Στο στόχαστρο της Άγκυρας βρίσκεται τις τελευταίες ημέρες ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας, με αφορμή τις δηλώσεις του για το νέο Ελληνικό Δόγμα Άμυνας και τη δυνατότητα «κλεισίματος του Αιγαίου» με πυραυλικά συστήματα. Η τουρκική αντίδραση είναι έντονη, συντονισμένη και καθόλου τυχαία.
Πίεση με στόχο την Αθήνα
Η Τουρκία επιχειρεί να προσωποποιήσει την ένταση στον Έλληνα υπουργό. Τον παρουσιάζει ως τον άνθρωπο που «τορπιλίζει» το κλίμα αποκλιμάκωσης, επιδιώκοντας να προκαλέσει εσωτερικές πιέσεις στην ελληνική κυβέρνηση. Η στόχευση είναι σαφής: να εμφανιστεί η Τουρκία ως πρόθυμη για διάλογο και η Ελλάδα ως πλευρά που δημιουργεί πρόβλημα.
Το αφήγημα του “θύματος”
Με κάθε δήλωση του Δένδια, η Άγκυρα βρίσκει ευκαιρία να χτίσει το γνωστό αφήγημα περί «ελληνικής απειλής». Οι δηλώσεις για πυραυλικά συστήματα παρουσιάζονται ως επιθετικό βήμα, την ώρα που η Τουρκία διατηρεί αποβατικές δυνάμεις απέναντι από τα ελληνικά νησιά, το casus belli και ένα αναθεωρητικό δόγμα που αμφισβητεί ευθέως την ελληνική κυριαρχία.
Η πραγματική εικόνα
Παρά τη ρητορική περί “προκλητικής Ελλάδας”, η πραγματικότητα παραμένει αμείλικτη:
- Η Αιγαιακή Στρατιά έχει ξεκάθαρα επιθετικό προσανατολισμό.
- Τουρκικές ασκήσεις περιλαμβάνουν σενάρια κατάληψης νησιών.
- Το casus belli για τα 12 μίλια παραμένει ενεργό.
- Η “Γαλάζια Πατρίδα” εξακολουθεί να αποτελεί επίσημη στρατηγική.
Υπό αυτό το πρίσμα, το νέο ελληνικό δόγμα αποτελεί αναγκαία αποτρεπτική προσαρμογή – όχι επιθετική πολιτική.
Το λάθος της Αθήνας
Η Ελλάδα δεν κάνει λάθος στην ουσία της άμυνάς της. Το πρόβλημα εντοπίζεται στην επικοινωνία.
- Απουσία διεθνούς τεκμηρίωσης: Η Ελλάδα δεν συνοδεύει το νέο δόγμα με επαρκή παρουσίαση της τουρκικής απειλής, αφήνοντας χώρο για τουρκική προπαγάνδα.
- Φράσεις που παρερμηνεύονται: Το «κλείσιμο του Αιγαίου» έγινε εύκολα εργαλείο διαστρέβλωσης από την Άγκυρα.
- Έλλειψη συνεκτικού αφηγήματος: Η ελληνική πλευρά δεν αναδεικνύει συστηματικά τα στοιχεία που αποδεικνύουν την τουρκική στρατιωτική πίεση σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.
Τι χρειάζεται τώρα
Η Αθήνα οφείλει να περάσει σε οργανωμένη επικοινωνιακή αντεπίθεση. Να παρουσιάσει διεθνώς:
- την ύπαρξη αποβατικών τουρκικών δυνάμεων,
- τις καθημερινές προκλήσεις και παραβιάσεις,
- το casus belli,
- τον αναθεωρητισμό της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Η αποτροπή δεν είναι προσωπικό project του εκάστοτε υπουργού, αλλά σταθερή εθνική στρατηγική. Και για να γίνει πειστική, χρειάζεται όχι μόνο στρατιωτικά μέσα αλλά και καθαρό, συνεκτικό και διεθνώς κατανοητό επικοινωνιακό αφήγημα.