Πολιτικό σχόλιο με αφορμή τη δημόσια ανάρτηση του Nikos Papiggis
Υπάρχουν εκλογικές αναμετρήσεις που αποκτούν σημασία πέρα από τα σύνορα μιας χώρας. Επειδή συμπυκνώνουν ένα ερώτημα που απασχολεί εκατομμύρια ανθρώπους: μπορεί μια κυβέρνηση να υπερασπίζεται την κοινωνική πλειοψηφία και να διατηρεί τη δύναμη να συνεχίσει;
Η Βραζιλία και η Ισπανία βρίσκονται πλέον μπροστά σε τέτοιες αναμετρήσεις. Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών της Βραζιλίας, ο Φλάβιο Μπολσονάρο συγκέντρωσε 47,03%, έναντι 45,16% του Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα. Η τελική αναμέτρηση θα γίνει στις 25 Οκτωβρίου. Στην Ισπανία, ο Πέδρο Σάντσεθ ανακοίνωσε στις 5 Οκτωβρίου την προσφυγή σε πρόωρες εκλογές, με ημερομηνία διεξαγωγής την 29η Νοεμβρίου.
Στην ανάρτησή του, ο Nikos Papiggis αποτυπώνει την αγωνία όσων είδαν στους δύο ηγέτες τη δυνατότητα μιας πολιτικής με κοινωνικό προσανατολισμό και αυτονομία απέναντι στους ισχυρούς. Μια προσδοκία που συνδέεται με πολύ συγκεκριμένες ανάγκες: τροφή, κατοικία, εκπαίδευση, αξιοπρεπή εργασία.
Στη Βραζιλία, η έξοδος από τον Χάρτη της Πείνας επιβεβαιώθηκε το 2025, με βάση τα στοιχεία της περιόδου 2022–2024. Πρόκειται για μετρήσιμη πρόοδο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εξαφανίστηκαν η πείνα και η επισιτιστική ανασφάλεια. Πίσω από τον δείκτη βρίσκονται οικογένειες για τις οποίες η καθημερινή επιβίωση παραμένει το πρώτο ζητούμενο.
Στην Ισπανία, ο κατώτατος μισθός έφτασε το 2026 στα 1.221 ευρώ, σε 14 καταβολές ετησίως, με σωρευτική ονομαστική αύξηση περίπου 66% από το 2018. Είναι μια συγκεκριμένη πολιτική επιλογή υπέρ των χαμηλότερα αμειβόμενων εργαζομένων. Η πραγματική της επάρκεια κρίνεται, βεβαίως, απέναντι στο κόστος της καθημερινότητας.
Το δύσκολο ερώτημα είναι γιατί ακόμη και οι κοινωνικές κατακτήσεις δεν εξασφαλίζουν την ανανέωση της εμπιστοσύνης.
Ο πολίτης αξιολογεί όσα άλλαξαν στη ζωή του, αλλά και όσα εξακολουθούν να τον πιέζουν. Ένας καλύτερος μισθός μπορεί να συνυπάρχει με ένα απλησίαστο ενοίκιο. Μια βελτίωση στους εθνικούς δείκτες μπορεί να μην έχει φτάσει ακόμη στο δικό του σπίτι. Καμία κυβέρνηση δεν δικαιούται να αντιμετωπίζει την ψήφο ως οφειλόμενη ανταμοιβή.
Εδώ βρίσκεται και η ουσιαστική πρόκληση για τις προοδευτικές δυνάμεις: να ακούσουν τη δυσαρέσκεια, να εξηγήσουν τις επιλογές τους και να δώσουν πειστικές απαντήσεις για την επόμενη ημέρα. Η επίκληση του κινδύνου χρειάζεται να συνοδεύεται από συγκεκριμένη προοπτική.
Η αγωνία που εκφράζει η ανάρτηση είναι κατανοητή. Η δημοκρατική της διέξοδος βρίσκεται στη συμμετοχή, στην πειθώ και στην υπεράσπιση της ισότιμης ψήφου όλων.
Η κοινωνική δικαιοσύνη αποκτά διάρκεια όταν οι πολίτες την αναγνωρίζουν στην καθημερινότητά τους και επιλέγουν οι ίδιοι να τη στηρίξουν.