Στο φανταστικό Ινστιτούτο Πολιτικής Γαστρονομίας, οι «μελέτες» καταλήγουν σε ένα εντυπωσιακό συμπέρασμα: το μεγάλο κόλπο της εξουσίας είναι να σου αδειάζει το πιάτο και να σε πείθει ότι σου προσφέρει γκουρμέ εμπειρία.
Το κρέας γίνεται άπιαστο; Αλλαγή διατροφικών συνηθειών. Ο καφές πολυτέλεια; Περιορισμός περιττών εξόδων. Ο μισθός τελειώνει πριν από τον μήνα; Σεμινάριο σωστής διαχείρισης.
Κι αν τολμήσεις να πεις ότι πεινάς, υπάρχει πάντα η τελευταία σπεσιαλιτέ: «Σκέψου πόσο χειρότερα θα ήταν με τους άλλους».
Εκεί ολοκληρώνεται η συνταγή. Καταπίνεις την κοροϊδία, πληρώνεις τον λογαριασμό και αισθάνεσαι υποχρεωμένος να ευχαριστήσεις τον σεφ.
Αλλά η ψήφος δεν είναι φιλοδώρημα στον μάγειρα της ανέχειας. Είναι λογαριασμός ευθύνης. Και όποιος ζητά ξανά την εμπιστοσύνη σου οφείλει να εξηγήσει γιατί πρέπει εσύ μονίμως να στερείσαι και εκείνος μονίμως να δικαιώνεται.
Υ.Γ. Αν αρχίσουν να πιάνουν αράχνες τα άδεια ντουλάπια, ας ελπίσουμε ότι δεν θα μας τις παρουσιάσουν κι αυτές ως εναλλακτική πηγή πρωτεΐνης.