Η αναζήτηση απαντήσεων για τον θάνατο της κόρης της, η απόφαση για πολιτική συμμετοχή και η δέσμευση για λογοδοσία όσων ασκούν εξουσία.
Την απόφασή της να περάσει από τη διεκδίκηση της δικαίωσης για τα Τέμπη στην ενεργό πολιτική εξηγεί η Μαρία Καρυστιανού, θέτοντας στο επίκεντρο την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, την ισότητα απέναντι στον νόμο και την προσωπική ευθύνη των πολιτικών.
Σε συνέντευξή της στην εφημερίδα «Πελοπόννησος», στον Θεόδωρο Λουλούδη και τον Απόστολο Αναστασόπουλο, που δημοσιεύθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2026, περιγράφει τη διαδρομή που ακολούθησε μετά την απώλεια της κόρης της και παρουσιάζει βασικές θέσεις του πολιτικού της εγχειρήματος.
«Δεν ξέρω από τι κάηκε η κόρη μου», δηλώνει, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι η έρευνα δεν έχει δώσει τις απαντήσεις που ζητούν οι συγγενείς. Η ίδια υποστηρίζει ότι δεν διερευνήθηκε επαρκώς η αιτία της πυρόσφαιρας και καταγγέλλει παραλείψεις στην ανακριτική διαδικασία. Οι αναφορές αυτές αποτυπώνουν τη δική της θέση για την υπόθεση.
Όπως εξηγεί, αρχικά αντιμετώπιζε με απόσταση ακόμη και την ιδέα της πολιτικής συμμετοχής. Άλλαξε στάση όταν αισθάνθηκε ότι είχε εξαντλήσει τα νομικά μέσα που μπορούσε να αξιοποιήσει για να προχωρήσει η έρευνα.
«Είχα δώσει μια μεγάλη υπόσχεση στο παιδί μου, ότι θα κάνω τα πάντα», αναφέρει, συνδέοντας την πολιτική της απόφαση με αυτή τη δέσμευση.
Απαντώντας στο ερώτημα αν διαθέτει την απαιτούμενη εμπειρία για να αναλάβει κυβερνητική ευθύνη, προτάσσει την επαφή με την καθημερινότητα των πολιτών, την ανιδιοτέλεια και την ικανότητα επιλογής κατάλληλων συνεργατών. Περιγράφει ως απαραίτητο έναν πρωθυπουργό που έχει εργαστεί, γνωρίζει τις οικονομικές δυσκολίες και μπορεί να κατανοήσει έμπρακτα τις ανάγκες της κοινωνίας.
Για το πρόγραμμα του εγχειρήματός της αναφέρει ότι διαμορφώθηκε με τη συμμετοχή ανθρώπων από διαφορετικούς επαγγελματικούς κλάδους και με επεξεργασία των προτάσεων από οικονομικό επιτελείο. Δηλώνει ότι είναι πλήρως κοστολογημένο, παραπέμποντας την παρουσίαση των αριθμητικών στοιχείων σε επόμενο χρόνο.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο ΕΝΦΙΑ. Όπως λέει, αρχική επιθυμία της ήταν η κατάργησή του, όμως αποδέχθηκε την εισήγηση των οικονομολόγων της για σταδιακή μεγάλη μείωση σε ορίζοντα τετραετίας, καθώς η άμεση κατάργηση κρίθηκε μη εφαρμόσιμη.
Στο θεσμικό πεδίο ζητά πλήρη ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, κατάργηση του άρθρου 86 και ουσιαστική λογοδοσία των προσώπων που κατέχουν θέσεις ευθύνης.
«Θέλω μια Δικαιοσύνη στην οποία κανένα τηλέφωνο δεν θα μπορεί να δίνει οδηγίες», τονίζει. Παράλληλα, υποστηρίζει τη συμμετοχή των πολιτών στον έλεγχο του κυβερνητικού έργου και τη δυνατότητα αξιολόγησης των υπουργών.
Στο ζήτημα των μετεκλογικών συνεργασιών αποκλείει τη σύμπραξη με όσα χαρακτηρίζει «συστημικά κόμματα», θεωρώντας ότι δεν θέτουν τις ίδιες θεσμικές αλλαγές ως κεντρικές προϋποθέσεις. Δεν προσδιορίζει, ωστόσο, συγκεκριμένη λύση για το ενδεχόμενο μη αυτοδυναμίας, σημειώνοντας ότι δεν πρέπει να προδικάζεται το εκλογικό αποτέλεσμα.
Η προσωπική της απάντηση στο τέλος της συνέντευξης συνοψίζει τη στάση που δηλώνει ότι θέλει να κρατήσει. Στην ερώτηση τι δεν θα έκανε ποτέ προκειμένου να γίνει πρωθυπουργός, απαντά:
«Δεν θα πρόδιδα».