Διορισμοί αντί για διαδικασίες: το “παλιό” επιστρέφει — και μπλέκει επικίνδυνα με τους θεσμούς
Λίγο πριν από το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, στο τοπικό πεδίο διαμορφώνεται μια εικόνα «ανασύνταξης» όχι μέσω ανοιχτών διαδικασιών, πολιτικής παρουσίας και κοινωνικής λογοδοσίας, αλλά μέσω διορισμών και εσωκομματικών τοποθετήσεων. Και αν αυτό, ως εσωκομματικό φαινόμενο, μπορεί να κριθεί πολιτικά, υπάρχει μια επιλογή που ξεφεύγει από τα στενά όρια της παράταξης και αγγίζει τον θεσμικό πυρήνα της εκπροσώπησης της εργασίας: η εμπλοκή του προέδρου του Εργατικού Κέντρου, Παύλου Συμεωνίδη, σε ρόλο διορισμένου κομματικού στελέχους.
«Καμαρίλα» με τίτλους: ο διορισμός ως υποκατάστατο πολιτικής
Το παράδοξο είναι κραυγαλέο: πρόσωπα που για μεγάλο διάστημα απουσίαζαν από δημόσια αντιπαράθεση, δεν συγκρούστηκαν με την κυβερνητική πολιτική της ΝΔ, δεν άσκησαν μετρήσιμη αντιπολίτευση στο τοπικό δεξιό σύστημα εξουσίας και δεν κατέθεσαν διακριτό πολιτικό λόγο στην κοινωνία, εμφανίζονται ξαφνικά με ρόλους, τίτλους και «παρουσία» — όχι ως αποτέλεσμα πολιτικής δουλειάς, αλλά ως προϊόν τοποθέτησης.
Η κομματική αφάνεια μετατρέπεται, έτσι, σε “status” με υπογραφή. Και το αποτέλεσμα είναι μια πολιτική παρουσία άβουλη, άοσμη και άλαλη, με μοναδικό χαρακτηριστικό την «κομματική ταυτότητα» και όχι την κοινωνική απεύθυνση.
Το όριο που δεν επιτρέπεται να περάσει: η εργασία δεν είναι κομματικό παράρτημα
Εδώ σταματά η «σκληρή εσωκομματική κριτική» και ξεκινά το θεσμικό ζήτημα.
Ο πρόεδρος ενός Εργατικού Κέντρου δεν είναι — και δεν μπορεί να εμφανίζεται ως — κομματικό εξάρτημα. Οφείλει να λογοδοτεί αποκλειστικά στους εργαζόμενους. Σε ανθρώπους που ζουν:
- εργασιακή ανασφάλεια,
- συμπίεση μισθών,
- υποβάθμιση δικαιωμάτων,
- ένα περιβάλλον «εργασιακής ζούγκλας».
Σε αυτό το πλαίσιο, η εικόνα ενός κορυφαίου συνδικαλιστικού θεσμικού προσώπου να εντάσσεται σε διορισμένη κομματική δομή θολώνει τα όρια — ακόμη κι αν οι προθέσεις είναι αγαθές.
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι προσωπικό. Είναι θεσμικό.
Το θέμα δεν είναι «ο Συμεωνίδης ως πρόσωπο».
Το θέμα είναι ο ρόλος και η διπλή ιδιότητα.
Σε ποιους δίνει τα διαπιστευτήριά του ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου;
Στους εργαζόμενους που εκπροσωπεί ή σε εσωκομματικούς συσχετισμούς και παιχνίδια ισχύος;
Όταν ένας θεσμικός εκπρόσωπος της εργασίας εισέρχεται σε διορισμένη κομματική δομή χωρίς σαφείς διακριτούς ρόλους και χωρίς θεσμικές εγγυήσεις ανεξαρτησίας, εκπέμπει μήνυμα. Και το μήνυμα δεν είναι ουδέτερο.
Timeline
- Ενόψει συνεδρίου ΠΑΣΟΚ: επανεμφάνιση «κλειστής» κομματικής δομής μέσω τοποθετήσεων.
- Αποδοχή ρόλων χωρίς διαδικασία: πολιτική νομιμοποίηση αντικαθίσταται από εσωτερική ανάθεση.
- Κρίσιμο σημείο: συμμετοχή προέδρου Εργατικού Κέντρου σε διορισμένη κομματική θέση → μετατόπιση από πολιτική κριτική σε θεσμικό πρόβλημα.
Ερωτήματα
Ποια είναι η διαδικασία επιλογής των νέων ρόλων; Υπήρξε ανοιχτή αξιολόγηση ή απλή ανάθεση;
- Ποιο πολιτικό έργο νομιμοποιεί όσους επανέρχονται «με τίτλο» χωρίς δημόσια δράση;
- Πώς εγγυάται την ανεξαρτησία του ένας πρόεδρος Εργατικού Κέντρου όταν φέρει και κομματικό διορισμό;
- Ποιον εκπροσωπεί στην πράξη σε μια σύγκρουση εργασιακών δικαιωμάτων: τους εργαζόμενους ή την κομματική γραμμή;
- Ποιο προηγούμενο δημιουργείται για τη σχέση κομμάτων–συνδικαλιστικών θεσμών σε τοπικό επίπεδο;
Το συνέδριο ενός κόμματος αφορά την εσωτερική του λειτουργία.
Η εκπροσώπηση της εργασίας αφορά την κοινωνία.Και αυτά τα δύο δεν μπορούν — και δεν πρέπει — να συγχέονται.
Γιατί όταν μπερδεύονται, δεν «κάνει λάθος ένα κόμμα».
Τραυματίζεται ένας θεσμός.