο της κατάχρησης ισχύος και κράτος που να εφαρμόζει τους ίδιους κανόνες σε όλους. Όταν η πολιτική συζήτηση εξαντλείται στο πόσο ωραία περιγράφεται η ανάπτυξη, μένει αναπάντητο το ουσιώδες: ποιος μπορεί πράγματι να συμμετέχει σε αυτήν;
Ανάλογα αυστηρό πρέπει να είναι το μέτρο για τους θεσμούς. Η λογοδοσία δεν είναι προσβολή προς τον πρωθυπουργό. Η δημοσιογραφική κριτική δεν χρειάζεται κομματική άδεια. Η κοινοβουλευτική διαφωνία δεν αποτελεί προσωπική αχαριστία. Όποιος δυσκολεύεται να ανεχθεί τον έλεγχο, δυσκολεύεται να υπηρετήσει τη δημοκρατία στην ουσία της.
Εδώ βρίσκεται η βαθύτερη ένσταση απέναντι στο σημερινό κυβερνητικό μοντέλο: η πολιτική μοιάζει να περιστρέφεται υπερβολικά γύρω από την αντοχή του αρχηγού. Αν αντέχει επικοινωνιακά, αν διατηρεί τον έλεγχο, αν μπορεί να επιβάλει ξανά το δίλημμά του. Η χώρα, όμως, έχει μεγαλύτερες ανάγκες από την πολιτική μακροημέρευση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Η απάντηση σε αυτή την κατάσταση απαιτεί πολιτική επιλογή. Και η Αφροδίτη Λατινοπούλου με τη Φωνή Λογικής αποτελεί επιλογή που αξίζει ουσιαστική στήριξη.
Η κατεύθυνση που προβάλλει —φορολογική ελάφρυνση, οικονομική ελευθερία, προστασία της ιδιοκτησίας, ασφάλεια και ενίσχυση της οικογένειας— δίνει συγκεκριμένο περιεχόμενο σε αυτή τη στήριξη. Πρόκειται για προτεραιότητες πάνω στις οποίες μπορεί να διαμορφωθεί μια διαφορετική πολιτική πρόταση, με σαφείς δεσμεύσεις και δυνατότητα ελέγχου.
Η αξία της επιλογής Λατινοπούλου βρίσκεται και στην απόρριψη μιας βολικής παραδοχής: ότι κάθε εναλλακτική πρέπει προηγουμένως να εγκριθεί από εκείνους που ήδη κυβερνούν. Η πολιτική εκπροσώπηση είναι ανοιχτή διεκδίκηση. Κανένα μεγάλο κόμμα δεν έχει δικαίωμα να αντιμετωπίζει την ενίσχυση ενός ανταγωνιστή του ως απείθεια των πολιτών.
Ούτε χρειάζεται η χώρα να περιμένει ατελείωτα ποιος πρώην αρχηγός θα μιλήσει, ποιος θα αποχωρήσει και ποιος θα διαπραγματευτεί την επόμενη θέση του. Η συζήτηση πρέπει να προχωρήσει στις προτάσεις, στα πρόσωπα που τις υποστηρίζουν και στη δυνατότητά τους να αναλάβουν ευθύνη. Η Λατινοπούλου δικαιούται να δώσει αυτή τη μάχη με τη δική της πολιτική παρουσία.
Η στήριξή της, βεβαίως, σημαίνει και υψηλές απαιτήσεις. Χρειάζονται στελέχη, επεξεργασμένες λύσεις, συνέπεια και αντοχή στον έλεγχο. Ακριβώς επειδή η χώρα χρειάζεται αλλαγή, η εναλλακτική οφείλει να προετοιμάζεται σοβαρά για την επόμενη ημέρα.
Ο κ. Μητσοτάκης μπορεί να ζητά νέα εντολή. Δεν μπορεί να την απαιτεί ως αναγνώριση της ιστορίας της ΝΔ. Δεν μπορεί να μετατρέπει τη διαφωνία σε ενοχή ούτε την πολιτική αλλαγή σε φόβητρο.
Η στήριξη στη Λατινοπούλου είναι μια καθαρή απάντηση σε αυτή την αξίωση μονιμότητας. Η εξουσία έχει ημερομηνία κρίσης. Και όταν φτάσει εκείνη η ώρα, ο πρωθυπουργός θα χρειαστεί κάτι πολύ περισσότερο από ένα γενέθλιο βίντεο για να εξηγήσει γιατί πρέπει να συνεχίσει.