Κάτοικος καταγγέλλει ότι έχει ενημερώσει δύο φορές εγγράφως τη δημοτική υπηρεσία, χωρίς να λάβει απάντηση – Μπάζα, υλικά και πρόχειρες περιφράξεις καταλαμβάνουν δημόσιο χώρο
Η εικόνα μιλάει από μόνη της. Μπάζα, υλικά οικοδομής, πρόχειρες κατασκευές, σκεπάσματα, σκαλωσιές και μια περίφραξη που έχει μετατρέψει δρόμο και πεζοδρόμιο σε ιδιωτικό εργοτάξιο.
Σύμφωνα με καταγγελία κατοίκου, η κατάσταση αυτή συνεχίζεται εδώ και περίπου έναν μήνα, προκαλώντας αναστάτωση στη γειτονιά και δημιουργώντας σοβαρά ερωτήματα για την ασφάλεια πεζών, οδηγών και κατοίκων.
Το βασικό ζήτημα δεν είναι αν κάποιος αποφάσισε να κάνει ανακαίνιση στο ακίνητό του. Αυτό είναι δικαίωμά του. Το ζήτημα είναι αν μπορεί, στο όνομα μιας ιδιωτικής εργασίας, να καταλαμβάνεται για εβδομάδες ο δημόσιος χώρος, να κλείνει το πεζοδρόμιο, να περιορίζεται ο δρόμος και να υποχρεώνονται οι πολίτες να κάνουν ελιγμούς ανάμεσα σε μπάζα, αυτοκίνητα και πρόχειρα εμπόδια.
Δύο έγγραφες ενημερώσεις και καμία απάντηση;
Το ακόμη πιο σοβαρό, σύμφωνα πάντα με τον κάτοικο που καταγγέλλει το περιστατικό, είναι ότι η αρμόδια δημοτική υπηρεσία έχει ενημερωθεί δύο φορές εγγράφως.
Και όμως, όπως αναφέρεται στην καταγγελία, απάντηση δεν έχει δοθεί.
Εδώ αρχίζουν τα πραγματικά ερωτήματα:
Ποιος έχει ελέγξει αν υπάρχει άδεια κατάληψης κοινόχρηστου χώρου;
Ποιος έχει ελέγξει αν τηρούνται οι κανόνες ασφαλείας;
Ποιος έχει διαπιστώσει αν το πεζοδρόμιο μπορεί να παραμένει κλειστό επί έναν μήνα;
Ποιος προστατεύει τον πεζό, τον ηλικιωμένο, τον γονιό με καρότσι, τον άνθρωπο με κινητικά προβλήματα;
Διότι δημόσιος χώρος δεν σημαίνει χώρος χωρίς ιδιοκτήτη. Σημαίνει χώρος που ανήκει σε όλους.
Δεν είναι «λεπτομέρεια» – είναι καθημερινότητα
Σε πολλές γειτονιές, τέτοιες εικόνες αντιμετωπίζονται σαν κάτι συνηθισμένο. Μια ανακαίνιση εδώ, λίγα μπάζα εκεί, ένα πεζοδρόμιο κλειστό, μια σκαλωσιά στη μέση, μια υπηρεσία που «θα το δει».
Μόνο που αυτή η νοοτροπία είναι ακριβώς το πρόβλημα.
Η καθημερινότητα των πολιτών δεν μπορεί να εξαρτάται από το αν κάποιος ενδιαφέρθηκε να απαντήσει σε μια καταγγελία. Ούτε μπορεί ο δημόσιος χώρος να μετατρέπεται σε προέκταση ιδιωτικού εργοταξίου χωρίς άμεσο έλεγχο.
Αν υπάρχει άδεια, να παρουσιαστεί.
Αν υπάρχουν όροι, να τηρηθούν.
Αν δεν υπάρχει άδεια ή αν παραβιάζονται οι όροι, να παρέμβει άμεσα η αρμόδια υπηρεσία.
Τόσο απλά.
Η σιωπή της υπηρεσίας είναι και αυτή απάντηση
Το πιο εξοργιστικό δεν είναι μόνο η εικόνα. Είναι η αίσθηση εγκατάλειψης.
Όταν ένας πολίτης ενημερώνει εγγράφως τον Δήμο και δεν λαμβάνει απάντηση, το μήνυμα που εισπράττει είναι καθαρό: «Δεν μας αφορά».
Μόνο που αφορά. Και μάλιστα πολύ.
Γιατί σήμερα είναι ένα πεζοδρόμιο κλειστό. Αύριο μπορεί να είναι ένας τραυματισμός. Μεθαύριο μπορεί να είναι ένα ακόμη περιστατικό για το οποίο όλοι θα ρωτούν εκ των υστέρων: «Μα δεν το ήξερε κανείς;».
Το ήξεραν. Είχαν ενημερωθεί.
Η ανακαίνιση ενός ιδιώτη δεν μπορεί να γίνεται ταλαιπωρία μιας ολόκληρης γειτονιάς.
Και ο Δήμος δεν μπορεί να παριστάνει τον θεατή όταν ο δημόσιος χώρος κλείνει, οι πολίτες διαμαρτύρονται και οι υπηρεσίες σιωπούν.
Γιατί τελικά το ερώτημα είναι απλό:
Στον δρόμο και στο πεζοδρόμιο κάνει κουμάντο ο νόμος ή όποιος προλάβει να απλώσει πρώτος τα μπάζα του;
