Η παρέμβαση του Τάσου Δούση για την τραγωδία στη Βιολάντα προκάλεσε αίσθηση, καθώς μίλησε δημόσια για όσα πολλοί αποφεύγουν. Ο δημοσιογράφος έθιξε με σκληρά λόγια τη στάση του ιδιοκτήτη της εταιρείας, βάζοντας στο επίκεντρο τη δύναμη, την αλαζονεία και το τίμημα της επιτυχίας.
Η τραγωδία και η δημόσια τοποθέτηση του Τάσου Δούση
Ο δημοσιογράφος σχολίασε μέσω Facebook την πολύνεκρη έκρηξη στο εργοστάσιο της Βιολάντα, υπογραμμίζοντας τις ευθύνες που βαραίνουν όχι μόνο τον ιδιοκτήτη αλλά και τη γενικότερη αντίληψη περί εξουσίας και επιτυχίας.
Με ευθείες αναφορές στον Κωνσταντίνο Τζιωρτζιώτη, ο Δούσης έθεσε ερωτήματα για το πώς η έπαρση και η αλαζονεία μπορούν να οδηγήσουν σε μοιραία λάθη.
«Γιατί να είσαι άνθρωπος όταν μπορείς να είσαι πετυχημένος;»
Η επιτυχία χωρίς ευθύνη δεν είναι κορυφή. Είναι προθάλαμος τραγωδίας.
Σε μια νύχτα, ένα όνομα που είχε ταυτιστεί με την «επιτυχία» βρέθηκε να κουβαλά το βαρύτερο φορτίο που μπορεί να σηκώσει ένας εργοδότης, ένας ηγέτης, ένας άνθρωπος: την απώλεια ζωών μέσα στον χώρο εργασίας. Και τότε, όλα τα υπόλοιπα —λεφτά, κύρος, δύναμη— μικραίνουν. Δεν εξαφανίζονται. Απλώς φαίνονται όπως είναι: δευτερεύοντα.
1) Μπορείς να είσαι πετυχημένος και Άνθρωπος;
Ναι. Αλλά δεν γίνεται με λόγια. Γίνεται με κανόνες.
Ο πλούσιος, ο αυτοδημιούργητος, ο ηγέτης, δεν κρίνεται από το πού έφτασε. Κρίνεται από το πώς έφτασε, και κυρίως από το τι αφήνει πίσω του: ανθρώπους ασφαλείς ή ανθρώπους εκτεθειμένους.
Η κοινωνία θαυμάζει την άνοδο. Αλλά το αληθινό τεστ είναι άλλο:
αν μπορείς να κρατήσεις την επιτυχία χωρίς να χάσεις την ανθρωπιά σου.
2) Όχι «δολοφόνος» — αλλά η αμέλεια σκοτώνει
Το να βαφτίζεις κάποιον «δολοφόνο» είναι εύκολο και βολικό. Κάνει την υπόθεση απλή. Μόνο που οι τραγωδίες στους χώρους εργασίας σπάνια είναι «απλές».
Το πιο τρομακτικό σενάριο είναι το πιο κοινό:
κανείς δεν «ήθελε» να πεθάνει κανείς — αλλά κάποιοι ανέχτηκαν, υποτίμησαν, καθυστέρησαν, δεν άκουσαν, δεν έκαναν.
Και εκεί ακριβώς γεννιέται η ευθύνη:
στην παράλειψη, στην αδιαφορία, στην κουλτούρα του «δεν τρέχει τίποτα».
3) Η αλαζονεία είναι επιχειρηματικός κίνδυνος
Υπάρχει ένα μοτίβο που το βλέπεις ξανά και ξανά στην αγορά:
- από το «παλεύω» πας στο «ξέρω»
- από το «ξέρω» πας στο «δεν μου μιλάει κανείς»
- και από το «δεν μου μιλάει κανείς» πας στο «δεν ακούω κανέναν»
Η επιτυχία φουσκώνει τον εγωισμό και στεγνώνει την προσοχή.
Και όταν στεγνώνει η προσοχή σε ένα εργοστάσιο, σε μια παραγωγή, σε μια γραμμή με κινδύνους, η ζωή γίνεται νούμερο — μέχρι να γίνει νεκρολογία.
Κουτί: Ερωτήματα
- Ποιος είχε την ευθύνη να σταματήσει τη λειτουργία όταν υπήρχε κίνδυνος;
- Υπήρχαν προειδοποιήσεις εργαζομένων; Καταγράφηκαν ή «θάφτηκαν»;
- Πότε έγινε ο τελευταίος ουσιαστικός έλεγχος και με τι αποτέλεσμα;
- Τι μέτρα υπήρχαν πραγματικά (όχι στα χαρτιά) για πρόληψη και αντίδραση;
- Ποια είναι η ευθύνη όσων «υπέγραφαν» ότι όλα είναι καλά;
- Θα αποδοθούν ευθύνες με διάρκεια ή θα ξεχαστεί το θέμα σε λίγες εβδομάδες;
Πέντε γυναίκες δεν θα ξαναγυρίσουν σπίτι. Και αυτό δεν ισοφαρίζεται με καμία δωρεά, κανένα δελτίο τύπου, καμία δημόσια «συγγνώμη».
Αν υπάρχει κάτι που μπορεί να σταθεί —έστω λίγο— απέναντι στην ασήκωτη απώλεια, είναι ένα πράγμα:
να πληρώσουν όσοι είναι υπεύθυνοι. Όλοι. Όσο ψηλά κι αν βρίσκονται.
Γιατί η επιτυχία χωρίς ευθύνη δεν είναι δύναμη. Είναι αλαζονεία.
Και η αλαζονεία, όταν ανθίζει, δίνει καρπό πικρό: κλάμα, στάχτη και νεκρούς.