Η προσφορά της Σταυρούλας Κωνσταντίνου Γεραμάνη αξίζει κάθε έπαινο – Το κρίσιμο ερώτημα είναι γιατί μια δημόσια δομή χρειάζεται ιδιώτες για να αποκτήσει τον βασικό εξοπλισμό της
Ένα πλήρως εξοπλισμένο ασθενοφόρο VW Crafter εντάχθηκε την Τρίτη 1η Σεπτεμβρίου στη δύναμη του Γενικού Νοσοκομείου – Κέντρου Υγείας Κύμης, χάρη στη δωρεά της κυρίας Σταυρούλας Κωνσταντίνου Γεραμάνη.
Η πράξη της είναι σημαντική και αξίζει δημόσια αναγνώριση. Σε μια περίοδο κατά την οποία η κοινωνική αλληλεγγύη συχνά περιορίζεται στα λόγια, μια προσφορά που μπορεί να συμβάλει στη γρήγορη μεταφορά ασθενών και ακόμη και στη διάσωση ανθρώπινων ζωών έχει ουσιαστικό, μετρήσιμο αντίκρισμα.
Η ευγνωμοσύνη προς τη δωρήτρια, όμως, δεν μπορεί να λειτουργήσει ως άλλοθι για την Πολιτεία.
Γιατί πίσω από την τελετή, τις ευχαριστίες και τις φωτογραφίες παραμένει ένα ερώτημα που δεν επιτρέπεται να θαφτεί κάτω από τις κορδέλες: γιατί ένα δημόσιο νοσοκομείο χρειάζεται δωρεές για να αποκτήσει τα αυτονόητα;
Όταν το αυτονόητο μετατρέπεται σε ευεργεσία
Το ασθενοφόρο δεν είναι πολυτέλεια. Δεν είναι μια πρόσθετη παροχή που μπορεί να περιμένει καλύτερες δημοσιονομικές ημέρες. Είναι βασικό εργαλείο μιας υγειονομικής δομής που εξυπηρετεί την Κύμη και δεκάδες χωριά σε μια μεγάλη, ορεινή και γεωγραφικά απαιτητική περιοχή της Εύβοιας.
Όταν ένα τέτοιο μέσο αποκτάται χάρη στην ευαισθησία ενός ιδιώτη, η δωρεά ασφαλώς πρέπει να τιμάται. Ταυτόχρονα, όμως, αποκαλύπτεται ένα κενό κρατικής ευθύνης.
Δεν είναι, άλλωστε, η πρώτη φορά που βασικός εξοπλισμός του Νοσοκομείου Κύμης εξασφαλίζεται μέσω κοινωνικής προσφοράς. Και ο αξονικός τομογράφος, ένα κρίσιμο διαγνωστικό μέσο, αποκτήθηκε στο παρελθόν με δωρεά και κινητοποίηση της κοινωνίας.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχουν δωρητές. Ευτυχώς που υπάρχουν. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η δωρεά παύει να αποτελεί συμπληρωματική ενίσχυση και μετατρέπεται σε αναγκαίο όρο για να καλυφθούν στοιχειώδεις ανάγκες μιας δημόσιας μονάδας υγείας.
Τότε η φιλανθρωπία δεν συμπληρώνει το κράτος. Καλείται να το υποκαταστήσει.
Το ΕΣΥ δεν λειτουργεί μόνο με κτίρια και μηχανήματα
Η κυβέρνηση μιλά συχνά για «αναβάθμιση» του ΕΣΥ. Η λέξη, όμως, δεν γεμίζει εφημερίες, δεν καλύπτει οργανικές θέσεις και δεν ξεκουράζει εργαζομένους που δουλεύουν στα όρια της εξουθένωσης.
Ένα νοσοκομείο δεν γίνεται ισχυρό μόνο επειδή απέκτησε ένα όχημα ή ένα σύγχρονο μηχάνημα. Χρειάζεται γιατρούς, νοσηλευτές, διασώστες, τεχνικούς, πληρώματα, διοικητικό προσωπικό, επαρκή χρηματοδότηση και μόνιμο σχεδιασμό.
Ασθενοφόρο χωρίς το αναγκαίο προσωπικό δεν μπορεί να προσφέρει όσα υπόσχεται η εικόνα του. Ιατρικό μηχάνημα χωρίς ειδικευμένους ανθρώπους, συντήρηση και σταθερή λειτουργία κινδυνεύει να μετατραπεί σε ακριβό έκθεμα. Και μια νέα μονάδα χωρίς μόνιμη και πλήρη στελέχωση παραμένει έργο στα χαρτιά, όσο εντυπωσιακά κι αν είναι τα εγκαίνιά της.
Αυτό είναι και το μάθημα από τη Μονάδα Τεχνητού Νεφρού στην Ιστιαία. Οι υποδομές είναι αναγκαίες, αλλά δεν αρκούν. Η λειτουργία τους δεν μπορεί να στηρίζεται σε προσωρινές λύσεις και συμβάσεις περιορισμένης διάρκειας. Οι κορδέλες κόβονται σε λίγα λεπτά. Η φροντίδα των ασθενών απαιτεί προσωπικό κάθε μέρα.
Η Εύβοια δεν μπορεί να περιμένει τον επόμενο δωρητή
Για τους κατοίκους της Κύμης και των γύρω χωριών, η επάρκεια του Νοσοκομείου δεν είναι αφηρημένη πολιτική συζήτηση. Είναι ζήτημα χρόνου, απόστασης και ασφάλειας.
Στην επαρχία, μια έλλειψη δεν σημαίνει απλώς μεγαλύτερη αναμονή. Μπορεί να σημαίνει πολύωρη μετακίνηση, καθυστέρηση στη διάγνωση, ταλαιπωρία για ηλικιωμένους και οικογένειες ή κρίσιμη απώλεια χρόνου σε ένα επείγον περιστατικό.
Η ισότιμη πρόσβαση στη δημόσια Υγεία δεν μπορεί να σταματά στα όρια της Αθήνας. Ούτε η ποιότητα της περίθαλψης μπορεί να εξαρτάται από τον ταχυδρομικό κώδικα, το εισόδημα του ασθενούς ή το αν θα βρεθεί ένας άνθρωπος πρόθυμος να καλύψει από την τσέπη του μια κρατική ανεπάρκεια.
Η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, οι βουλευτές του νομού, η 5η Υγειονομική Περιφέρεια και το υπουργείο Υγείας δεν κρίνονται από την παρουσία τους στις τελετές. Κρίνονται από το αν διεκδικούν και εξασφαλίζουν μόνιμο προσωπικό, σύγχρονο εξοπλισμό, επαρκή χρηματοδότηση και πραγματική επιχειρησιακή ετοιμότητα για τις δομές της Εύβοιας.
Η δωρεά είναι προσφορά – Η Υγεία είναι δικαίωμα
Η κυρία Σταυρούλα Κωνσταντίνου Γεραμάνη έκανε αυτό που της υπαγόρευσε η κοινωνική της ευαισθησία. Η Πολιτεία, όμως, δεν μπορεί να λειτουργεί με βάση την καλή προαίρεση των πολιτών. Έχει συνταγματική και πολιτική υποχρέωση να οργανώνει, να χρηματοδοτεί και να στελεχώνει το δημόσιο σύστημα υγείας.
Δεν χρειαζόμαστε ένα ΕΣΥ που θα αναζητά κάθε τόσο τον επόμενο ευεργέτη για να καλύψει μια τρύπα. Χρειαζόμαστε ένα ΕΣΥ που θα μπορεί να εγγυηθεί δωρεάν, καθολική και ποιοτική φροντίδα σε κάθε άνθρωπο, στην Κύμη, στην Ιστιαία, στη Χαλκίδα και σε κάθε απομακρυσμένη περιοχή της χώρας.
Το δικαίωμα στην Υγεία δεν χαρίζεται. Δεν αγοράζεται. Δεν ζητιανεύεται. Και δεν μπορεί να αφεθεί στη φιλανθρωπία.
Η δωρεά του ασθενοφόρου αξίζει ένα μεγάλο «ευχαριστώ».
Η δημόσια Υγεία, όμως, χρειάζεται κάτι περισσότερο από ευχαριστίες: σταθερή κρατική χρηματοδότηση, μόνιμες προσλήψεις, λογοδοσία και πολιτική βούληση.
Γιατί οι δωρητές μπορούν να προσφέρουν ένα όχημα. Την ευθύνη να λειτουργεί το Νοσοκομείο Κύμης δεν μπορεί να τη δωρίσει κανείς στο κράτος. Είναι ήδη δική του.