Όταν η πολιτική παύει να υπηρετεί τον πολίτη και αρχίζει να ζει εις βάρος του
Η φράση του Δημήτρη Κούβελα περί «πολιτικών παρασίτων» δεν είναι απλώς ένας βαρύς χαρακτηρισμός. Είναι μια πολιτική καταγγελία για ένα σύστημα που, κατά την κριτική του, έμαθε να επιβιώνει όχι παράγοντας λύσεις, αλλά καταναλώνοντας την ανοχή της κοινωνίας.
Ο Δημήτρης Κούβελας, ιατρός, καθηγητής Φαρμακολογίας στο ΑΠΘ και επικεφαλής της «Πνοής Δημοκρατίας», μίλησε στο militaire.gr για «πολιτικούς παράσιτα» και για όσους εξακολουθούν να περιμένουν έναν «πολιτικό Μεσσία». Στην ίδια συνέντευξη υποστήριξε ότι «όλες οι αποφάσεις που αφορούν στον κόσμο είναι πολιτικές» και ότι οι πολίτες πρέπει να πάψουν «να φοβούνται την ελευθερία τους».
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα πρόσωπα. Είναι η νοοτροπία
Το πολιτικό παράσιτο δεν είναι απαραίτητα ένας άνθρωπος. Είναι κυρίως ένας τρόπος εξουσίας.
Είναι ο πολιτικός που θυμάται τον πολίτη μόνο πριν από την κάλπη.
Είναι ο μηχανισμός που υπόσχεται λύσεις, αλλά συντηρεί τα προβλήματα.
Είναι η εξουσία που δεν παράγει έργο, αλλά παράγει εξαρτήσεις.
Είναι η δημόσια ζωή που αντί να σηκώνει την κοινωνία, την κρατάει γονατισμένη.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία της παρέμβασης Κούβελα: ότι η πολιτική δεν μπορεί να είναι επάγγελμα επιβίωσης για λίγους και μηχανισμός απογοήτευσης για τους πολλούς.
Η αναμονή του «Μεσσία» είναι η μισή ήττα
Ο Κούβελας βάζει και ένα δεύτερο θέμα στο τραπέζι: την κοινωνική παθητικότητα. Την ιδέα ότι κάποιος άλλος, κάποια μέρα, θα έρθει να καθαρίσει για λογαριασμό μας.
Αυτό είναι το βολικό άλλοθι της μεταπολιτευτικής κόπωσης:
«Δεν αλλάζει τίποτα».
«Όλοι ίδιοι είναι».
«Ας έρθει κάποιος να μας σώσει».
Μόνο που έτσι η κοινωνία παραιτείται πριν καν δώσει τη μάχη. Και όταν ο πολίτης φοβάται την ελευθερία του, τότε αφήνει χώρο σε κάθε είδους πολιτικό διαχειριστή να παριστάνει τον σωτήρα.
Η πολιτική είναι παντού — άρα δεν γίνεται να την αφήνεις σε άλλους
Η υγεία είναι πολιτική.
Η παιδεία είναι πολιτική.
Το νερό, το ρεύμα, οι δρόμοι, τα νοσοκομεία, η ασφάλεια, η δικαιοσύνη, η αξιοπρέπεια του πολίτη: όλα είναι πολιτικές αποφάσεις.
Γι’ αυτό και η αποστροφή «εγώ δεν ασχολούμαι με την πολιτική» είναι ίσως η πιο ακριβή αυταπάτη. Διότι, ακόμη κι αν ο πολίτης δεν ασχολείται με την πολιτική, η πολιτική ασχολείται καθημερινά μαζί του. Στον μισθό του. Στον φόρο του. Στο νοσοκομείο που θα βρει ή δεν θα βρει γιατρό. Στο σχολείο του παιδιού του. Στην ποιότητα ζωής του.
Η φράση «πολιτικοί παράσιτα» ενοχλεί γιατί είναι σκληρή. Αλλά ακόμη περισσότερο ενοχλεί γιατί ανοίγει μια συζήτηση που πολλοί αποφεύγουν: ποιοι ζουν από την πολιτική και ποιοι ζουν με τις συνέπειές της.
Η χώρα δεν χρειάζεται άλλους σωτήρες με μεγάλα λόγια. Χρειάζεται πολίτες που δεν φοβούνται να απαιτήσουν λογαριασμό.
Γιατί όταν ο πολίτης παραιτείται, το σύστημα θρέφεται.
Και όταν το σύστημα θρέφεται από τη σιωπή, τότε το παράσιτο δεν είναι εξαίρεση. Είναι καθεστώς.