Οι αεροπορικές προσθέτουν 600.000 θέσεις και τα ξενοδοχεία ανεβάζουν τις τιμές – Το ελληνικό «θαύμα» συνεχίζει να μετρά επισκέπτες, αλλά αποφεύγει να μετρήσει τι μένει στην κοινωνία
Το ελληνικό τουριστικό «θαύμα» απέκτησε ακόμη έναν μήνα.
Οι προγραμματισμένες αεροπορικές θέσεις για τον Οκτώβριο αυξάνονται από περίπου 3 εκατομμύρια το 2025 σε 3,6 εκατομμύρια φέτος. Άνοδος 18,3%, περισσότερες πτήσεις, περισσότεροι επισκέπτες και νέα πανηγύρια για την επιμήκυνση της περιόδου.
Εξαιρετικά.
Το μόνο που απομένει είναι να μάθουμε πότε θα επιμηκυνθεί και η ευημερία των Ελλήνων.
Γιατί μέχρι σήμερα η τουριστική περίοδος μεγαλώνει, οι τιμές μεγαλώνουν, τα έσοδα μεγαλώνουν, αλλά οι μισθοί των εργαζομένων, οι δημόσιες υποδομές και η δυνατότητα μιας ελληνικής οικογένειας να κάνει διακοπές παραμένουν στα γνωστά… θερινά επίπεδα λιτότητας.
Περισσότερες αφίξεις, λιγότερη πρόσβαση
Η Αθήνα, το Ηράκλειο, τα Χανιά και η Ρόδος συγκεντρώνουν εκατοντάδες χιλιάδες πρόσθετες αεροπορικές θέσεις. Μεγάλες αυξήσεις καταγράφονται και σε μικρότερους προορισμούς, όπως η Καλαμάτα, η Σάμος και η Κάρπαθος.
Την ίδια ώρα, η μέση τιμή δωματίου στα πολυτελή καταλύματα των ελληνικών νησιών εμφανίζεται αυξημένη κατά 131% σε σχέση με το 2019.
Δηλαδή το «ελληνικό καλοκαίρι» επεκτείνεται έως τον Οκτώβριο, αλλά για ολοένα περισσότερους Έλληνες έχει ήδη καταργηθεί.
Η χώρα διαφημίζεται ως προορισμός τεσσάρων εποχών, την ώρα που ο κάτοικός της χρειάζεται σχεδόν έναν μισθό για λίγες ημέρες διακοπών. Τα νησιά γεμίζουν επισκέπτες, αλλά αδειάζουν από εργαζομένους που δεν μπορούν να βρουν προσιτή κατοικία. Τα ξενοδοχεία αυξάνουν τις τιμές, αλλά οι άνθρωποι που στρώνουν τα κρεβάτια και εξυπηρετούν τους πελάτες δεν βλέπουν πάντοτε αντίστοιχη αναβάθμιση στη ζωή τους.
Αυτό δεν είναι τουριστική ανάπτυξη. Είναι τουριστική μεγέθυνση. Και η διαφορά είναι τεράστια.
Οι αεροπορικές θέσεις δεν είναι κοινωνική πολιτική
Οι 3,6 εκατομμύρια προγραμματισμένες θέσεις δεν σημαίνουν ότι όλα τα εισιτήρια θα πουληθούν. Αποτελούν, όμως, σοβαρή ένδειξη ότι η ζήτηση μεταφέρεται πλέον και στους φθινοπωρινούς μήνες.
Η εξέλιξη θα μπορούσε να είναι πραγματικά θετική.
Θα μπορούσε να δημιουργήσει σταθερότερες θέσεις εργασίας, να περιορίσει την εποχικότητα και να μεταφέρει έσοδα σε περισσότερες περιοχές. Για να συμβεί αυτό, όμως, χρειάζεται σχέδιο.
Θα μετατραπούν οι τρίμηνες συμβάσεις σε οκτάμηνες ή ετήσιες; Θα αυξηθούν ουσιαστικά οι αποδοχές; Θα υπάρξει κατοικία για τους εποχικούς εργαζομένους; Θα ενισχυθούν τα δίκτυα ύδρευσης, η διαχείριση απορριμμάτων, τα νοσοκομεία και οι μεταφορές των τουριστικών περιοχών;
Ή απλώς θα παρατείνουμε για ακόμη δύο μήνες την εξάντληση των εργαζομένων και την πίεση των υποδομών;
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται μόνο περισσότερους τουρίστες
Η χώρα δεν μπορεί να μετρά την επιτυχία της αποκλειστικά από τις προσγειώσεις αεροπλάνων και τις διανυκτερεύσεις.
Πρέπει να μετρά τι χρήματα μένουν στην πραγματική οικονομία, πόσες αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας δημιουργούνται, πόσες επιχειρήσεις επιβιώνουν και πόσο επιβαρύνεται η καθημερινότητα των κατοίκων.
Διότι, εάν ο επισκέπτης πληρώνει ακριβότερα, ο εργαζόμενος αμείβεται σχεδόν το ίδιο και ο κάτοικος πληρώνει υψηλότερα ενοίκια και ακριβότερες υπηρεσίες, τότε κάποιος κερδίζει πολύ — αλλά σίγουρα δεν κερδίζουν όλοι.
Η επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου είναι ευκαιρία. Δεν είναι από μόνη της επίτευγμα.
Το πραγματικό επίτευγμα θα είναι να γίνει ο τουρισμός πηγή ευημερίας για ολόκληρη την κοινωνία και όχι μια ατελείωτη θερινή βάρδια για τους εργαζομένους.
Γιατί «καλοκαίρι μέχρι τον Οκτώβριο» ακούγεται υπέροχα στις διαφημίσεις.
Αρκεί να μη σημαίνει δουλειά μέχρι εξαντλήσεως και διακοπές μόνο για όσους μπορούν ακόμη να τις πληρώσουν.