Στέγαστρο υπάρχει. Οι κολόνες στη θέση τους. Το παγκάκι, όμως, απουσιάζει. Και ο επιβάτης που περιμένει το λεωφορείο στην οδό Ληλαντίων καλείται να επιστρατεύσει τις αντοχές του.
Η φωτογραφία αποτυπώνει μια απλή, καθημερινή ανάγκη που παραμένει ακάλυπτη: ένα κάθισμα στη στάση. Για τον ηλικιωμένο, για την έγκυο, για τον άνθρωπο που δυσκολεύεται να σταθεί όρθιος, για τον εργαζόμενο που επιστρέφει κουρασμένος.
«Πού θα σταθεί ο χριστιανός περιμένοντας μισή ώρα, τρία τέταρτα το λεωφορείο;» είναι το εύλογο ερώτημα που συνοδεύει τη διαμαρτυρία. Και αν η αναμονή φτάνει, όπως καταγγέλλεται, τα τριάντα ή σαράντα πέντε λεπτά, η έλλειψη καθίσματος γίνεται πραγματική δοκιμασία.
Στη Χαλκίδα, πάντως, διαθέτουμε δημοτική αρχή, αντιδημάρχους και αρμόδιες υπηρεσίες. Ποιος θα αναλάβει να δώσει λύση; Χρειάζεται άραγε ολόκληρη προεκλογική εξαγγελία για να μπορεί ένας άνθρωπος να καθίσει περιμένοντας το λεωφορείο;
Οι καρέκλες της διοίκησης έχουν κατόχους. Ένα κάθισμα για τον δημότη ακόμη αναζητείται.
Η δημοτική αρχή οφείλει να μεριμνήσει για κατάλληλα καθίσματα, με ασφαλή τοποθέτηση και ελεύθερη διέλευση στο πεζοδρόμιο. Να ελέγξει τις στάσεις και να απαντήσει συγκεκριμένα πότε θα αντιμετωπιστούν τέτοιες ελλείψεις. Η καθημερινότητα κρίνεται και σε αυτά τα λίγα μέτρα πεζοδρομίου, εκεί όπου κάποιος στέκεται όρθιος και περιμένει.
Μέχρι τότε, μένει η πικρή ειρωνεία:
Στις επόμενες εκλογές ίσως βάλουν και παγκάκια. Ας ελπίσουμε να μη χρειαστούν και εγκαίνια…