Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέσαι αν ζεις στην Ελλάδα του 2025 ή σε κάποια σουρεαλιστική διοικητική παρωδία.
Και όμως, όχι: δεν είναι ανέκδοτο. Δεν είναι σάτιρα. Είναι πραγματικότητα — και μάλιστα στη Χαλκίδα.
Ο Δήμος Χαλκιδέων, αντί να στηρίζει τον ερασιτεχνικό αθλητισμό, αποφάσισε ότι η καλύτερη ιδέα για να «τακτοποιήσει» τα οικονομικά του είναι… να δεσμεύσει τους τραπεζικούς λογαριασμούς των ίδιων των αθλητικών του σωματείων.
Ναι, αυτών που κρατούν ζωντανή την πόλη στα γήπεδα, στα πρωταθλήματα, στις ακαδημίες.
Αυτών που παράγουν έργο, προσφέρουν στη νεολαία, τιμούν το όνομα της Χαλκίδας.
Αντί ευχαριστώ — κατάσχεση.
Αντί στήριξη — οικονομικός στραγγαλισμός.
Αντί λογικής — διοικητικός παραλογισμός.
Η ιδέα που θα ζήλευε και ο πιο ξεπερασμένος γραφειοκράτης
Κάποιος, κάπου, σε κάποιο γραφείο, σκέφτηκε ότι ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπιστούν οι «οφειλές» των σωματείων είναι να μπλοκάρουν οι λογαριασμοί τους.
Χωρίς να εξεταστούν τα πραγματικά δεδομένα.
Χωρίς να ληφθούν υπόψη οι υπηρεσίες που τα ίδια τα σωματεία παρέχουν στη δημοτική πισίνα με ίδια μέσα.
Χωρίς καν να υπολογιστεί το κόστος των χημικών, των επισκευών, των αναλώσιμων, που τα σωματεία ήδη πληρώνουν εδώ και χρόνια.
Η λογική εδώ δεν έκανε απλώς ένα βήμα πίσω. Πήρε άδεια άνευ αποδοχών.
Μια πισίνα υπό διάλυση, αλλά τα σωματεία φταίνε…
Σαν να μην έφτανε αυτό, έχουμε και το κερασάκι:
Το σύστημα υπερχείλισης και καθαρισμού της πισίνας δεν λειτουργεί έξι μήνες.
Οι χώροι υγιεινής είναι σε κατάσταση που δεν τιμά κανέναν.
Οι εγκαταστάσεις χρειάζονται άμεση συντήρηση.
Αλλά ποιος πληρώνει τον λογαριασμό;
Όχι ο Δήμος, φυσικά.
Τα σωματεία! Μόνιμοι χορηγοί της ανεπάρκειας.
Παραχώρηση εγκαταστάσεων: άλλα για τα σωματεία, άλλα για τους ιδιώτες
Την ίδια ώρα, οι δημοτικές αθλητικές εγκαταστάσεις παραχωρούνται σε ιδιώτες για πανηγύρια, εμπορικές δραστηριότητες και συναυλίες.
Με ποιους όρους; Πώς; Με ποια κριτήρια;
Απαντήσεις ζητούνται — και μάλλον δύσκολα θα δοθούν.
Οι σύλλογοι, όμως;
Πληρώνουν. Και στο τέλος τιμωρούνται.
Η κατάσχεση ως διοικητικό “φερετζές”
Το μπλοκάρισμα των λογαριασμών των σωματείων του υγρού στίβου δεν είναι απλώς μια υπερβολή.
Είναι διοικητική ύβρις.
Είναι μια πράξη που ισοδυναμεί με τον οικονομικό θάνατο ομάδων που εκπροσωπούν τη Χαλκίδα σε πανελλήνιο επίπεδο.
Και αυτό δεν είναι απλώς ακατανόητο.
Είναι επικίνδυνο.
Ποιος σκέφτηκε αυτή την ιδέα;
Αν μπορούσαμε να βραβεύσουμε τις χειρότερες ιδέες της τοπικής αυτοδιοίκησης, αυτή θα ήταν υποψήφια για χρυσό μετάλλιο.
Πραγματικά, δυσκολεύεται κανείς να πιστέψει πως εν έτει 2025 ένας Δήμος σκέφτεται ότι η λύση στα οικονομικά ζητήματα είναι να πυροβολήσει… τα πόδια του.
Αντί να διορθώσει τα δικά του λάθη, τιμωρεί αυτούς που στηρίζουν τον αθλητισμό.
Αντί να βελτιώσει τις εγκαταστάσεις, στραγγαλίζει όσους τις χρησιμοποιούν και τις συντηρούν.
Αν αυτό δεν είναι αυτοδιοικητικό παράδοξο, τότε τι είναι;
Ο Δήμος οφείλει να ανακαλέσει — χθες
Ο Δήμος Χαλκιδέων δεν μπορεί να συνεχίσει να πορεύεται έτσι.
Δεν μπορεί να ζητάει από τους συλλόγους να είναι αθλητικά πετυχημένοι, ενώ τους κόβει οξυγόνο.
Δεν μπορεί να μιλάει για ανάπτυξη του αθλητισμού ενώ φέρεται στα σωματεία σαν να είναι βάρος — ενώ είναι πυλώνας της πόλης.
Η απόφαση πρέπει να ανακληθεί άμεσα.
Η διάκριση εις βάρος των σωματείων πρέπει να σταματήσει.
Και ο Δήμος οφείλει επιτέλους να αποδείξει ότι έχει συνείδηση του ρόλου του.
Το ζητούμενο είναι απλό:
Σεβασμός στον αθλητισμό, στα σωματεία και στην πόλη.
Όχι άλλες “ιδέες” που θα έπρεπε να έχουν μείνει στο συρτάρι — ή καλύτερα, να μην είχαν υπάρξει ποτέ.