Υπάρχουν δύο νούμερα που, όταν τα βάλεις δίπλα-δίπλα, δεν χρειάζονται “αντιπολίτευση”, ούτε συνθήματα. Χρειάζονται μόνο λογιστική και ντροπή.
- Περίπου 170.000€ για εκδηλώσεις/«πάρτι».
- 421.000€ για την Ανάπλαση της Πλατείας Πέτρου και Παύλου, έργο που υπεγράφη στις 21 Ιουλίου 2023 και ως τις 19 Ιανουαρίου 2026 δεν κατασκευάστηκε, με κατάληξη τη διάλυση της σύμβασης.
Το πρώτο εγκρίνεται εύκολα. Το δεύτερο διαλύεται “θεσμικά”.
Και κάπου εκεί, ο δημότης καλείται να χειροκροτήσει, να πληρώσει, και να σωπάσει.
Όταν η πόλη γίνεται σκηνικό, το έργο γίνεται πρόσχημα
Δεν είναι ζήτημα να μη γίνονται εκδηλώσεις.
Είναι ζήτημα προτεραιοτήτων και ικανότητας διοίκησης.
Γιατί το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ωμό:
- Για τη βιτρίνα, βρίσκονται λεφτά.
- Για την καθημερινότητα, βρίσκονται δικαιολογίες.
Και εδώ έρχεται το “αθώο” ερώτημα που καίει:
Ποιος αποφάσισε ότι είναι φυσιολογικό να μοιράζουμε έξιψήφια ποσά για “γιορτές”, ενώ έργα υπογεγραμμένα εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ καταλήγουν σε διάλυση;
Η πλατεία δεν έγινε. Τα ίχνη όμως υπάρχουν.
Το έργο της πλατείας δεν προχώρησε — όχι (όπως προκύπτει) από υπαιτιότητα του αναδόχου, αλλά από καθυστερήσεις και ελλείψεις του Δήμου.
Άρα, ας αφήσουμε τα “ωραία λόγια” και ας πάμε στο πραγματικό πεδίο:
Ο Δήμος μπορεί να μην παρέδωσε πλατεία. Αλλά έχει υποχρέωση να παραδώσει απολογισμό.
Γιατί τα χρήματα δεν εξατμίζονται.
Αφήνουν ΑΔΑ, εντάλματα, δεσμεύσεις, παραστατικά, αποφάσεις παρατάσεων, πρωτόκολλα, υπογραφές.
Και αν δεν τα βλέπει ο δημότης, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν.
Σημαίνει ότι δεν τα δείχνουν.
“Πού πήγαν τα αργύρια;” – 10 ερωτήσεις που δεν σηκώνουν υπεκφυγές
Για το έργο της πλατείας:
- Ποιο είναι το συνολικό οικονομικό αποτύπωμα από υπογραφή έως διάλυση; (0€ ή Χ€; να ειπωθεί καθαρά)
- Υπήρξε προκαταβολή; Αν ναι, πόση και με ποια εγγυητική;
- Εκδόθηκαν εντάλματα; Ποια είναι (αριθμοί/ποσά/αιτιολογία);
- Υπήρξαν πιστοποιήσεις εργασιών; Τι ακριβώς πιστοποιήθηκε;
- Πληρώθηκαν μελέτες/αποτυπώσεις/τοπογραφικά/κυκλοφοριακές ρυθμίσεις/μετατοπίσεις δικτύων; Σε ποιους;
- Ποιοι εισηγήθηκαν και ποιοι υπέγραψαν τις παρατάσεις; Με ποια τεκμηρίωση;
- Υπάρχει πρωτόκολλο διάλυσης με πλήρη αιτιολογία; Να δημοσιοποιηθεί.
- Υπάρχουν αξιώσεις/αποζημιώσεις λόγω υπαιτιότητας της αναθέτουσας αρχής;
- Ποιος είχε την ευθύνη να εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις εκτέλεσης (ώριμες μελέτες, άδειες, συντονισμό δικτύων) και δεν το έκανε;
- Πότε και πώς θα επανέλθει το έργο; Με ποια ώριμη βάση, για να μην ξαναγίνει το ίδιο;
Και για τα 170.000€ των εκδηλώσεων:
- Ποια είναι η αναλυτική κατανομή δαπανών; (καλλιτέχνες, ήχος/φως, σκηνές, παραγωγή, προβολή, υπηρεσίες)
- Ποιο είναι το μετρήσιμο όφελος; (επισκεψιμότητα, έσοδα, συμβάσεις, απολογισμός)
- Υπάρχει απολογισμός προηγούμενης χρήσης πριν εγκριθεί η επόμενη;
Αυτά δεν είναι “γκρίνια”. Είναι στοιχειώδης χρηστή διοίκηση.
Το πραγματικό σκάνδαλο δεν είναι η εκδήλωση. Είναι η κανονικοποίηση της ανευθυνότητας.
Αν ένα έργο 421.000€ διαλύεται επειδή ο Δήμος δεν μπόρεσε να κάνει τα βασικά, τότε δεν μιλάμε για “αστοχία”. Μιλάμε για διοικητική ανεπάρκεια με κόστος.
Και όταν, στο ίδιο περιβάλλον, περνάνε εύκολα έξιψήφιες δαπάνες για “θέαμα”, τότε δεν μιλάμε για “πολιτισμό”. Μιλάμε για πολιτική επιλογή:
να φαίνεται η πόλη, χωρίς να φτιάχνεται η πόλη.
Κατακλείδα: Η λογοδοσία δεν είναι αντιπαράθεση. Είναι υποχρέωση.
Ο δημότης δεν ζητά “θαύματα”. Ζητά τα αυτονόητα:
- έργα που παραδίδονται,
- χρήματα που εξηγούνται,
- αποφάσεις που τεκμηριώνονται,
- και μια διοίκηση που δεν κρύβεται πίσω από πανηγύρια, όταν η καθημερινότητα καταρρέει.
170.000€ για πάρτι βρίσκονται.
421.000€ για πλατεία χάνονται.
Αν αυτό δεν είναι λόγος για επίσημο, δημόσιο απολογισμό, τότε τι είναι;