Η απόφαση 183/2026 δίνει δωρεάν την αίθουσα εκδηλώσεων του ενεργού ολοήμερου Ειδικού Δημοτικού Σχολείου στον Εμπορικό Σύλλογο «Η Νησιώτισσα», χωρίς να ορίζει διάρκεια, ωράριο και συγκεκριμένους όρους χρήσης
Ένα σχολείο μπορεί και πρέπει να είναι ανοιχτό στην κοινωνία. Μπορεί να φιλοξενεί, μετά το τέλος των μαθημάτων, μια πολιτιστική εκδήλωση, μια ενημερωτική δράση ή μια συνάντηση κοινωφελούς χαρακτήρα. Αυτό προβλέπεται από τη νομοθεσία και, όταν γίνεται με σαφείς όρους, μπορεί να ωφελεί ολόκληρη την τοπική κοινωνία.
Άλλο όμως η παραχώρηση μιας σχολικής αίθουσας για συγκεκριμένη εκδήλωση και άλλο η δωρεάν παραχώρησή της ώστε να οριστεί και να λειτουργήσει ως «επίσημη έδρα» ενός συλλόγου.
Αυτό ακριβώς ενέκρινε ομόφωνα το Δημοτικό Συμβούλιο Ιστιαίας–Αιδηψού με την απόφαση 183/2026, η οποία αναρτήθηκε στη Διαύγεια με ΑΔΑ 94ΣΣΩΕ7-ΖΥ0.
Η απόφαση αφορά την αίθουσα εκδηλώσεων —όχι τυπική διδακτική αίθουσα— του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Νέου Πύργου. Το σχολείο, όμως, δεν είναι κλειστό ούτε ανενεργό. Καταγράφεται επισήμως στο Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο ως ενεργό, δημόσιο, ολοήμερο Ειδικό Δημοτικό Σχολείο.
Επομένως, το ερώτημα δεν είναι αν ο Εμπορικός Σύλλογος έχει δικαίωμα να ζητήσει χώρο. Φυσικά και έχει. Το ερώτημα είναι γιατί ο Δήμος επέλεξε έναν χώρο ενεργού Ειδικού Σχολείου και με ποιες ακριβώς εγγυήσεις έκρινε ότι η λειτουργία του συλλόγου δεν θα επηρεάσει τη σχολική μονάδα.
Τι ακριβώς αποφασίστηκε
Στις 27 Ιουλίου 2026, με παρόντα 17 από τα 25 μέλη, το Δημοτικό Συμβούλιο ενέκρινε ομόφωνα δύο πράγματα:
Πρώτον, τη δωρεάν χρήση της αίθουσας εκδηλώσεων για εκδηλώσεις, γενικές συνελεύσεις, ενημερωτικές συναντήσεις και «λοιπές δράσεις» του Εμπορικού Συλλόγου Νέου Πύργου και Περιχώρων «Η Νησιώτισσα».
Δεύτερον, την παραχώρηση της ίδιας αίθουσας ώστε να οριστεί και να λειτουργήσει ως επίσημη έδρα του συλλόγου.
Η απόφαση, ωστόσο, δεν καθορίζει:
- για πόσο χρονικό διάστημα ισχύει η παραχώρηση,
- ποιες ημέρες και ώρες επιτρέπεται η πρόσβαση,
- αν η «έδρα» είναι μόνο ταχυδρομική διεύθυνση ή συνεπάγεται μόνιμη εγκατάσταση, γραφείο, αρχείο, πινακίδα και κλειδιά,
- αν θα υπάρχει αποκλειστική χρήση τμήματος της αίθουσας,
- πώς θα διαχωρίζεται η πρόσβαση τρίτων από τους χώρους των μαθητών,
- ποιος αναλαμβάνει καθαριότητα, φύλαξη, ασφάλεια, φθορές και λειτουργικές δαπάνες,
- αν προηγήθηκε γνώμη της διεύθυνσης, του Σχολικού Συμβουλίου ή του Συλλόγου Διδασκόντων,
- αν εξετάστηκε διαθέσιμο δημοτικό ή κοινοτικό κτίριο εκτός σχολείου.
Η αίτηση του συλλόγου περιείχε δέσμευση διατήρησης της αίθουσας σε καλή κατάσταση. Η διατύπωση αυτή, όμως, δεν μεταφέρθηκε στο αποφασιστικό μέρος ως αναλυτικό πλαίσιο υποχρεώσεων και ελέγχου.
Τι επιτρέπει ο νόμος — και πού βρίσκεται το ζήτημα
Ο νέος Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι σαφής: τα σχολικά κτίρια, οι υποδομές και οι εγκαταστάσεις χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για τη στέγαση δημόσιων σχολείων. Επιτρέπει, κατ’ εξαίρεση, μετά τη λήξη του διδακτικού και ολοήμερου προγράμματος, τη διάθεση σχολικού χώρου για χρήσεις κοινής ωφέλειας ή εκδηλώσεις κοινού ενδιαφέροντος.
Άρα η χρήση από τρίτους δεν απαγορεύεται από μόνη της. Δεν είναι, όμως, λευκή επιταγή.
Οι δράσεις πρέπει να συνάδουν με τη φύση, τον χαρακτήρα και τη λειτουργία του σχολικού χώρου. Μετά τη χρήση, το σχολείο πρέπει να παραδίδεται απολύτως έτοιμο για τη λειτουργία του, ενώ οι φθορές και οι πρόσθετες δαπάνες φωτισμού, θέρμανσης και ύδρευσης βαρύνουν τον χρήστη.
Υπάρχει και ένα ακόμη σοβαρό διοικητικό ερώτημα. Για ενεργό σχολείο, το άρθρο 578 του ν. 5314/2026 αναθέτει τη σχετική απόφαση στον δήμαρχο. Το Δημοτικό Συμβούλιο προβλέπεται να αποφασίζει για σχολικά κτίρια που έχουν πάψει να λειτουργούν. Εδώ, αντιθέτως, το Δημοτικό Συμβούλιο εμφανίζεται να «εγκρίνει τη δωρεάν παραχώρηση» ενεργού σχολικού χώρου και απλώς αναθέτει στον δήμαρχο τις περαιτέρω ενέργειες.
Αυτό δεν αρκεί για να χαρακτηριστεί αυτομάτως παράνομη η παραχώρηση. Δημιουργεί, όμως, σαφές ζήτημα αρμοδιότητας και εφαρμογής της νόμιμης διαδικασίας, το οποίο ο Δήμος οφείλει να εξηγήσει. Υπάρχει χωριστή απόφαση δημάρχου; Υπάρχει συμφωνητικό με συγκεκριμένους όρους; Ή θεωρείται ότι η γενική απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου αρκεί;
Δεν αποδεικνύεται ότι η αίθουσα «περισσεύει»
Η απόφαση δεν περιέχει καμία καταγραφή των πραγματικών αναγκών του σχολείου. Δεν αναφέρει πόσοι μαθητές φοιτούν, ποιες εκπαιδευτικές ή υποστηρικτικές δραστηριότητες γίνονται στην αίθουσα εκδηλώσεων και αν αυτή χρειάζεται για δράσεις του ολοήμερου προγράμματος.
Δεν προκύπτει, δηλαδή, ότι η αίθουσα περισσεύει. Προκύπτει μόνο ότι ζητήθηκε από έναν εξωσχολικό φορέα και ότι οι 17 παρόντες δημοτικοί σύμβουλοι ψήφισαν υπέρ.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Ειδικά σε ένα σχολείο ειδικής αγωγής, η ασφάλεια, η προβλεψιμότητα της λειτουργίας, η προστασία του εξοπλισμού και ο αυστηρός έλεγχος πρόσβασης δεν είναι γραφειοκρατικές λεπτομέρειες. Είναι μέρος της εκπαιδευτικής ευθύνης.
Κανείς δεν αμφισβητεί την κοινωνική και οικονομική δράση του Εμπορικού Συλλόγου. Ο Δήμος, μάλιστα, οφείλει να στηρίζει τους τοπικούς φορείς. Αλλά η φυσιολογική λύση είναι να αναζητεί κατάλληλους δημοτικούς ή κοινοτικούς χώρους και, μόνο αν επιλέξει ενεργό σχολείο, να τεκμηριώνει αυστηρά ότι η χρήση είναι περιορισμένη, αναστρέψιμη και απολύτως υποταγμένη στις ανάγκες των μαθητών.
Η απόφαση 183/2026 δεν δίνει αυτές τις απαντήσεις. Και μέχρι να δοθούν, το ερώτημα παραμένει απλό:
Περισσεύει πράγματι η αίθουσα εκδηλώσεων από τους μαθητές του Ειδικού Σχολείου ή απλώς ο Δήμος θεώρησε ευκολότερο να παραχωρήσει έναν σχολικό χώρο από το να βρει κατάλληλη στέγη για τον σύλλογο;