Δεν είναι “προσφορά”. Δεν είναι “ευαισθησία”. Είναι πολιτική εκμετάλλευση μιας δημόσιας πράξης.
Ο κ. Κούκουζας έχει πάρει σβάρνα σχολεία και εμφανίζεται να “μοιράζει” υπολογιστές σαν να είναι προσωπικό του κέρασμα. Μόνο που εδώ υπάρχει ένα απλό, αμείλικτο ερώτημα: ποιος πλήρωσε; Και με ποια διαδικασία;
Η κοινωνία δεν τρώει κουτόχορτο. Τα σχολεία δεν είναι πλατό. Και οι μαθητές δεν είναι κοινό για φωτογραφίες.
Το κεντρικό ερώτημα που καίει
Οι υπολογιστές πληρώθηκαν από την τσέπη του κ. Κούκουζα ή από την τσέπη του φορολογούμενου;
Αν είναι δημόσιο χρήμα, τότε δεν “μοιράζει” τίποτα ο ίδιος: εκτελείται μια δημόσια προμήθεια που οφείλει να φαίνεται μέχρι τελευταίου ευρώ.
Αν είναι δωρεά, τότε πάλι οφείλει να υπάρχει πλήρης διαδρομή εγγράφων: παραστατικά, πρωτόκολλα, αποδοχή, καταγραφή.
Χωρίς αυτά, η εικόνα που μένει είναι μία: “μνημόσυνα με ξένα κόλλυβα”.
Διαφάνεια: «Δώστε τα χαρτιά, όχι τις πόζες»
Ζητούνται άμεσα, δημόσια και καθαρά:
- Ποιος είναι ο χρηματοδότης (Περιφέρεια/Δήμος/πρόγραμμα/δωρεά);
- Ποιος ο ανάδοχος και με ποια διαδικασία επιλέχθηκε (αν υπάρχει προμήθεια);
- Ποιος ο ακριβής αριθμός τεμαχίων, το κόστος, οι προδιαγραφές, η ημερομηνία παραλαβής;
- Υπάρχουν πρωτόκολλα παράδοσης–παραλαβής από τα σχολεία;
- Υπάρχει επίσημη ανακοίνωση με πλήρη στοιχεία ή μόνο φωτογραφίες;
Γιατί όταν λείπουν τα χαρτιά, οι φωτογραφίες δεν είναι “ενημέρωση”. Είναι προπαγάνδα.
Θεσμική τάξη: «Πού είναι ο Δήμος, ποιος υπογράφει;»
Σε ό,τι αφορά σχολεία, εξοπλισμό και υποδομές:
- Ποιος είναι ο θεσμικά αρμόδιος που παρίσταται και βεβαιώνει τη διαδικασία;
- Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη ότι δεν εργαλειοποιείται ένα σχολείο για πολιτική προβολή;
- Γιατί εμφανίζεται ο κ. Κούκουζας σαν “ευεργέτης” και όχι σαν διαχειριστής δημόσιας πολιτικής;
Η αυτοδιοίκηση δεν λειτουργεί με “περιοδείες”. Λειτουργεί με αποφάσεις, έλεγχο και λογοδοσία.
Ευθύνη: «Ο Περιφερειάρχης οφείλει απάντηση»
Αν αυτά είναι δημόσια έργα/προμήθειες, τότε η Πολιτική Ηγεσία της Περιφέρειας οφείλει να ξεκαθαρίσει:
- Επιτρέπεται δημόσια δαπάνη να παρουσιάζεται ως προσωπική “προσφορά”;
- Υπάρχει κατευθυντήρια γραμμή να σταματήσει η προεκλογική αξιοποίηση σχολικών δράσεων;
- Θα δοθούν άμεσα όλα τα στοιχεία δημοσίως ή θα συνεχιστεί το θέατρο;
Γιατί όταν ένας αιρετός χρησιμοποιεί δημόσιο έργο ως προσωπικό προεκλογικό υλικό, η ευθύνη δεν είναι “επικοινωνιακή”. Είναι θεσμική.
Ας τελειώνουμε:
Τα σχολεία δεν είναι προεκλογικό σκηνικό.
Όποιος παρουσιάζει δημόσιες προμήθειες σαν προσωπικό “μοίρασμα”, υποτιμά τον πολίτη και προσβάλλει τον θεσμό.
Ή θα βγουν τα χαρτιά στο φως — ή θα μείνει η ρετσινιά ότι κάποιοι κάνουν πολιτική “με ξένα κόλλυβα”.