Η μεταφορά του εορτασμού του προστάτη του Στρατού Ξηράς από τη Χαλκίδα στη Βάρη δεν διαβάζεται ως μια απλή οργανωτική επιλογή. Διαβάζεται ως ρήξη με μια παράδοση 79 ετών, ως πλήγμα στον συμβολισμό της Σχολής Πεζικού και ως ακόμη ένα μήνυμα ότι η περιφέρεια πρέπει απλώς να σωπαίνει.
Τιμή στη Σχολή Ευελπίδων, ναι. Ακύρωση όμως της ιστορικής σχέσης της Σχολής Πεζικού με τον εορτασμό του Αγίου Γεωργίου, όχι. Και εδώ πλέον η σιωπή των βουλευτών, της δημάρχου και των τοπικών φορέων δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή στην απαξίωση.
Η φετινή απόφαση για τη μεταφορά της τελετής του Αγίου Γεωργίου στη Σχολή Ευελπίδων στη Βάρη άναψε φωτιές στη Χαλκίδα και όχι άδικα. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για μια λεπτομέρεια πρωτοκόλλου. Μιλάμε για μια παράδοση που, από το 1947, είχε τόπο, μνήμη, βάθος και θεσμική συνέχεια: τη Σχολή Πεζικού.
Και όταν μια τέτοια αλυσίδα σπάει, δεν αλλάζει απλώς ένα σημείο στον χάρτη. Αλλάζει το μήνυμα. Και το μήνυμα που λαμβάνει η Χαλκίδα είναι βαρύ: ότι η ιστορία της μπορεί να μετακινηθεί, να παρακαμφθεί και τελικά να υποβαθμιστεί χωρίς εξήγηση, χωρίς διάλογο, χωρίς σεβασμό.
Δεν είναι αλλαγή τόπου. Είναι σπάσιμο παράδοσης
Οι στρατιωτικοί συμβολισμοί δεν είναι διακοσμητικά στοιχεία για εορταστικές φωτογραφίες. Είναι κρίκοι συνέχειας, μνήμης και θεσμικού βάρους. Ο εορτασμός του Αγίου Γεωργίου στη Σχολή Πεζικού δεν ήταν μια τυχαία συνήθεια. Ήταν μια ζωντανή παράδοση δεκαετιών, συνδεδεμένη με την ταυτότητα του Στρατού Ξηράς και με την ίδια τη Χαλκίδα.
Όταν αυτή η τελετή αποσπάται από τον ιστορικό της χώρο, το πλήγμα δεν είναι γεωγραφικό. Είναι βαθιά συμβολικό. Διότι σήμερα αλλάζει ο τόπος του εορτασμού. Αύριο ποια άλλη παράδοση θα κριθεί “διαθέσιμη” προς μεταφορά;
Τιμούμε τη Σχολή Ευελπίδων. Δεν σβήνουμε τη Σχολή Πεζικού
Ας τελειώνουμε με τις εύκολες παρερμηνείες. Κανείς δεν αμφισβητεί την αξία, την ακτινοβολία και το κύρος της Σχολής Ευελπίδων. Κανείς δεν λέει ότι δεν πρέπει να τιμάται η νέα γενιά αξιωματικών. Αλλά άλλο πράγμα η τιμή και άλλο πράγμα η υποκατάσταση.
Η Σχολή Ευελπίδων δεν χρειάζεται να “πατήσει” πάνω στην ιστορική αποδυνάμωση της Σχολής Πεζικού για να αναδειχθεί. Η μία τιμάται χωρίς να ακυρώνεται η άλλη. Εκτός αν κάποιοι στο ΥΕΘΑ θεωρούν ότι η Ελλάδα τελειώνει στα όρια της Αττικής και ότι η περιφέρεια υπάρχει μόνο για να χειροκροτεί αποφάσεις που λαμβάνονται αλλού.
Οι τοπικοί άρχοντες θα μιλήσουν ή θα κρυφτούν;
Από εδώ και πέρα, το ζήτημα δεν βαραίνει μόνο το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και τη στρατιωτική ηγεσία. Βαραίνει και όσους εκπροσωπούν τη Χαλκίδα και την Εύβοια. Οι βουλευτές, η δήμαρχος, οι θεσμικοί φορείς, οι ενώσεις και όσοι σηκώνουν δημόσιο λόγο για τον τόπο, οφείλουν να τοποθετηθούν καθαρά.
Όχι με διπλωματικές υπεκφυγές. Όχι με ψίθυρους. Όχι με βολικές ισορροπίες. Διότι όταν μια πόλη χάνει έναν ιστορικό συμβολισμό και οι εκπρόσωποί της σιωπούν, τότε δεν έχουμε απλώς αδράνεια. Έχουμε αποδοχή της υποβάθμισης.
Η Χαλκίδα δεν ζητά προνόμια. Ζητά το ελάχιστο: σεβασμό στην ιστορία της, στη Σχολή Πεζικού και σε μια παράδοση 79 ετών που δεν χτίστηκε για να ξηλωθεί με μια διοικητική υπογραφή της τελευταίας στιγμής. Αν το ΥΕΘΑ πιστεύει ακόμη στην αξία των συμβολισμών, ας το αποδείξει τώρα. Γιατί όταν ξεριζώνεις μια παράδοση από τον τόπο της, δεν τιμάς την ιστορία. Την προσβάλλεις.