Η επιχείρηση καλά κάνει και δουλεύει. Το ζήτημα είναι ποιος αποφασίζει πού πηγαίνουν τα χρήματα των δημοτών.
Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή δεν είναι απλώς αμηχανία. Είναι πρόβλημα.
Όταν εμφανίζονται 49 τιμολόγια προς έναν και μόνο αποδέκτη, όταν συζητούνται ποσά που αγγίζουν το 1.270.000 ευρώ δημοτικού χρήματος, κανείς δεν μπορεί να κάνει πως δεν καταλαβαίνει. Κανείς δεν μπορεί να το βαφτίζει «διαδικασία», «ρουτίνα», «υπηρεσιακό θέμα» ή «τεχνική λεπτομέρεια».
Δεν είναι λεπτομέρεια.
Είναι πολιτικό ζήτημα.
Είναι ζήτημα διαφάνειας.
Είναι ζήτημα λογοδοσίας.
Και για να τελειώνουμε με τα αυτονόητα: η επιχείρηση καλά κάνει και δουλεύει. Κάθε επιχείρηση έχει δικαίωμα να παρέχει υπηρεσίες, να εκδίδει τιμολόγια και να πληρώνεται όταν της ανατίθεται έργο.
Το ερώτημα δεν είναι η επιχείρηση.
Το ερώτημα είναι ο Δήμος.
Ποιος αποφάσισε;
Με ποια κριτήρια;
Με ποιες εισηγήσεις;
Με ποιες αποφάσεις;
Με ποια παραδοτέα;
Με ποια σύγκριση τιμών;
Με ποιον έλεγχο;
Με ποια πολιτική ευθύνη;
Γιατί όταν ένας Δήμος διαχειρίζεται δημόσιο χρήμα, δεν αρκεί να λέει «όλα έγιναν νόμιμα». Η νομιμότητα είναι το ελάχιστο. Το αυτονόητο. Το πρώτο σκαλοπάτι. Δεν είναι παράσημο.
Οι δημότες δεν ζητούν φιλολογικές απαντήσεις. Ζητούν καθαρά στοιχεία.
Να δοθούν στη δημοσιότητα:
όλες οι αποφάσεις, όλες οι αναθέσεις, όλα τα τιμολόγια, όλα τα χρηματικά εντάλματα, όλα τα πρωτόκολλα παραλαβής, όλες οι εισηγήσεις και η πλήρης εικόνα των πληρωμών.
Αν όλα είναι καθαρά, τότε γιατί να μη δοθούν όλα;
Αν όλα είναι διαφανή, τότε γιατί να μη δουν οι δημότες πού πήγε κάθε ευρώ;
Αν όλα έγιναν σωστά, τότε γιατί να μη γνωρίζει η κοινωνία ποιοι εισηγήθηκαν, ποιοι ενέκριναν, ποιοι παρέλαβαν και ποιοι υπέγραψαν;
Ο Δήμος δεν είναι προσωπικό ταμείο κανενός. Δεν είναι μηχανισμός εξυπηρετήσεων. Δεν είναι ιδιωτικό γραφείο διαχείρισης αναθέσεων. Είναι θεσμός που διαχειρίζεται χρήματα των πολιτών.
Και τα χρήματα των πολιτών δεν μπορεί να κινούνται μέσα σε θολά νερά.
Η δημοτική αρχή οφείλει να απαντήσει πολιτικά και δημόσια. Όχι με ειρωνείες. Όχι με υπεκφυγές. Όχι με επιθέσεις σε όποιον ρωτά. Όχι με τη γνωστή λογική «μην τα ψάχνετε».
Να τα ψάξουμε.
Να τα δούμε.
Να τα ελέγξουμε.
Να μάθουν οι δημότες.
Γιατί το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι ότι κάποιος πληρώθηκε. Το πραγματικό πρόβλημα είναι αν ο Δήμος μπορεί να εξηγήσει πειστικά γιατί πληρώθηκε, πόσες φορές πληρώθηκε, για ποιες υπηρεσίες πληρώθηκε και με ποια ωφέλεια για την πόλη.
Η λογοδοσία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι υποχρέωση.
Και όταν μιλάμε για 49 τιμολόγια σε έναν, τότε η υποχρέωση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη.
Ο Δήμος δεν έχει να φοβηθεί τίποτα, αν όλα είναι καθαρά.
Αλλά οι δημότες έχουν κάθε δικαίωμα να φοβούνται, όταν όλα μένουν μισοφωτισμένα.
Η επιχείρηση δουλεύει.
Η δημοτική αρχή λογοδοτεί.
Και το δημοτικό χρήμα πρέπει να επιστρέφει στην κοινωνία με έργο, διαφάνεια και σεβασμό — όχι με σκιές.