Ο Μακάριος Λαζαρίδης βγήκε δημόσια, σήκωσε ένα πτυχίο μπροστά στον φακό και επιχείρησε να παρουσιάσει μια τηλεοπτική εικόνα ως οριστική απάντηση. Μόνο που η πολιτική αλήθεια δεν ξεπλένεται με σκηνοθεσία. Θέλει καθαρές εξηγήσεις, πλήρη στοιχεία και μηδέν υπεκφυγές.
Η κάμερα δεν είναι απόδειξη
Έδειξε το χαρτί και φέρθηκε σαν να τελείωσε η υπόθεση. Σαν να αρκεί ένα τηλεοπτικό πλάνο για να σβήσει κάθε απορία, κάθε αμφιβολία, κάθε απαίτηση λογοδοσίας. Δεν αρκεί. Η κάμερα δεν πιστοποιεί γνησιότητα. Δεν επιβεβαιώνει ακαδημαϊκή ισχύ. Δεν απαντά στο τι ακριβώς είναι αυτός ο τίτλος, με ποιο καθεστώς δόθηκε και τι πραγματικά αποδεικνύει.
Στην πολιτική, όποιος ζητά να τον πιστέψεις δεν μπορεί να κουνά ένα χαρτί και να απαιτεί σιωπή. Οφείλει να απαντά ολόκληρα, όχι αποσπασματικά. Οφείλει να καθαρίζει το τοπίο, όχι να το θολώνει περισσότερο.
Το πρόβλημα δεν είναι το χαρτί — είναι το κενό πίσω από το χαρτί
Το βασικό ζήτημα δεν είναι αν φοίτησε κάπου. Ούτε αν κάποτε πήρε έναν τίτλο σπουδών. Το βασικό ζήτημα είναι γιατί, αντί για πλήρη τεκμηρίωση, επέλεξε την εύκολη λύση της τηλεοπτικής επίδειξης. Γιατί έδειξε το έγγραφο, αλλά όχι όλο το πλαίσιο που θα έκλεινε πραγματικά τη συζήτηση. Γιατί έδωσε εικόνα, αλλά όχι αποδείξεις που να απαντούν χωρίς σκιές.
Και όσο λείπουν τα κρίσιμα συνοδευτικά στοιχεία, τόσο το πρόβλημα δεν μικραίνει. Μεγαλώνει. Γιατί τότε δεν μιλάμε για αποκατάσταση της αλήθειας. Μιλάμε για μια απόπειρα να βαφτιστεί η εντύπωση τεκμήριο και η επικοινωνία λογοδοσία.
Δεν έδωσε λύση — ζήτησε να καταπιούμε τη μισή αλήθεια
Αυτό είναι που εξοργίζει. Όχι η προσωπική διαδρομή του καθενός. Όχι οι σπουδές του πριν από δεκαετίες. Αλλά η πολιτική νοοτροπία που λέει: «σου έδειξα κάτι, άρα τελείωσε». Όχι, δεν τελείωσε. Όταν υπάρχουν ερωτήματα, απαντώνται καθαρά. Όταν υπάρχει αμφισβήτηση, την αντιμετωπίζεις με πλήρη διαφάνεια. Όταν είσαι δημόσιο πρόσωπο, δεν απαιτείς πίστη. Καταθέτεις τεκμήρια.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία. Δεν επιχείρησε να φωτίσει την υπόθεση. Επιχείρησε να τη διαχειριστεί. Δεν έμοιαζε με άνθρωπο που κλείνει μια εκκρεμότητα. Έμοιαζε με πολιτικό που νομίζει ότι μια σωστά στημένη εικόνα αρκεί για να περάσει από πάνω από την ουσία.
Δεν είναι το πτυχίο που προκαλεί οργή. Είναι η περιφρόνηση προς τη νοημοσύνη του κόσμου. Είναι η αλαζονεία της μισής απάντησης. Είναι η γνωστή πολιτική συνήθεια: δείξε κάτι, φώναξε αρκετά, ζήτα να πέσουν οι τόνοι και παρουσίασε την αοριστία ως διαφάνεια.
Μόνο που αυτό δεν είναι απάντηση. Είναι προσβολή.
Γιατί όταν σηκώνεις ένα χαρτί και ζητάς να τελειώσει η κουβέντα, ενώ τα βασικά ερωτήματα μένουν ανοιχτά, δεν καθαρίζεις την υπόθεση. Απλώς αποκαλύπτεις πόσο πολύ πιστεύεις ότι μπορείς ακόμη να κοροϊδεύεις τον κόσμο.