Όταν μια δυσκολία χτυπά την πόρτα μας, η πρώτη αντίδραση είναι συχνά να αναζητήσουμε τον υπεύθυνο. Μια κουβέντα που μας πλήγωσε, μια συμπεριφορά που μας απογοήτευσε, μια ανατροπή που χάλασε τα σχέδιά μας μπορούν να γίνουν αφορμή για θυμό και πικρία. Και όσο ανακυκλώνουμε μέσα μας το παράπονο, τόσο δυσκολότερα βρίσκουμε την ηρεμία που χρειαζόμαστε για να προχωρήσουμε.
Ο Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής μάς αφήνει μια συμβουλή που αγγίζει αυτήν ακριβώς την ανθρώπινη αδυναμία:
«Δέξου τον πειρασμόν και μη θεωρείς αίτιον τον ένα και τον άλλον· κάνε υπομονή, για να δει ο Θεός την προαίρεση, να ελαφρώσει τον κόπο σου».
Στα λόγια αυτά μπορούμε να αναγνωρίσουμε μια πρόσκληση να σταθούμε για λίγο απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό. Να προσέξουμε πώς αντιδρούμε, τι λέμε πάνω στην ένταση και πόσο χώρο παραχωρούμε στην αγανάκτηση. Η επίμονη αναζήτηση του σφάλματος των άλλων μπορεί να μας στερήσει τη δυνατότητα να δούμε το δικό μας επόμενο βήμα.
Η υπομονή μάς δίνει χρόνο να ξεχωρίσουμε το ουσιαστικό από το πρόσκαιρο. Να μιλήσουμε όταν μπορούμε να ακουστούμε, να διορθώσουμε όσα περνούν από το χέρι μας και να ζητήσουμε βοήθεια όπου τη χρειαζόμαστε. Η αναγνώριση μιας αδικίας και η διεκδίκηση του δικαίου μπορούν να συνυπάρχουν με την πραότητα και την καθαρή σκέψη.
Μέσα στην πίστη, η προσευχή γίνεται στήριγμα γι’ αυτή την προσπάθεια. Ο άνθρωπος ακουμπά στον Θεό την κούραση και την αγωνία του, αναζητώντας δύναμη για να αντιμετωπίσει όσα τον δοκιμάζουν.
Λιγότερη κατάκριση, περισσότερη υπομονή και ειλικρινής διάθεση για αυτογνωσία. Μικρά, απαιτητικά βήματα που μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο περνάμε μέσα από τις δυσκολίες και στεκόμαστε απέναντι στους ανθρώπους μας.