Τα ονόματα από μόνα τους δεν αρκούν. Απέναντι σε ανθρώπους που τρέχουν, χρειάζονται προτάσεις, δουλειά και αποτέλεσμα.
Στα Ψαχνά και στον Δήμο Διρφύων–Μεσσαπίων, η πολιτική συζήτηση χρειάζεται επιτέλους να ξεκολλήσει από τα πρόσωπα. Βαλαής, Μπουροδήμος, Γκόγκου. Ωραία τα ονόματα, γνωστές οι διαδρομές. Τι καινούργιο, όμως, έχει ο καθένας να προτείνει στον τόπο;
Ο Δήμος Βαλαής μπορεί να είναι καλός επιχειρηματίας. Η επαγγελματική ικανότητα έχει την αξία της. Για να μετατραπεί όμως σε πειστική πρόταση διοίκησης, χρειάζεται συγκεκριμένο σχέδιο, ομάδα και δημόσια λογοδοσία. Το «ξέρω να κάνω τη δουλειά μου» πρέπει να συνοδεύεται από απαντήσεις για τις ανάγκες ολόκληρου του δήμου.
Ο Γιάννης Μπουροδήμος έχει μακρά αυτοδιοικητική διαδρομή, αλλά έχει γνωρίσει και την εκλογική απόρριψη: το 2014 και ξανά το 2023 δεν κέρδισε τον δήμο. Η Τζοβάννα Γκόγκου, από την πλευρά της, διεκδίκησε τη δημαρχία το 2019 χωρίς να εκλεγεί. Αυτά είναι καταγεγραμμένα αποτελέσματα και θέτουν ένα εύλογο πολιτικό ερώτημα: ποιο συμπέρασμα έβγαλαν από την κρίση των πολιτών;
Μια ήττα δεν απαγορεύει σε κανέναν να επιστρέψει. Επιβάλλει όμως αυτοκριτική. Πού αστόχησε; Τι αλλάζει; Ποια πρόταση φέρνει σήμερα που μπορεί να πείσει περισσότερο; Η επιμονή στην υποψηφιότητα δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη πολιτικής ανανέωσης.
Και κάπου εδώ μπαίνουν στην κουβέντα τα νιάτα που τρέχουν. Οι άνθρωποι που έχουν διάθεση να βγουν μπροστά, να ακούσουν, να δουλέψουν και να δοκιμαστούν. Όποιος θέλει να τους ανταγωνιστεί, πρέπει να ακολουθήσει τον ρυθμό τους. Οι παλιές γνωριμίες και οι προηγούμενοι τίτλοι δεν εξασφαλίζουν προβάδισμα επ’ αόριστον.
Βεβαίως, και οι νεότεροι θα κριθούν από τη δουλειά τους. Η ηλικία δεν λύνει προβλήματα. Η καθημερινή παρουσία, η προετοιμασία και η συνέπεια μπορούν να τα λύσουν. Εκεί βρίσκεται η πραγματική ανανέωση και εκεί πρέπει να γίνει η σύγκριση.
Τα Ψαχνά και τα χωριά του δήμου χρειάζονται καθαρές δεσμεύσεις: τι προτείνει ο καθένας, πώς θα το υλοποιήσει, με ποιους πόρους και σε ποιον χρόνο. Αυτή είναι η συζήτηση που αξίζει στους δημότες.
Γιατί όσο η πολιτική εξαντλείται στο «ποιος θα κατέβει», μένει αναπάντητο το σημαντικότερο: ποιος μπορεί να πάει τον τόπο μπροστά.
Και όποιος πιστεύει ότι θα προλάβει τα νιάτα που τρέχουν μόνο με το βάρος του ονόματός του, καλό είναι να αρχίσει να τρέχει κι ο ίδιος.