BY Georgia Kotsiopoulou
Γιατί κρατάμε τα καλά μας ρούχα, τα αρώματα και τα αντικείμενα που αγαπάμε για μια «ειδική περίσταση»; Γιατί φυλάμε το καλύτερο κομμάτι της ζωής μας για αργότερα;
Πριν λίγο καιρό, μια φίλη έπεσε θύμα διάρρηξης. Ανάμεσα σε όσα πολύτιμα έχασε ήταν ρούχα, κοσμήματα, αξεσουάρ, το καλό σερβίτσιο της γιαγιάς. Κάποια από αυτά τα ρούχα δεν τα είχε φορέσει ποτέ και τα πιάτα τα κρατούσε για μια ειδική περίσταση.
«Κλαίω για όλα», μου είπε. «Κλαίω ακόμα και για τα αρώματα που δεν έβαζα, για να μην τα σπαταλήσω».
Τις επόμενες μέρες το σκεφτόμουν πολύ και, κουβεντιάζοντάς το με άλλους, άκουγα ξανά και ξανά διαφορετικές εκδοχές της ίδιας σκέψης: «Το μεταξωτό πουκάμισο είναι κρίμα για το γραφείο». «Αυτά τα σκουλαρίκια είναι λίγο υπερβολικά για έναν καφέ». «Το φόρεμα θέλει περίσταση». «Το παλτό θέλει ένα μέρος αντάξιό του».
Μήπως χωρίς να το καταλαβαίνουμε, δημιουργούμε μέσα στην ίδια μας την ντουλάπα μια μικρή συλλογή αντικειμένων που δεν ανήκουν στη ζωή που ζούμε, αλλά σε εκείνη που φανταζόμαστε ότι κάποτε θα ζήσουμε;
Το καλό φόρεμα περιμένει το σωστό δείπνο. Τα ακριβά παπούτσια την κατάλληλη έξοδο. Το άρωμα μια βραδιά που να το «αξίζει» κι εμείς, στο μεταξύ, περνάμε τις κανονικές μας μέρες δίπλα τους.
Το ξανασκέφτηκα σήμερα, διαβάζοντας μια φράση της chef Claudette Zepeda. Μιλώντας για τον τρόπο που ντύνεται και για τα κομμάτια που οι περισσότεροι άνθρωποι θα κρατούσαν για μια ιδιαίτερη στιγμή, είπε κάτι εξαιρετικά απλό: «Well, I’m the occasion». (Εγώ είμαι η περίσταση).
Φυλάμε το καλύτερο κομμάτι της ζωής μας για αργότερα. Γιατί, αλήθεια, τι ακριβώς περιμένουμε;
Τα «καλά» ρούχα σπάνια φυλάσσονται για μια συγκεκριμένη περίσταση. Δεν λες «αυτό το φόρεμα θα το φορέσω στις 17 Απριλίου». Το κρατάς για «κάπου». Για ένα ιδανικό βράδυ, για ένα ειδικό τραπέζι, για μια μέρα που θα έχει περισσότερη λάμψη από τη σημερινή. Σαν να υπάρχει μπροστά μας μια δεύτερη εκδοχή της ζωής μας, λίγο πιο κομψή, λίγο πιο κοινωνική, λίγο πιο συναρπαστική, στην οποία όλα αυτά τα ρούχα θα βρουν επιτέλους τον φυσικό τους χώρο.
Όσο το σκέφτομαι τόσο αμφισβητώ αν μιλάμε αποκλειστικά για ρούχα.
Στις ντουλάπες μας κρέμονται συχνά μικρές υποσχέσεις για τον άνθρωπο που πιστεύουμε ότι θα γίνουμε. Ένα φόρεμα μπορεί να ανήκει στη γυναίκα που θα βγαίνει περισσότερο. Ένα ζευγάρι τακούνια σε εκείνη που θα έχει περισσότερες προσκλήσεις. Ένα ακριβό σακάκι σε μια επαγγελματική ζωή λίγο πιο ενδιαφέρουσα. Το μαγιό που δεν φορέσαμε ποτέ ίσως ανήκει στις διακοπές που δεν έγιναν και το παντελόνι που περιμένει να χάσουμε τρία κιλά σε ένα σώμα που θεωρούμε ακόμη προσωρινό.
Οι καταναλωτικές μας επιλογές είναι γεμάτες τέτοιες μικρές προβολές. Δεν αγοράζουμε πάντοτε μόνο ένα αντικείμενο αλλά κάποιες φορές αγοράζουμε μαζί και την ιστορία μέσα στην οποία φανταζόμαστε ότι θα το χρησιμοποιήσουμε.
Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Η μόδα ήταν πάντα ένας τρόπος να δοκιμάζουμε εκδοχές του εαυτού μας πριν ακόμη τις ζήσουμε. Ένα ρούχο μπορεί να μας δώσει θάρρος, να μας αλλάξει τη στάση του σώματος, να λειτουργήσει σαν εισιτήριο για μια ταυτότητα που θέλουμε να πλησιάσουμε. Το πρόβλημα αρχίζει όταν αυτή η μελλοντική ζωή αποκτά μονίμως μεγαλύτερη αξία από την παρούσα.
Στο μεταξύ η πραγματική ζωή κάνει αυτό που κάνει πάντα: περνάει
Περνάει με δουλειές, λογαριασμούς, supermarket, καφέδες, ακυρωμένα σχέδια, βιαστικά πρωινά και βραδιές που τελικά μένουμε σπίτι. Με φίλους που βλέπουμε για μία ώρα ανάμεσα σε δύο υποχρεώσεις και Κυριακές που δεν εξελίσσονται σε τίποτα ιδιαίτερο. Οι περισσότερες ημέρες δεν φτάνουν με μουσική υπόκρουση και σαφή ένδειξη ότι «αυτή η μέρα αξίζει το καλό φόρεμα». Κι έτσι το καλό φόρεμα μένει στην κρεμάστρα.
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα με αυτή τη συμφωνία: η ντουλάπα μπορεί να περιμένει, εμείς όχι.
Κάποια στιγμή το σώμα ή το στυλ αλλάζει. Ακόμα και η ζωή που φανταζόσουν αλλάζει. Το σακάκι που κάποτε έμοιαζε σαν επένδυση ξαφνικά σου φαίνεται ξένο και το φόρεμα δεν σε σου ταιριάζει πια. Τα παπούτσια που αγόρασες με ενθουσιασμό δεν είναι πλέον αυτά που θα διάλεγες και τότε αντιλαμβάνεσαι ότι, στην προσπάθειά σου να προστατεύσεις κάτι για την κατάλληλη στιγμή, του στέρησες σχεδόν όλες τις στιγμές.
«I’m the occasion» είπε η Zepeda. To σκέφτομαι ξανά και ξανά και δεν ακούω κάποια προτροπή να μετατρέψουμε την καθημερινότητά μας σε παράσταση. Δεν θα προτείνω να φορέσουμε παγιέτες για να πάμε στο φαρμακείο, ούτε να συμπεριφερόμαστε σαν κάθε Τρίτη να είναι κάποιο μεγάλο γεγονός που οφείλουμε να γιορτάσουμε. Κουράζομαι και μόνο στη σκέψη.
Επειδή έχουμε μάθει να συνδέουμε την απόλαυση με την ανταμοιβή μπορούμε να ανοίξουμε το καλό κρασί όταν έρθουν φίλοι. Μπορούμε να βάλουμε το καλό άρωμα μία τυχαία Παρασκευή. Να βάλουμε τα καλά πιάτα στο τραπέζι ακόμα κι αν έχουμε μαγειρέψει μπάμιες – το ασχημότερο φαγητό στον κόσμο.
Η καθημερινότητα είναι το μεγαλύτερο μέρος της ζωής
Ξέρεις κάτι; Οι μεγάλες βραδιές είναι λίγες. Τα ταξίδια είναι λίγα. Τα γενέθλια, οι γάμοι, τα πάρτι, οι πρεμιέρες και τα τραπέζια που σχεδιάζονται εβδομάδες πριν είναι οι εξαιρέσεις. Το υλικό από το οποίο αποτελείται μια ζωή είναι κυρίως όλα τα ενδιάμεσα. Ένα κρασί την Τετάρτη επειδή μια φίλη σου είπε «μπορείς να βγεις;». Ένα απόγευμα που πήγες μόνη σου μια βόλτα χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο και ένα τυχαίο μεσημέρι που έβαλες τη μεταξωτή φούστα και κόκκινο κραγιόν για να πας στο βιβλιοπωλείο.
Ο σκοπός δεν είναι να κάνουμε αυτές τις στιγμές σπουδαιότερες απ’ όσο είναι αλλά μήπως είναι μία καλή ιδέα να σταματήσουμε να τις αντιμετωπίζουμε σαν αίθουσα αναμονής;
Υπάρχει ένα πολύ απλό πείραμα που μπορεί να το αποδείξει. Άνοιξε την ντουλάπα σου και κοίτα ποια πράγματα περιμένουν. Δες αυτά που εξακολουθείς να αγαπάς, αλλά θεωρείς ότι η ζωή σου δεν τους προσφέρει αρκετές περιστάσεις. Φόρεσε ένα από αυτά σε μια κανονική ημέρα. Απλώς για να δεις τι θα συμβεί. Πιθανότατα τίποτα κι αυτό είναι το ωραίο.
Θα πας στη δουλειά με το μεταξωτό πουκάμισο. Θα πάρεις καφέ φορώντας τα σκουλαρίκια. Θα καθίσεις στο αυτοκίνητο με το καλό παλτό. Κάποια στιγμή μέσα στην ημέρα θα ξεχάσεις εντελώς ότι φοράς κάτι που περίμενε δύο χρόνια για μια «περίσταση» και ίσως τότε καταλάβεις ότι το ρούχο δεν ήταν ποτέ τόσο σημαντικό.
Το σημαντικό είναι η άδεια που δίνεις στον εαυτό σου να χρησιμοποιήσει κάτι ωραίο χωρίς να το έχει κερδίσει. Να μην περιμένεις την καλύτερη εκδοχή της ζωής σου για να φορέσεις την καλύτερη εκδοχή της ντουλάπας σου ή να δεχτείς ότι η σημερινή ημέρα μπορεί να μην έχει τίποτα αξιομνημόνευτο και παρ’ όλα αυτά να είναι μια ημέρα από τη ζωή σου που αξίζει να βάλεις τα ”καλά σου”.
Πολύ λίγα πράγματα αξίζει πραγματικά να τα φυλάμε
Θα μπορούσα να πω το “Πρέπει να ζούμε κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία” αλλά αυτή η φράση πάντα μου φαινόταν περισσότερο αγχωτική παρά απελευθερωτική. Η αλήθεια όμως είναι -όπως όλα δείχνουν- ότι δεν υπάρχει κάποια δεύτερη, πιο κατάλληλη ζωή που θα ξεκινήσει όταν τελειώσουμε με αυτή την πρόχειρη εκδοχή.
Αυτή είναι η κανονική. Με τις καλές ημέρες και τις αδιάφορες, με τις απώλειες, τις εκπλήξεις, τα πράγματα που έγιναν και όσα τελικά δεν έγιναν ποτέ. Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά να βρίσκεται και μια μικρή απάντηση στο ερώτημα για ποιον λόγο κρατάμε τόσο επίμονα τα καλά μας ρούχα. Για να περιμένουμε να γίνει η ζωή αρκετά σημαντική ενώ το μόνο που χρειαζόταν ήταν να καταλάβουμε ότι ήταν ήδη;
savoirville.gr