Η υπόσχεση για αυστηρότερους ελέγχους στην αγορά υπηρεσιών υγείας γεννά ένα απολύτως εύλογο ερώτημα προς τον Άδωνι Γεωργιάδη: τι ακριβώς γινόταν μέχρι σήμερα; Ποιοι έλεγχαν, πόσο συχνά, με ποιο προσωπικό και ποιες συνέπειες για όσους παραβίαζαν τους κανόνες;
Η εξαγγελία εντατικοποίησης των ελέγχων δεν αποτελεί από μόνη της ομολογία ότι προηγουμένως δεν εφαρμοζόταν κανένας νόμος. Δημιουργεί, όμως, σαφή υποχρέωση λογοδοσίας. Ο υπουργός χρειάζεται να εξηγήσει τι αλλάζει στην πράξη και ποια αδυναμία επιχειρεί να διορθώσει.
Η εφαρμογή της νομοθεσίας αποτελεί καθημερινό καθήκον. Δεν μπορεί να παρουσιάζεται κάθε φορά ως καινούργια κυβερνητική παροχή.
Στη συζήτηση για το Σώμα Επιθεωρητών Υπηρεσιών Υγείας και Πρόνοιας χρειάζεται ακρίβεια. Η κατάργηση της αυτοτελούς οργανωτικής του υπόστασης και η μεταφορά αρμοδιοτήτων στην Εθνική Αρχή Διαφάνειας είναι διαφορετικό πράγμα από την κατάργηση κάθε δυνατότητας ελέγχου. Επίσης, ο ισχυρισμός ότι η ΕΑΔ ασχολείται αποκλειστικά με οικονομικά ζητήματα δεν αποδίδει το εύρος της δράσης της: διαθέτει Τομέα Υγείας και Πρόνοιας και έχει ανακοινώσει ελέγχους σε ιδιωτικούς φορείς υγείας.
Αυτό δεν κλείνει την πολιτική συζήτηση. Την κάνει συγκεκριμένη: διατηρήθηκαν η εξειδίκευση, η στελέχωση και η επιχειρησιακή ικανότητα που απαιτεί η εποπτεία της υγείας; Υπήρχαν τακτικοί επιτόπιοι έλεγχοι; Πώς αξιολογούνταν οι καταγγελίες; Σε πόσο χρόνο υπήρχε παρέμβαση;
Η απάντηση ότι οι αρμοδιότητες μεταφέρθηκαν περιγράφει μια διοικητική μεταβολή. Η αποτελεσματικότητά της χρειάζεται αποδείξεις.
Ανάλογη ακρίβεια απαιτείται και στην κατανομή ευθυνών. Η αδειοδότηση δεν είναι ίδια για κάθε επιχείρηση που χρησιμοποιεί όρους όπως «ευεξία», «μακροζωία» ή «ιατρικός τουρισμός». Για τις ιδιωτικές κλινικές, το νομοθετικό πλαίσιο προβλέπει καθοριστικές αρμοδιότητες του οικείου Περιφερειάρχη στην αδειοδότηση και στις κυρώσεις. Επομένως, δεν είναι σωστό να εμφανίζεται ο υπουργός ως ο άμεσος εκδότης και ανακλητής κάθε άδειας.
Αυτό, ωστόσο, δεν απαλλάσσει την πολιτική ηγεσία από την ευθύνη να εξασφαλίζει λειτουργικό πλαίσιο εποπτείας. Ο πολίτης δικαιούται να γνωρίζει ποιος ελέγχει την επιστημονική επάρκεια μιας παρεχόμενης υπηρεσίας, ποιος τη νομιμότητα λειτουργίας και ποιος παρεμβαίνει όταν διαφημίζονται ατεκμηρίωτες θεραπευτικές υποσχέσεις. Ο κατακερματισμός των αρμοδιοτήτων δεν μπορεί να καταλήγει σε κατακερματισμό της λογοδοσίας.
Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η αντιπαράθεση για τον Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο. Ο διορισμός προσωρινής διοίκησης από τον υπουργό, τον Ιούλιο του 2026, προκάλεσε αντιδράσεις για το αυτοδιοίκητο του φορέα. Η προβλεπόμενη αποστολή της επιτροπής περιλαμβάνει την κίνηση των διαδικασιών για εκλογή διοίκησης. Αυτό καθιστά απολύτως θεμιτό το αίτημα για σαφές εκλογικό χρονοδιάγραμμα και εγγυήσεις ανεξάρτητης εκπροσώπησης.
Η πολιτική κριτική δεν χρειάζεται να μετατρέπει τις αμφισβητήσεις για τη νομιμότητα σε τελεσίδικες δικαστικές κρίσεις. Χρειάζεται να επιμένει στα ερωτήματα που απαιτούν δημόσια απάντηση.
Κύριε Γεωργιάδη, δημοσιοποιήστε τον απολογισμό: ελέγχους, ευρήματα, κυρώσεις, εκκρεμότητες και χρόνους ανταπόκρισης. Εξηγήστε ποιες αδυναμίες εντοπίστηκαν και πότε διορθώνονται.
Η δημόσια υγεία κρίνεται στην πρόληψη και στην έγκαιρη παρέμβαση. Εκεί μετριέται η ευθύνη μιας πολιτικής ηγεσίας. Οι εξαγγελίες αυστηρότητας αποκτούν αξία μόνο όταν συνοδεύονται από ελέγξιμα αποτελέσματα.