Φυλλοροεί, τεμαχίζεται, αλλάζει αρχηγούς και «δελφίνους», όμως εξακολουθεί να κοιτάζει τον καθρέφτη του αντί να κοιτάξει την κοινωνία
Υπάρχει ένα κόμμα που εδώ και χρόνια δεν κάνει πολιτική. Κάνει διαρκή συνεδρίαση με τον εαυτό του.
Φυλλοροεί, διασπάται και κατακερματίζεται ακατάπαυστα. Αλλάζει αρχηγούς, υποψήφιους αρχηγούς, προσωρινούς σωτήρες και επίδοξους διαδόχους με τέτοια ευκολία, ώστε πλέον κανείς δεν θυμάται ποιος διαφώνησε με ποιον, ποιος έφυγε, ποιος επέστρεψε και ποιος ετοιμάζεται να ξαναφύγει.
Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε κάτι σχεδόν μοναδικό στην ελληνική πολιτική ιστορία: να μετατρέψει την αξιωματική αντιπολίτευση σε εσωκομματικό τηλεοπτικό σίριαλ.
Την ώρα που η κοινωνία πιέζεται από την ακρίβεια, τα νοσοκομεία στενάζουν, οι θεσμοί δοκιμάζονται και η κυβέρνηση αφήνεται ουσιαστικά χωρίς σοβαρό πολιτικό αντίπαλο, εκείνοι συνεχίζουν να μετρούν καρέκλες, τάσεις, ομάδες, μηχανισμούς και προσωπικές φιλοδοξίες.
Δεν συμφώνησαν σχεδόν σε τίποτε. Ούτε για την πολιτική τους ταυτότητα, ούτε για την πορεία τους, ούτε για την ηγεσία τους, ούτε καν για το ποιο κόμμα θέλουν τελικά να είναι.
Συμφώνησαν μόνο σε ένα: ότι πάντοτε φταίει κάποιος άλλος.
Κανείς δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να ζητήσει συγγνώμη από τους πολίτες. Κανείς δεν ένιωσε ενοχή επειδή, εξαιτίας της πολιτικής ανεπάρκειας και του αχαλίνωτου εσωκομματικού ναρκισσισμού τους, η χώρα έμεινε ουσιαστικά χωρίς αντιπολίτευση.
Κι αυτό ίσως είναι το βαρύτερο πολιτικό τους ατόπημα.
Γιατί η δημοκρατία δεν χρειάζεται μόνο κυβέρνηση. Χρειάζεται έλεγχο, αντίλογο, προτάσεις και μια αντιπολίτευση ικανή να υψώσει το ανάστημά της απέναντι στην εξουσία.
Αντί γι’ αυτό, είδαμε ένα κόμμα να καταναλώνει τις τελευταίες του δυνάμεις σε προσωπικούς πολέμους, εκκαθαρίσεις, αποχωρήσεις και ατελείωτες μάχες για ένα «μαγαζί» που διαρκώς μικραίνει.
Έμειναν να τσακώνονται πάνω στα απομεινάρια τους, ενώ η κοινωνία τούς γυρίζει την πλάτη.
Αφιερωμένος, λοιπόν, σε αυτό το βαθιά ναρκισσιστικό κόμμα, ένας στίχος του Κώστα Καρυωτάκη:
«…κι έβλεπε το ενδεχόμενο, την άβυσσο που ερχόταν».
Μόνο που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν περιορίστηκε να δει την άβυσσο.
Προχώρησε προς το μέρος της με αρχηγούς, δελφίνους, συνιστώσες και χειροκροτήματα.