Ανησυχίες για περιουσίες, τον Άγιο Γεώργιο στον Μύτικα και την περιοχή του Αγίου Στεφάνου – Αίτημα για λύσεις που θα περιορίζουν το κοινωνικό και περιβαλλοντικό κόστος.
«Πόσα θα πρέπει να θυσιάσει μια τοπική κοινωνία για ένα οδικό έργο;». Το ερώτημα που διατυπώνεται σε δημόσια ανάρτηση για την Παράκαμψη Χαλκίδας συμπυκνώνει την αγωνία για τις επιπτώσεις του σχεδιασμού σε κατοικίες, περιουσίες, χώρους λατρείας και σημεία ιστορικής και περιβαλλοντικής σημασίας.
Στο επίκεντρο βρίσκονται οι πηγές της Αρέθουσας στον Άγιο Στέφανο και ο ναός του Αγίου Γεωργίου στον Μύτικα. Η ανάρτηση απευθύνει έκκληση προς το Υπουργείο Υποδομών να εξετάσει τρόπους περιορισμού των επιπτώσεων, θέτοντας ένα ουσιαστικό ζήτημα: η χρησιμότητα ενός δρόμου πρέπει να αξιολογείται μαζί με το αποτύπωμα που αφήνει στον τόπο και στους ανθρώπους του.
Η ανησυχία για την Αρέθουσα έχει ήδη αποκτήσει ευρύτερη δημόσια έκφραση. Σε παρέμβαση που δημοσιοποιήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου, πολίτες και επιστήμονες ζήτησαν επανεξέταση της χάραξης στην περιοχή του Αγίου Στεφάνου και ξεκίνησαν πρωτοβουλία συλλογής υπογραφών. Στο κείμενό τους συνδέουν την προστασία των πηγών με το αρχαίο λιμάνι, τα παλαιά βιομηχανικά κτίρια, τον προσφυγικό εργατικό οικισμό και το Πάρκο του Λαού.
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζονται τα στοιχεία για την έκταση της επέμβασης. Η ανάρτηση κάνει λόγο για κατάληψη 20 έως 26 στρεμμάτων στο σημείο. Η δημοσιευμένη παρέμβαση πολιτών αναφέρει 20 έως 24 στρέμματα από το Πάρκο του Λαού, επικαλούμενη θέση της Υπηρεσίας Δόμησης του Δήμου Χαλκιδέων. Οι υπογράφοντες εκφράζουν επίσης ανησυχίες για επιχωματώσεις και για τη σύνδεση των πηγών με τον υγρότοπο και το παραλιακό μέτωπο. Πρόκειται για συγκεκριμένες αιτιάσεις που χρειάζονται απάντηση πάνω στα σχέδια και στις μελέτες του έργου.
Παράλληλα, το ζήτημα του Αγίου Γεωργίου στον Μύτικα έχει απασχολήσει και τον κοινοβουλευτικό έλεγχο. Σύμφωνα με δημοσιευμένο ρεπορτάζ για ερώτηση της Μαρίας Αθανασίου, τέθηκαν ζητήματα πιθανής κατεδάφισης του ναού και δυνατότητας τροποποίησης της χάραξης. Η κοινοβουλευτική παρέμβαση καταγράφει τον προβληματισμό· δεν αποτελεί από μόνη της επιβεβαίωση ότι έχει αποφασιστεί κατεδάφιση.
Στην ανάρτηση γίνεται ακόμη αναφορά σε περισσότερες από 300 απαλλοτριώσεις. Ο αριθμός αυτός αποδίδεται στους συντάκτες της και χρειάζεται διασταύρωση με τους επίσημους κτηματολογικούς πίνακες. Πίσω, ωστόσο, από κάθε επηρεαζόμενη ιδιοκτησία υπάρχει μια πραγματική ανθρώπινη υπόθεση: κατοικία, εργασία, οικογενειακός σχεδιασμός, δεσμός με τη γη.
Η τοπική κοινωνία δικαιούται κατανοητές, δημόσιες και τεκμηριωμένες απαντήσεις. Ποια ακριβώς σημεία επηρεάζονται; Ποιες εναλλακτικές εξετάστηκαν; Με ποια κριτήρια επιλέχθηκε η προτεινόμενη λύση; Πώς εξασφαλίζεται η προστασία των πηγών και ποια πρόβλεψη υπάρχει για τον ναό;
Το Υπουργείο Υποδομών, οι αρμόδιες υπηρεσίες, η Περιφέρεια και ο Δήμος Χαλκιδέων καλούνται να παρουσιάσουν αυτές τις απαντήσεις με σαφείς χάρτες, στοιχεία και συγκεκριμένες δεσμεύσεις. Η δυνατότητα βελτίωσης του σχεδιασμού πρέπει να εξεταστεί ουσιαστικά, όσο οι αποφάσεις μπορούν ακόμη να αποτρέψουν μη αναστρέψιμες επιπτώσεις.
Ένας δρόμος που σχεδιάζεται για το μέλλον της Χαλκίδας οφείλει να χωρά και την ιστορία της, το περιβάλλον της και τη ζωή των κατοίκων της.