Υπάρχει ένα όριο αξιοπρέπειας — και κάποιοι το έχουν προ πολλού ξεπεράσει.
Όταν ενήλικες, δημόσια πρόσωπα και έμμισθα τρολ του κυβερνητικού μηχανισμού επιτίθενται σε ένα παιδί επειδή τόλμησε να φορέσει μια καρφίτσα στα χρώματα της Παλαιστινιακής σημαίας, δεν έχουμε απλώς πολιτική σήψη. Έχουμε ηθική κατάρρευση.
Πώς τολμάτε να στοχοποιείτε ένα παιδί; Πώς κοιτάτε στον καθρέφτη σας και δεν βλέπετε τον ρουφιάνο της ιστορίας, τον πρόθυμο καταδότη κάθε εξουσίας;
Είναι η ίδια σχολή που κάποτε δίδασκε “πατρίς-θρησκεία-οικογένεια” και σήμερα κρύβεται πίσω από hashtags, ψεύτικα προφίλ και πληρωμένες αναρτήσεις, στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης “τάξης” και “πατριωτισμού”.
Η στοχοποίηση της μαθήτριας δεν είναι τυχαία. Είναι το αποτέλεσμα μιας μηχανής προπαγάνδας που εδώ και χρόνια τρέφεται από το ψέμα, τη συκοφαντία, το Photoshop και τη δολοφονία χαρακτήρων.
Η «Ομάδα Αλήθειας» και τα παρακλάδια της έχουν μετατραπεί σε βιομηχανία λάσπης, με υπαλλήλους που πληρώνονται για να υβρίζουν, να διαστρεβλώνουν, να αποπροσανατολίζουν. Δεν είναι “τρολ”. Είναι πολιτικά ρουσφέτια με μισθό από τη τσέπη του φορολογούμενου.
Και τώρα, στρέφουν τα βέλη τους σε μια σημαιοφόρο. Ένα παιδί που δεν φοβάται να εκφράσει αλληλεγγύη σε έναν λαό που βομβαρδίζεται, πεινά και θρηνεί.
Ένα παιδί που τόλμησε να σκεφτεί — και γι’ αυτό πρέπει να “τιμωρηθεί”.
Μόνο που δεν είναι η μαθήτρια το πρόβλημα. Είναι η κοινωνία που ανέχεται να φιμώνεται η σκέψη.
Το κορίτσι αυτό είναι σύμβολο μιας γενιάς που αρνείται να υποταχθεί. Μιας γενιάς που καταλαβαίνει ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται, αλλά διεκδικείται.
Κι αυτή η γενιά, ευτυχώς, δεν έχει μάθει να γλείφει σόλες, να τρέφεται από ρουσφέτια και να εξαγοράζει τη σιωπή της με διορισμούς.
Αν στα 14 δεν αντιδράς, στα 24 θα φοβάσαι.
Αν στα 24 δεν μιλάς, στα 34 θα απολογείσαι.
Κι αν στα 44 δεν έχεις πια φωνή, θα έχεις γίνει μέρος του προβλήματος.
Η νέα γενιά δεν συγχωρεί. Δεν ξεχνά. Δεν τρώει την τροφή της προπαγάνδας.
Η νέα γενιά έχει στο πέτο της την καρφίτσα της Παλαιστίνης, στα μάτια της την ελευθερία και στα χείλη της μια λέξη που καίει: Αρκετά.
Κάτω τα χέρια από τα παιδιά μας.
Αφήστε τα να σκεφτούν, να διαφωνήσουν, να ονειρευτούν.
Στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν κυρώσεις για τη συνείδηση. Υπάρχει μόνο η ευθύνη να την υπερασπίζεσαι.