Οι πολιτικοί με αξίες κρίνονται όταν αποκτούν εξουσία. Από το αν ακούν, αν προστατεύουν τον αδύναμο, αν προσφέρουν χωρίς να στήνουν κάμερες. Και, κυρίως, από το αν αναλαμβάνουν την ευθύνη όταν αποτυγχάνουν.
Εκεί δοκιμάζεται η πολιτική αξιοπρέπεια. Στη δύσκολη στιγμή, όταν οι δικαιολογίες τελειώνουν και κάποιος πρέπει να λογοδοτήσει.
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας οφείλει να απαντήσει σε μια κοινωνία που αισθάνεται εξαντλημένη. Πόσες ακόμη διαβεβαιώσεις πρέπει να ακούσει ο πολίτης προτού δει πραγματική ασφάλεια, αξιοπρεπή περίθαλψη και μια ζωή που να χωρά περισσότερα από λογαριασμούς και αγωνία;
Η συγγνώμη αποκτά περιεχόμενο όταν συνοδεύεται από ευθύνη και αλλαγή. Διαφορετικά, γίνεται ακόμη μία δημόσια εμφάνιση.
Η υπόθεση του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη, για την οποία συνεχίζεται η δικαστική έρευνα, επαναφέρει το ζήτημα των ελέγχων και της προστασίας των ασθενών. Οι ποινικές ευθύνες θα κριθούν από τη Δικαιοσύνη. Το πολιτικό ερώτημα, όμως, είναι ήδη εδώ: ποιος εγγυάται ότι οι μηχανισμοί προστασίας λειτουργούν εγκαίρως;
Και τι συμβαίνει όταν ο άνθρωπος που χρειάζεται προστασία δεν είναι διάσημος; Όταν η οικογένειά του δεν έχει πρόσβαση σε τηλεοπτικά πάνελ και η φωνή της χάνεται ανάμεσα σε υπηρεσίες, αναμονές και αναπάντητα αιτήματα;
Η ανθρώπινη ζωή έχει την ίδια αξία, είτε γίνεται πρωτοσέλιδο είτε μένει άγνωστη στο ευρύ κοινό.
Το ίδιο ισχύει για την αξιοπρέπεια. Ο νέος που αναζητά προοπτική, ο εργαζόμενος που μετρά κάθε ευρώ, ο συνταξιούχος που φοβάται μια έκτακτη ανάγκη δικαιούνται συγκεκριμένες απαντήσεις. Η επίκληση της «σταθερότητας» δεν αρκεί όταν για τον πολίτη σταθερή μοιάζει μόνο η ανασφάλεια.
Πατρίδα σημαίνει να μπορείς να ζήσεις στον τόπο σου. Να δημιουργήσεις οικογένεια, να εργαστείς με αξιοπρέπεια, να έχεις σχολείο και γιατρό. Να προστατεύονται το περιβάλλον, ο πολιτισμός και ο δημόσιος πλούτος με αποφάσεις που υπηρετούν την κοινωνία.
Όσο συνηθίζουμε την απαξίωση, τόσο χαμηλώνουν οι απαιτήσεις μας. Και όσο χαμηλώνουν οι απαιτήσεις μας, τόσο ευκολότερα η εξουσία θεωρεί ότι αρκούν μια εξαγγελία, μια φωτογραφία και μια επόμενη υπόσχεση.
Αυτός ο κύκλος πρέπει να σπάσει.
Με συμμετοχή, δημόσιο έλεγχο, επίμονες ερωτήσεις και ψήφο που απαιτεί λογοδοσία. Με την απόφαση ότι κανένα κόμμα δεν δικαιούται λευκή επιταγή και κανένας υπουργός δεν βρίσκεται πάνω από την κριτική.
Η κυβέρνηση πρέπει να κριθεί για τις πράξεις και τις παραλείψεις της. Και όποιος ζητά να τη διαδεχθεί οφείλει να δεσμευτεί σε συγκεκριμένα μέτρα, με κόστος, χρονοδιάγραμμα και έλεγχο.
Ξυπνήστε. Η δημοκρατία χρειάζεται πολίτες που θυμούνται, διεκδικούν και επιμένουν.
Φτάνει πια με τους «σωτήρες». Θέλουμε να μπορούμε να ζήσουμε.