Άρθρο γνώμης με αφορμή τη δήλωση του Δημήτρη Κούβελα
«Υγεία σημαίνει σωματική, ψυχική και κοινωνική ευεξία». Η φράση του Δημήτρη Κούβελα ανοίγει μια συζήτηση που ξεπερνά τις πόρτες των νοσοκομείων: ποιες συνθήκες οφείλει να εξασφαλίζει μια κοινωνία, ώστε κάθε άνθρωπος να μπορεί να ζει με αξιοπρέπεια;
Το νερό, ο καθαρός αέρας και η βασική διατροφή βρίσκονται στον πυρήνα αυτής της συζήτησης. Πόσο ουσιαστικό περιεχόμενο έχει το δικαίωμα στην υγεία, όταν η πρόσβαση στα απαραίτητα για τη ζωή εξαρτάται από την οικονομική δυνατότητα του καθενός;
Η καθημερινότητα ενός ανθρώπου δεν χωρίζεται σε στεγανά. Η αγωνία για το ενοίκιο, η ανασφάλεια για την εργασία και ο φόβος ότι δεν θα περισσέψουν χρήματα για τις βασικές ανάγκες αποτελούν μέρος της ζωής του. Μια πολιτική που μιλά για κοινωνική ευεξία οφείλει να αντιμετωπίζει και αυτή την πραγματικότητα.
Ασφαλώς, η ύδρευση χρειάζεται υποδομές, η παραγωγή τροφίμων εργασία και η περίθαλψη προσωπικό, εξοπλισμό και χρηματοδότηση. Το κόστος υπάρχει και απαιτεί σοβαρό σχεδιασμό. Η ύπαρξη κόστους, όμως, δεν δικαιολογεί τον αποκλεισμό όσων αδυνατούν να πληρώσουν. Εκεί ακριβώς κρίνεται η κοινωνική ευθύνη της Πολιτείας.
Η συζήτηση για την εμπορευματοποίηση χρειάζεται συγκεκριμένες απαντήσεις: ποιος εγγυάται την πρόσβαση, ποιος ελέγχει την ποιότητα, ποιος προστατεύει τον πολίτη από καταχρηστικές χρεώσεις και τι συμβαίνει όταν ένα νοικοκυριό δεν μπορεί να ανταποκριθεί;
Οι απαντήσεις πρέπει να αποτυπώνονται σε υπηρεσίες που λειτουργούν, σε επαρκή χρηματοδότηση και σε κανόνες που εφαρμόζονται. Η επίκληση της «ανθρώπινης αξίας» από ένα βήμα δεν αρκεί, όταν ο άνθρωπος μένει μόνος απέναντι στον λογαριασμό.
Αν η υγεία είναι η ζωή μας, η καθολική πρόσβαση στα αγαθά που τη στηρίζουν αποτελεί μέτρο πολιτικού πολιτισμού. Και κάθε εξουσία οφείλει να κρίνεται από το πόσο έμπρακτα την εξασφαλίζει.