Η ιεράρχηση της επικαιρότητας επηρεάζει όσα γνωρίζει ο πολίτης και, τελικά, τους όρους με τους οποίους διαμορφώνει την πολιτική του κρίση.
Η ποιότητα της ενημέρωσης κρίνεται και από τον χώρο που διαθέτει στη συζήτηση των πολιτικών προτάσεων. Από τις ερωτήσεις που θέτει, τις απαντήσεις που απαιτεί και τη δυνατότητα που προσφέρει στον πολίτη να συγκρίνει προγράμματα και δεσμεύσεις.
Στις 10 Σεπτεμβρίου, η Μαρία Καρυστιανού παρουσίασε στη ΔΕΘ το πρόγραμμα της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία», με θέσεις για τη λειτουργία των θεσμών, τη δικαιοσύνη, την οικονομία και άλλους τομείς της δημόσιας πολιτικής. Η παρουσίαση καταγράφηκε από μέσα ενημέρωσης και έθεσε συγκεκριμένο υλικό προς δημόσια αξιολόγηση. Η παρουσίαση του προγράμματος
Λίγες ημέρες αργότερα, η δημοσιότητα γύρω από την αποφυλάκιση του Ηλία Κασιδιάρη και τις εξαγγελίες για την πολιτική του επανεμφάνιση επανέφερε ένα διαφορετικό είδος συζήτησης. Ήδη από την προαναγγελία της αποφυλάκισης, η συνήγορός του συνέδεε την έξοδό του με σχεδιαζόμενη εκλογική κάθοδο. Το σχετικό ρεπορτάζ της ΕΡΤ
Η υπόθεση έχει αναμφισβήτητο ειδησεογραφικό ενδιαφέρον. Η ενημέρωση οφείλει να παρακολουθεί τις εξελίξεις γύρω από ένα πρόσωπο που καταδικάστηκε για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης. Οφείλει, επίσης, να εξετάζει αυστηρά τις πολιτικές του επιδιώξεις και να υπενθυμίζει το ιστορικό της Χρυσής Αυγής.
Το κρίσιμο ερώτημα αφορά τον τρόπο και την αναλογία της κάλυψης. Πόσος χώρος δίνεται στην εξέταση των γεγονότων και πόσος στην αδιάκοπη αναπαραγωγή δηλώσεων; Πόση ενημέρωση προσθέτει κάθε νέο πάνελ για την «επιστροφή» ενός προσώπου;
Χωρίς συγκριτική καταγραφή τηλεοπτικού χρόνου και δημοσιευμάτων, η εντύπωση άνισης προβολής δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως μετρημένο συμπέρασμα για το σύνολο των ΜΜΕ. Μπορεί, όμως, να αποτελέσει αφετηρία μιας ουσιαστικής κριτικής: η πολιτική πρόταση χρειάζεται χρόνο, προετοιμασία και επίμονες ερωτήσεις για να φτάσει στον πολίτη.
Το πρόγραμμα της Καρυστιανού αξίζει να εξεταστεί δημόσια. Ποιες προτάσεις είναι εφαρμόσιμες; Πώς χρηματοδοτούνται; Ποια προβλήματα αντιμετωπίζουν; Πού εμφανίζουν κενά ή αντιφάσεις; Η ίδια υποχρέωση ελέγχου ισχύει για κάθε πολιτικό φορέα που διεκδικεί την ψήφο των πολιτών.
Η αναλυτική παρουσίαση ενός προγράμματος επιτρέπει και την αυστηρότερη κριτική του. Η επιφανειακή κάλυψη αφήνει πίσω της συνθήματα, εντυπώσεις και ελάχιστα εργαλεία αξιολόγησης.
Όταν η επιλογή των θεμάτων καθορίζεται κυρίως από το ποιος προκαλεί περισσότερο θόρυβο, ο πολίτης στερείται ουσιαστικής ενημέρωσης. Μαθαίνει ποιος εμφανίστηκε, ποιος προκάλεσε και ποιος απάντησε, αλλά δυσκολεύεται να διακρίνει τι ακριβώς προτείνεται για τη ζωή του.
Η δημοκρατία χρειάζεται πολίτες που μπορούν να ακούσουν, να συγκρίνουν, να αμφισβητήσουν και να αποφασίσουν. Τα μέσα ενημέρωσης έχουν ευθύνη να εξασφαλίζουν αυτές τις προϋποθέσεις. Κάθε φορά που η συζήτηση των προτάσεων χάνεται μέσα στον θόρυβο των προσώπων, αυτή η ευθύνη μένει ανεκπλήρωτη.