Ένα νοσοκομείο που καλύπτει έναν ολόκληρο νομό δεν μπορεί να αφήνει τους διαβητικούς ασθενείς και τα παιδιά με διαβήτη στην ανασφάλεια, στην ταλαιπωρία και στην αναγκαστική αναζήτηση λύσεων εκτός δημόσιου συστήματος.
Το Γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας δεν είναι ένα μικρό περιφερειακό ιατρείο. Είναι το βασικό δημόσιο νοσοκομείο της Εύβοιας. Εξυπηρετεί χιλιάδες πολίτες, οικογένειες, ηλικιωμένους, παιδιά, εργαζόμενους, ανθρώπους που δεν έχουν πάντα τη δυνατότητα να πληρώνουν ιδιώτες ή να μετακινούνται στην Αθήνα.
Γι’ αυτό και το ερώτημα είναι ευθύ, καθαρό και απολύτως δικαιολογημένο:
Είναι δυνατόν το Νοσοκομείο Χαλκίδας να μην διαθέτει ούτε Διαβητολόγο ούτε Παιδοδιαβητολόγο;
Αν πράγματι δεν υπάρχει σταθερή και εξειδικευμένη διαβητολογική κάλυψη, τότε δεν μιλάμε για μια απλή διοικητική εκκρεμότητα. Μιλάμε για σοβαρό κενό δημόσιας υγείας.
Ο σακχαρώδης διαβήτης δεν είναι σπάνια πάθηση. Αφορά χιλιάδες ανθρώπους. Αφορά ηλικιωμένους, εργαζόμενους, νέους, αλλά και παιδιά. Απαιτεί παρακολούθηση, ρύθμιση, πρόληψη επιπλοκών, καθοδήγηση, εκπαίδευση του ασθενούς και της οικογένειας.
Και όταν μιλάμε για παιδιά με διαβήτη, το ζήτημα γίνεται ακόμη πιο σοβαρό. Ο παιδικός και εφηβικός διαβήτης δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται πρόχειρα. Θέλει εξειδικευμένο γιατρό. Θέλει Παιδοδιαβητολόγο. Θέλει συνεχή παρακολούθηση, επικοινωνία με την οικογένεια, υποστήριξη στο σχολείο, σωστή διαχείριση της ινσουλίνης και άμεση αντιμετώπιση κάθε απορρύθμισης.
Ένας γονιός δεν μπορεί να ψάχνει μόνος του λύση. Δεν μπορεί να αναρωτιέται πού θα πάει το παιδί του. Δεν μπορεί να αναγκάζεται να μετακινείται εκτός Εύβοιας για κάτι που θα έπρεπε να καλύπτεται από το δημόσιο νοσοκομείο του νομού.
Το ίδιο ισχύει και για τους ενήλικες διαβητικούς ασθενείς. Ένας άνθρωπος με διαβήτη χρειάζεται οργανωμένη ιατρική παρακολούθηση. Δεν αρκεί μια περιστασιακή συνταγογράφηση. Δεν αρκεί η καλή διάθεση κάποιου γιατρού άλλης ειδικότητας. Χρειάζεται Διαβητολόγος.
Οι αρμόδιοι οφείλουν να απαντήσουν καθαρά:
Υπάρχει μόνιμος Διαβητολόγος στο Νοσοκομείο Χαλκίδας;
Υπάρχει Παιδοδιαβητολόγος;
Υπάρχει οργανωμένο Διαβητολογικό Ιατρείο με επαρκή στελέχωση;
Πού παραπέμπονται τα παιδιά με διαβήτη;
Πού παρακολουθούνται οι ενήλικες ασθενείς;
Γιατί ένας ολόκληρος νομός να ζει με τέτοια υγειονομική ανασφάλεια;
Η δημόσια υγεία δεν κρίνεται από τις κορδέλες, τις φωτογραφίες και τις ανακοινώσεις. Κρίνεται από το αν ο ασθενής βρίσκει γιατρό όταν τον χρειάζεται. Κρίνεται από το αν μια οικογένεια μπορεί να νιώθει ασφαλής. Κρίνεται από το αν ένα παιδί με χρόνια πάθηση έχει δίπλα του το δημόσιο σύστημα υγείας.
Η Εύβοια δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως περιοχή δεύτερης κατηγορίας. Η Χαλκίδα δεν μπορεί να έχει νοσοκομείο χωρίς κρίσιμες ειδικότητες. Οι διαβητικοί ασθενείς δεν μπορεί να είναι αόρατοι.
Αν το Νοσοκομείο Χαλκίδας δεν έχει ούτε Διαβητολόγο ούτε Παιδοδιαβητολόγο, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς ιατρικό.
Είναι κοινωνικό.
Είναι θεσμικό.
Είναι πολιτικό.
Και πάνω απ’ όλα, είναι ανθρώπινο.
Γιατί πίσω από κάθε έλλειψη δεν υπάρχει ένας αριθμός σε έναν πίνακα. Υπάρχει ένας ασθενής που περιμένει. Ένας γονιός που αγωνιά. Ένα παιδί που χρειάζεται φροντίδα.
Και σε αυτά τα ζητήματα, η σιωπή δεν είναι απάντηση.
Το Νοσοκομείο Χαλκίδας χρειάζεται άμεσα Διαβητολόγο και Παιδοδιαβητολόγο. Όχι κάποτε. Τώρα.