Πόσο γρήγορα ξεχνάμε… Πριν από έξι χρόνια βγαίναμε στα μπαλκόνια για να χειροκροτήσουμε τους νοσηλευτές που μας κρατούσαν (κυριολεκτικά) ζωντανούς, καθώς βρισκόμασταν αντιμέτωποι με το τσουνάμι ενός ύπουλου και απρόβλεπτου ιού. Ηταν άνθρωποι που με κίνδυνο της ζωής τους έμπαιναν κάθε μέρα σε θαλάμους με ασθενείς, τους έδιναν κουράγιο και δεν εγκατέλειπαν το πόστο τους, παρά τον διάχυτο φόβο.
Εξι χρόνια μετά, κάνουν ακριβώς την ίδια δουλειά, μέσα στις ίδιες αντίξοες συνθήκες. Ο κορωνοϊός έχει εξαφανιστεί, αλλά αυτό που κάνουν παραμένει σκληρό και απαιτεί προσήλωση και πείσμα. Είναι, αν θέλετε, και απολύτως ηρωικό. Βλέπω καμιά φορά κάποια από τις πολλές ξένες σειρές για τη ζωή σε κάποιο νοσοκομείο ή τμήμα επειγόντων περιστατικών, συνήθως στην Αμερική. Και εκεί είναι μία πολύ σκληρή δουλειά. Μετά όμως τυχαίνει να βρεθώ σε μία εφημερία σε ένα δημόσιο νοσοκομείο και αναρωτιέμαι: «Θεέ μου, πώς τα βγάζουν πέρα αυτοί οι άνθρωποι, πώς αντέχουν;». Εχουν γίνει και γίνονται προσπάθειες για να αλλάξουν τα πράγματα στα νοσοκομεία. Οι συνθήκες είναι όμως ακόμη τριτοκοσμικές σε πάρα πολλές περιπτώσεις. Μέσα στο χάος και τις φωνές βλέπεις τους ανθρώπους που είναι δίπλα στους ασθενείς να προσπαθούν να οργανώσουν στοιχειωδώς τα πράγματα για να λειτουργούν. Αυτοί οι άνθρωποι πληρώνονται 1.200 ευρώ καθαρά. Δεν θα έπρεπε, δεν είναι καθόλου λαϊκισμός να πούμε ότι είναι σχεδόν ντροπή να πληρώνονται τόσο λίγο όταν σε όλο τον δυτικό κόσμο η δουλειά τους αναγνωρίζεται και αμείβεται καλά.
Το κράτος πρέπει να το φροντίσει, αλλά και ο ιδιωτικός τομέας. Σε μία χώρα όπου ο πλούτος είναι αδιανόητος για μερικές ομάδες, καθώς και η ανεξέλεγκτη επίδειξή του, κάποιοι πρέπει να βάλουν το χέρι στην τσέπη και να ενισχύσουν το σύστημα υγείας και πιο συγκεκριμένα τους στυλοβάτες του στην πρώτη γραμμή. Αν μη τι άλλο, ξέρουν και εκείνοι ότι στα δύσκολα και στα επείγοντα στη φροντίδα τους θα προσβλέψουν.
Επειδή ξεχνάμε γρήγορα, λοιπόν, ας γυρίσουμε πίσω σε εκείνες τις μαύρες μέρες. Οσοι είχαμε την ατυχία να τις βιώσουμε πιο προσωπικά αντλούσαμε θάρρος και πίστη από το χαμόγελο αυτών των ανθρώπων, που έβαζαν σε κίνδυνο τη ζωή τους για να μας φροντίσουν. Και αν μάθαμε κάτι, είναι πως το κλισέ ισχύει στην περίπτωσή τους: «Αυτή η δουλειά δεν πληρώνεται με τίποτα».
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ