Ανώνυμο «γαλάζιο» σενάριο τον θέλει να κόβει ψήφους από Σαμαρά και Καρυστιανού χωρίς να πλήττει τη ΝΔ – Βολική θεωρία, χωρίς ονόματα, στοιχεία και ανάληψη ευθύνης
Τελικά, στην ελληνική πολιτική όλα ανακυκλώνονται. Ακόμη και οι «εχθροί της Δημοκρατίας».
Μέχρι χθες ο Ηλίας Κασιδιάρης παρουσιαζόταν από τη Νέα Δημοκρατία ως απειλή για το δημοκρατικό πολίτευμα. Ψηφίστηκαν τροπολογίες, στήθηκαν πολιτικές αντιπαραθέσεις και ο Άρειος Πάγος κλήθηκε να αποφασίσει ποιος είναι ο πραγματικός αρχηγός ενός κόμματος και ποιος απλώς η βιτρίνα.
Σήμερα, όμως, σε ορισμένα πολιτικά πηγαδάκια ο ίδιος άνθρωπος εμφανίζεται περίπου ως χρήσιμο εκλογικό εργαλείο. Όχι, βέβαια, επισήμως. Οι πολύ βολικές ιδέες στην Αθήνα κυκλοφορούν πάντοτε ανώνυμα.
Σύμφωνα με δημοσίευμα των «Παραπολιτικών», «γαλάζιοι φωστήρες» εκτιμούν ότι μια ενδεχόμενη εκλογική κάθοδος Κασιδιάρη δεν θα ζημίωνε ιδιαίτερα τη ΝΔ. Αντίθετα, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως «σφήνα» απέναντι στον Αντώνη Σαμαρά και στη Μαρία Καρυστιανού, περιορίζοντας τις δικές τους δεξαμενές ψηφοφόρων.
Εξαιρετική σύλληψη.
Ο Κασιδιάρης ως φόβητρο για τη Δημοκρατία όταν χρειάζονται νομοθετικές παρεμβάσεις. Ο Κασιδιάρης ως βολικός κόφτης ψήφων όταν η ΝΔ χάνει προς τα δεξιά και προς την αντισυστημική ψήφο.
Και όλα αυτά χωρίς κανείς να υπογράφει τη θεωρία.
Οι «φωστήρες» χωρίς ονοματεπώνυμο
Ποιοι είναι οι άνθρωποι που βλέπουν εκλογικό όφελος για τη Νέα Δημοκρατία;
Υπουργοί; Συνεργάτες του Μεγάρου Μαξίμου; Δημοσκόποι; Κομματικά στελέχη; Δημοσιογράφοι που συνομιλούν μεταξύ τους και στη συνέχεια επικαλούνται το «παρασκήνιο»;
Δεν μαθαίνουμε.
Μαθαίνουμε μόνο ότι κάποιοι υπολογίζουν πως ο Κασιδιάρης είναι απωθητικός για μεγάλο μέρος της κοινωνίας, αλλά αρκετά ελκυστικός για ένα μικρότερο ακροατήριο που θα μπορούσε να αφαιρέσει ψήφους από άλλους σχηματισμούς.
Δηλαδή, δεν τον θέλουν αρκετά δυνατό ώστε να απειλήσει τη ΝΔ. Τον θέλουν όσο ακριβώς χρειάζεται για να προκαλέσει ζημιά στους αντιπάλους της.
Πολιτική ακριβείας.
Σαν τον φούρνο μικροκυμάτων: δύο λεπτά λειτουργίας, για να ζεσταθεί όσο πρέπει — όχι περισσότερο, γιατί μπορεί να καεί το φαγητό.
Μόνο που εδώ δεν ζεσταίνουν φαγητό. Ζεσταίνουν ξανά μια πολιτική παρουσία συνδεδεμένη με τη Χρυσή Αυγή και τη βία που σημάδεψε την ελληνική κοινωνία.
Το «απλό μέλος» και η παλιά παράκαμψη
Ο Ηλίας Κασιδιάρης έχει δηλώσει ότι σκοπεύει να συμμετάσχει στις επόμενες εκλογές μέσα από νέο πολιτικό σχηματισμό, χωρίς να εμφανίζεται ως πρόεδρος, ιδρυτής ή επικεφαλής. Υποστηρίζει ότι διατηρεί το δικαίωμα του εκλέγεσθαι και ότι θα επιστρέψει στην πρώτη γραμμή μετά την αποφυλάκισή του. Η δήλωσή του δημοσιεύθηκε τον Μάιο.
Το σχέδιο, επομένως, είναι απλό: άλλος στην ταμπέλα, άλλος στο ακροατήριο και ο ίδιος ως «απλό μέλος».
Απλό όσο και το προηγούμενο.
Το 2023 ο Άρειος Πάγος απέκλεισε το κόμμα «Έλληνες», κρίνοντας ότι ο Κασιδιάρης παρέμενε ο πραγματικός ηγέτης του, παρά τις αλλαγές στην εμφανιζόμενη ηγεσία. Στο σκεπτικό επισημαινόταν ότι η τυπική απομάκρυνσή του δεν αναιρούσε τον πραγματικό έλεγχο που ασκούσε στον σχηματισμό. Η αρεοπαγιτική κρίση ήταν απολύτως σαφής.
Παρόμοια ήταν και η κρίση για τους «Σπαρτιάτες» πριν από τις ευρωεκλογές του 2024, όταν ο Άρειος Πάγος θεώρησε ξανά τον Κασιδιάρη πραγματικό ηγέτη πίσω από τον τυπικό κομματικό μηχανισμό.
Επομένως, η κάθοδός του δεν είναι τετελεσμένο γεγονός. Είναι πολιτική επιδίωξη που θα περάσει ξανά από νομικό και δικαστικό έλεγχο.
Και αυτό κάνει το «γαλάζιο» σενάριο ακόμη πιο ενδιαφέρον: κάποιοι μοιράζουν ήδη τις ψήφους ενός κόμματος που δεν έχει ανακοινωθεί και δεν γνωρίζουν αν θα επιτραπεί να συμμετάσχει στις εκλογές.
Πρόκειται για πρόβλεψη ή για ευχή;
Ο καταδικασμένος που μετατρέπεται σε εκλογική μεταβλητή
Τον Μάρτιο του 2026 το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων επέβαλε και σε δεύτερο βαθμό κάθειρξη 13 ετών στον Ηλία Κασιδιάρη για διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή. Η εφετειακή απόφαση διατήρησε την ποινή, ενώ εκκρεμεί η διαδικασία αναίρεσης που ο ίδιος επικαλείται.
Αυτό είναι το πραγματικό πολιτικό και θεσμικό βάρος της υπόθεσης. Δεν συζητάμε για έναν ακόμη αρχηγό μικρού κόμματος που διεκδικεί μερικές μονάδες στις δημοσκοπήσεις.
Συζητάμε για ένα πρόσωπο καταδικασμένο σε δεύτερο βαθμό για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης, το οποίο ορισμένοι εμφανίζονται πρόθυμοι να εντάξουν στους εκλογικούς τους υπολογισμούς με τη λογική «ποιον θα κόψει περισσότερο».
Όταν κινδυνεύει να συγκεντρώσει ψήφους, είναι απειλή. Όταν ενδέχεται να διασπάσει τους πολιτικούς αντιπάλους, γίνεται αριθμητική παράμετρος.
Τόσο ευέλικτη αποδεικνύεται η θεσμική ευαισθησία.
Σαμαράς και Καρυστιανού στο ίδιο τσουβάλι
Ακόμη πιο βολική είναι η τοποθέτηση του Αντώνη Σαμαρά και της Μαρίας Καρυστιανού στην ίδια υποτιθέμενη εκλογική δεξαμενή.
Ο πρώτος προέρχεται από τον σκληρό ιστορικό πυρήνα της Νέας Δημοκρατίας και απευθύνεται ευθέως σε συντηρητικούς ψηφοφόρους που κατηγορούν τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι απομάκρυνε το κόμμα από τις παραδοσιακές του θέσεις.
Η δεύτερη απέκτησε πολιτική απήχηση μέσα από την υπόθεση των Τεμπών, την αμφισβήτηση της κυβερνητικής διαχείρισης και την απαίτηση λογοδοσίας. Το ακροατήριό της δεν μπορεί να βαφτιστεί συλλήβδην «δεξιότερο της ΝΔ» επειδή αυτό διευκολύνει ένα προεκλογικό διάγραμμα.
Η προσπάθεια να παρουσιαστούν και οι δύο ως στόχοι του ίδιου «αναχώματος» αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο: για τους σχεδιαστές της κυβερνητικής επιβίωσης δεν υπάρχουν πια πολιτικές αιτίες, κοινωνικές αντιδράσεις ή απαιτήσεις δικαιοσύνης. Υπάρχουν μόνο δεξαμενές, διαρροές και τρόποι περιορισμού τους.
Αν ένας πολίτης απομακρύνεται από τη ΝΔ, δεν χρειάζεται να εξεταστεί γιατί έφυγε. Αρκεί να βρεθεί κάποιος τρίτος για να μην πάει εκεί όπου φοβάται το Μαξίμου.
Το σενάριο που λέει περισσότερα για τους εμπνευστές του
Δεν υπάρχει μέχρι στιγμής κανένα δημόσιο στοιχείο που να αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση οργανώνει, ενθαρρύνει ή διευκολύνει την επιστροφή Κασιδιάρη. Ο ισχυρισμός αυτός θα ήταν αυθαίρετος.
Υπάρχει, όμως, ένα δημοσίευμα που μεταφέρει την ικανοποίηση ανώνυμων «γαλάζιων φωστήρων» για το ενδεχόμενο να λειτουργήσει ο Κασιδιάρης ως εκλογικό ανάχωμα απέναντι στους αντιπάλους της ΝΔ.
Και αυτό αρκεί για να τεθεί ένα πολύ συγκεκριμένο ερώτημα:
Ποιοι ακριβώς χαμογελούν με αυτή την πιθανότητα;
Διότι η Δημοκρατία δεν προστατεύεται με τροπολογίες τη Δευτέρα και με εκλογικά κομπιουτεράκια την Τρίτη. Ούτε μπορεί ένας καταδικασμένος για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης να είναι ταυτόχρονα θεσμικός κίνδυνος και χρήσιμη «σφήνα», ανάλογα με το ποιον εμφανίζεται να ζημιώνει.
Μέχρι να δοθούν ονόματα και στοιχεία, δεν έχουμε αποκάλυψη.
Έχουμε ένα πολιτικό μπαλόνι.
Και το ενδιαφέρον δεν είναι μόνο ποιον θέλουν να χτυπήσει. Είναι κυρίως ποιος το φουσκώνει.