Γράφει ο Ευάγγελος Λιαμπότης
Εδώ και μήνες το Outnews.gr δημοσιεύει στοιχεία, καταγγελίες, ερωτήματα και προσωπικές μαρτυρίες για όσα συμβαίνουν στο Γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας.
Δεν γράψαμε μία φορά για να δημιουργήσουμε εντυπώσεις.
Δεν εμφανιστήκαμε περιστασιακά, όταν ένα θέμα έγινε δημοφιλές.
Επανερχόμαστε διαρκώς, επειδή τα προβλήματα όχι μόνο δεν λύνονται, αλλά συσσωρεύονται. Επειδή πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει ένας εξαντλημένος εργαζόμενος, ένας ασθενής που περιμένει, μία οικογένεια που αγωνιά.
Και επειδή κάποιοι φαίνεται ότι πιστεύουν πως, εάν δεν απαντούν, τα ερωτήματα θα εξαφανιστούν.
Δεν θα εξαφανιστούν. Και εμείς δεν θα σιωπήσουμε.
Ένα μεγάλο νοσοκομείο με Οργανισμό άλλης εποχής
Το Νοσοκομείο Χαλκίδας μεταφέρθηκε σε ένα μεγάλο, σύγχρονο κτίριο. Παρουσιάστηκε ως ένα νέο κεφάλαιο για την υγεία στην Εύβοια.
Μόνο που το κτίριο άλλαξε, αλλά ο πραγματικός σχεδιασμός έμεινε πίσω.
Έχουμε αναδείξει ότι το νοσοκομείο εξακολουθεί να λειτουργεί με έναν Οργανισμό που συντάχθηκε το 2012 για ένα πολύ μικρότερο νοσοκομείο και για εντελώς διαφορετικές ανάγκες.
Έχουμε δημοσιεύσει στοιχεία και καταγγελίες για περίπου 250 κενές οργανικές θέσεις, για δεκάδες συνταξιοδοτήσεις μόνιμου προσωπικού και για εκατοντάδες αποχωρήσεις γιατρών από τη μετεγκατάσταση και μετά.
Και όμως, οι ανάγκες όχι μόνο δεν μειώθηκαν, αλλά αυξήθηκαν.
Το Νοσοκομείο Χαλκίδας δεν εξυπηρετεί απλώς μία πόλη.
Αποτελεί βασικό υγειονομικό πυλώνα για ολόκληρο τον Νομό Εύβοιας, αλλά και για σημαντικό τμήμα του Νομού Βοιωτίας, δεχόμενο περιστατικά από μία τεράστια γεωγραφική περιοχή, με δύσκολο οδικό δίκτυο, μεγάλες αποστάσεις και περιορισμένες εναλλακτικές δυνατότητες περίθαλψης.
Από τη Βόρεια και τη Νότια Εύβοια μέχρι τη Χαλκίδα, την Αυλίδα, τη Θήβα και τις γύρω περιοχές, χιλιάδες πολίτες στηρίζονται καθημερινά σε ένα νοσοκομείο που καλείται να σηκώσει βάρος πολύ μεγαλύτερο από εκείνο που αντιστοιχεί στη σημερινή του στελέχωση.
Και το καλοκαίρι η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο ασφυκτική.
Στην Εύβοια και τη Βοιωτία καταφθάνουν χιλιάδες τουρίστες, παραθεριστές και επισκέπτες. Ο πραγματικός πληθυσμός αυξάνεται θεαματικά, η κυκλοφορία πολλαπλασιάζεται, τα τροχαία, τα ατυχήματα, τα παθολογικά περιστατικά και οι έκτακτες ανάγκες αυξάνονται.
Το προσωπικό, όμως, παραμένει το ίδιο.
Ή ακόμη λιγότερο, λόγω των θερινών αδειών, των κενών, των αποχωρήσεων και της εξάντλησης.
Δηλαδή, ένα ήδη υποστελεχωμένο νοσοκομείο καλείται να εξυπηρετήσει δύο Νομούς και, κατά τους θερινούς μήνες, έναν πληθυσμό που διογκώνεται δραματικά.
Δεν γίνεται, λοιπόν, να απαιτείς από ένα νοσοκομείο να λειτουργεί ως περιφερειακός υγειονομικός κόμβος και ταυτόχρονα να του διαθέτεις προσωπικό επαρχιακού ιατρείου.
Αυτό δεν είναι σχεδιασμός.
Είναι οργανωμένη εγκατάλειψη.
Τα Επείγοντα δεν είναι μηχανή παραγωγής θαυμάτων
Έχουμε αναφερθεί επανειλημμένα στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών, όπου, σύμφωνα με στοιχεία και καταγγελίες που έχουν τεθεί υπόψη μας, μπορεί να προσέρχονται από 250 έως και 500 περιστατικά ημερησίως.
Και αυτός ο τεράστιος όγκος καλείται πολλές φορές να αντιμετωπιστεί με τέσσερις ή πέντε νοσηλευτές ανά βάρδια.
Τέσσερις ή πέντε άνθρωποι για εκατοντάδες περιστατικά.
Για διαλογή, εξετάσεις, φορεία, φάρμακα, διακομιδές, επείγουσες παρεμβάσεις, συγγενείς, εντάσεις, αγωνία και ανθρώπινες ζωές.
Και έπειτα κάποιοι απορούν γιατί υπάρχουν καθυστερήσεις.
Απορούν γιατί οι εργαζόμενοι φτάνουν στα όριά τους.
Απορούν γιατί οι πολίτες αγανακτούν.
Το καλοκαίρι, μάλιστα, όταν η Εύβοια γεμίζει επισκέπτες και οι οδικοί άξονες επιβαρύνονται, η προσέλευση στα Επείγοντα αυξάνεται ακόμη περισσότερο.
Ποιο είναι το έκτακτο σχέδιο ενίσχυσης του Νοσοκομείου Χαλκίδας για τη θερινή περίοδο;
Πόσοι επιπλέον γιατροί θα προσληφθούν;
Πόσοι νοσηλευτές θα τοποθετηθούν στα Επείγοντα;
Πώς θα καλυφθούν οι θερινές άδειες του προσωπικού;
Πώς θα αντιμετωπιστεί η αυξημένη προσέλευση από την Εύβοια, τη Βοιωτία και τους χιλιάδες τουρίστες;
Γιατί, όταν γνωρίζεις ότι κάθε χρόνο το καλοκαίρι ο πληθυσμός αυξάνεται και δεν λαμβάνεις κανένα ουσιαστικό μέτρο, δεν μπορείς μετά να επικαλείσαι το απρόβλεπτο.
Η αλήθεια είναι απλή:
Κανένας εργαζόμενος δεν μπορεί να καλύπτει επ’ αόριστον τα κενά ενός ολόκληρου συστήματος.
Το προσωπικό δεν είναι αναλώσιμο υλικό. Δεν είναι αριθμοί που μετακινούνται σε ένα αρχείο Excel. Δεν είναι μηχανές που λειτουργούν χωρίς ανάπαυση, χωρίς άδεια και χωρίς προσωπική ζωή.
Η Παθολογική στα όρια της κατάρρευσης
Έχουμε γράψει για την Παθολογική Κλινική.
Για μία κλινική με δεκάδες κλίνες, τεράστια πληρότητα και αυξημένες ανάγκες. Για βάρδιες που βγαίνουν με το ζόρι. Για νοσηλευτές και βοηθητικό προσωπικό που τρέχουν από ασθενή σε ασθενή, χωρίς να προλαβαίνουν ούτε να ανασάνουν.
Έχουμε αναφερθεί σε στοιχεία για 57 κλίνες, για περιορισμένο αριθμό νοσηλευτών και βοηθών, για έξι παθολόγους όταν οι προβλεπόμενες και πραγματικές ανάγκες απαιτούν περισσότερους, καθώς και για δεκάδες περιστατικά σε κάθε εφημερία.
Έχουμε γράψει για περισσότερα από 150 οφειλόμενα ρεπό, για άδειες προηγούμενων ετών που δεν είχαν χορηγηθεί και για εργαζομένους που ακούνε διαρκώς την ίδια απάντηση:
«Κάντε υπομονή».
Πόση υπομονή;
Μέχρι να καταρρεύσει και ο επόμενος;
Μέχρι να γίνει ένα λάθος από εξάντληση;
Μέχρι να υπάρξει μία μη αναστρέψιμη απώλεια;
Άδειες και νυχτερινές βάρδιες στο ίδιο εικοσιτετράωρο
Έχουμε δημοσιοποιήσει ακόμη και καταγγελίες για εργαζομένους που εμφανίζονται υπηρεσιακά, μέσα στο ίδιο εικοσιτετράωρο, να βρίσκονται σε άδεια και ταυτόχρονα να πραγματοποιούν νυχτερινή βάρδια.
Δεν πρόκειται για λογιστική λεπτομέρεια.
Δεν είναι μία αθώα γραφειοκρατική αστοχία που διορθώνεται με ένα πλήκτρο.
Αγγίζει τον πυρήνα της νομιμότητας, της ασφάλειας στην εργασία και της πραγματικής αποτύπωσης του χρόνου απασχόλησης.
Έχουμε επίσης αναφερθεί σε συγκεκριμένες περιπτώσεις εργαζομένων στους οποίους οφείλονταν ημέρες άδειας από το 2024 και δεκάδες ρεπό.
Και το ερώτημα παραμένει:
Ποιος αναλαμβάνει προσωπικά και υπηρεσιακά την ευθύνη για τη μη χορήγηση των αδειών και των αναπαύσεων;
Γιατί οι άδειες και τα ρεπό δεν είναι δώρο της διοίκησης.
Είναι δικαίωμα.
Είναι μέτρο προστασίας της υγείας.
Είναι όρος ασφαλούς περίθαλψης των ασθενών.
Και ειδικά το καλοκαίρι, όταν οι ανάγκες αυξάνονται και το προσωπικό δικαιούται να λάβει την άδειά του, το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο εκρηκτικό.
Δεν μπορεί η διοίκηση να βασίζεται κάθε χρόνο στην αυτοθυσία των ίδιων ανθρώπων.
Όταν οι εργαζόμενοι καταρρέουν, δεν είναι «ατυχία»
Το Outnews.gr έχει αναδείξει επανειλημμένα σοβαρά περιστατικά υγείας εργαζομένων και γιατρών.
Ισχαιμικά και εγκεφαλικά επεισόδια, καρδιολογικά προβλήματα, λιποθυμίες, καταρρεύσεις, συμπτώματα ακραίας σωματικής και ψυχικής εξάντλησης.
Δεν ισχυριζόμαστε ότι κάθε περιστατικό οφείλεται αποκλειστικά στις συνθήκες εργασίας. Αυτό απαιτεί ιατρική διερεύνηση.
Όμως όταν τα περιστατικά συσσωρεύονται μέσα σε ένα περιβάλλον συνεχών εφημεριών, ελλείψεων, χρωστούμενων ρεπό, ακυρωμένων αδειών και αδιάκοπης πίεσης, κανείς δεν δικαιούται να τα αντιμετωπίζει ως άσχετα και μεμονωμένα γεγονότα.
Η επαγγελματική εξουθένωση δεν είναι δημοσιογραφικός όρος.
Είναι αναγνωρισμένος ψυχοκοινωνικός κίνδυνος.
Η διοίκηση και η Πολιτεία οφείλουν να πραγματοποιήσουν ουσιαστική εκτίμηση επαγγελματικού κινδύνου, να ελέγξουν τις βάρδιες, τις εφημερίες, τα ρεπό, τις άδειες και τις πραγματικές αντοχές των τμημάτων.
Διαφορετικά, δεν μιλάμε για άγνοια.
Μιλάμε για συνειδητή αδιαφορία απέναντι σε επανειλημμένες προειδοποιήσεις.
Το Νοσοκομείο αδειάζει και η 5η ΥΠΕ ζητά μετακινήσεις
Την ώρα που το Νοσοκομείο Χαλκίδας αγκομαχά από την υποστελέχωση, η 5η Υγειονομική Περιφέρεια αναζητούσε προσωπικό για μετακινήσεις σε άλλες περιοχές, με οικονομικό κίνητρο.
Δηλαδή τι ακριβώς συμβαίνει;
Υπάρχει πλεονάζον προσωπικό στο Νοσοκομείο Χαλκίδας και δεν το έχουμε αντιληφθεί;
Περισσεύουν νοσηλευτές από τα Επείγοντα, την Παθολογική, τα χειρουργεία και τις υπόλοιπες κλινικές;
Ή επιχειρείται για ακόμη μία φορά να κλείσουν τρύπες του συστήματος, ανοίγοντας μεγαλύτερες τρύπες αλλού;
Δεν γίνεται να ζητάς από εξαντλημένους εργαζομένους να μετακινηθούν για να στηρίξουν άλλες μονάδες, όταν η δική τους λειτουργεί ήδη στα κόκκινα.
Δεν γίνεται να αποδυναμώνεις ένα νοσοκομείο που εξυπηρετεί Εύβοια και Βοιωτία, λίγο πριν αρχίσει η θερινή περίοδος και αυξηθεί κατακόρυφα η προσέλευση.
Αυτό δεν είναι διοίκηση ανθρώπινου δυναμικού.
Είναι ανακύκλωση της υποστελέχωσης.
Η σίτιση, ο εργολάβος και τα αναπάντητα ερωτήματα
Με σειρά δημοσιευμάτων μας αναδείξαμε και το ζήτημα της σίτισης.
Θέσαμε το αυτονόητο ερώτημα: Γιατί να οδηγηθεί η σίτιση σε εργολαβική λύση, όταν το Νοσοκομείο διαθέτει εγκαταστάσεις, εξοπλισμό, Τμήμα Διατροφής και δυνατότητες εσωτερικής λειτουργίας;
Ποια οικονομοτεχνική μελέτη αποδεικνύει ότι η εργολαβία είναι συμφερότερη;
Ποιος ελέγχει την ποιότητα και την ποσότητα των μερίδων;
Ποιος πιστοποιεί ότι τηρούνται οι διατροφικές οδηγίες για τους ασθενείς;
Ποιο είναι το πραγματικό κόστος για το Δημόσιο;
Γιατί δεν ενισχύθηκε το Νοσοκομείο με το απαραίτητο μόνιμο προσωπικό, ώστε να λειτουργήσει πλήρως η υφιστάμενη υποδομή;
Μετά τις καταγγελίες και τις παρεμβάσεις, υπήρξε διαδικασία ελέγχου και αναφορά σε ειδικό ελεγκτή.
Και εδώ το ερώτημα είναι ξεκάθαρο:
Ποιο είναι το αποτέλεσμα του ελέγχου;
Δεν αρκεί να ανακοινώνεται ένας έλεγχος για να εκτονωθούν οι αντιδράσεις. Οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν τι ελέγχθηκε, τι διαπιστώθηκε και ποιες ενέργειες ακολούθησαν.
Διαφορετικά, οι έλεγχοι κινδυνεύουν να μετατραπούν σε επικοινωνιακό άλλοθι.
Το Αιμοδυναμικό και οι υποσχέσεις που δεν σώζουν ζωές
Έχουμε θέσει ερωτήματα για το Αιμοδυναμικό Εργαστήριο.
Πότε θα λειτουργήσει πραγματικά, πλήρως και σε σταθερή βάση;
Με ποιο προσωπικό;
Με ποιο πρόγραμμα;
Με ποια δυνατότητα κάλυψης επειγόντων περιστατικών;
Η ύπαρξη ενός χώρου, ενός εξοπλισμού ή μιας πινακίδας δεν σημαίνει λειτουργία υπηρεσίας.
Οι ζωές δεν σώζονται με εγκαίνια, δελτία Τύπου και φωτογραφίες.
Σώζονται με στελέχωση, ετοιμότητα και πραγματική επιχειρησιακή λειτουργία.
Κάθε καθυστέρηση σε ένα καρδιολογικό περιστατικό μπορεί να είναι καθοριστική. Η Εύβοια και η Βοιωτία δεν μπορούν να εξαρτώνται διαρκώς από τη διακομιδή προς την Αθήνα και από την τύχη.
Και ιδιαίτερα τους θερινούς μήνες, με χιλιάδες επιπλέον επισκέπτες και αυξημένη κυκλοφορία, η πλήρης λειτουργία του Αιμοδυναμικού δεν αποτελεί πολυτέλεια.
Αποτελεί ανάγκη ζωής.
Ακόμη και το πάρκινγκ έγινε σύμβολο μιας νοοτροπίας
Αναδείξαμε ακόμη και το ζήτημα του χώρου στάθμευσης.
Καταγγελίες για ονομαστικές θέσεις, μπάρες, αποκλεισμένους χώρους και ταλαιπωρία εργαζομένων, ασθενών και συνοδών.
Μπορεί για κάποιους να φαίνεται δευτερεύον.
Δεν είναι.
Δείχνει μία διοικητική νοοτροπία όπου η εξουσία ασχολείται περισσότερο με το ποιος θα παρκάρει κοντά στην είσοδο παρά με το πώς θα στελεχωθούν τα τμήματα.
Όταν ο ασθενής, ο συνοδός ή ο εργαζόμενος ταλαιπωρείται, ενώ προνομιούχες θέσεις παραμένουν δεσμευμένες ή ακόμη και κενές, τότε δεν έχουμε πρόβλημα χώρου.
Έχουμε πρόβλημα αντίληψης.
Οι βουλευτικές αναφορές δεν αποτελούν άλλοθι
Κατά καιρούς υπήρξαν ερωτήσεις, αναφορές και κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις.
Καλώς έγιναν.
Αλλά η κατάθεση ενός εγγράφου στη Βουλή δεν αποτελεί από μόνη της πολιτική θέση ούτε λύση.
Οι πολίτες της Εύβοιας και της Βοιωτίας δικαιούνται να γνωρίζουν:
Τι ζητούν συγκεκριμένα οι βουλευτές;
Στηρίζουν ή απορρίπτουν την εργολαβοποίηση της σίτισης;
Ζητούν προσλήψεις μόνιμου προσωπικού;
Απαιτούν νέο Οργανισμό;
Ζητούν τη δημοσιοποίηση των πορισμάτων των ελέγχων;
Πιέζουν για την πλήρη λειτουργία του Αιμοδυναμικού;
Έχουν απαιτήσει ειδικό σχέδιο ενίσχυσης ενόψει της θερινής περιόδου;
Ή απλώς διαβιβάζουν καταγγελίες, ώστε να μπορούν αργότερα να ισχυριστούν ότι «έκαναν παρέμβαση»;
Η Εύβοια και η Βοιωτία δεν χρειάζονται ταχυδρόμους εγγράφων.
Χρειάζονται πολιτικούς που θα συγκρουστούν για το Νοσοκομείο τους.
Προσωρινές διοικήσεις και μόνιμες δεσμεύσεις
Έχουμε θέσει ακόμη το θεσμικό ερώτημα κατά πόσο μία προσωρινή διοίκηση μπορεί και πρέπει να λαμβάνει αποφάσεις που δεσμεύουν το Νοσοκομείο μακροπρόθεσμα.
Δεν προκαταλαμβάνουμε τη νομική απάντηση.
Ζητάμε, όμως, πλήρη διαφάνεια.
Με ποια εξουσιοδότηση λαμβάνονται αποφάσεις;
Με ποιες εισηγήσεις;
Με ποιες μελέτες;
Με ποια πρακτικά;
Ποια όργανα γνωμοδότησαν;
Ποιοι υπέγραψαν;
Η δημόσια διοίκηση δεν είναι προσωπικό μαγαζί κανενός.
Κάθε απόφαση πρέπει να είναι αιτιολογημένη, νόμιμη και διαθέσιμη στον δημόσιο έλεγχο.
Δεν στρεφόμαστε εναντίον του Νοσοκομείου – Το υπερασπιζόμαστε
Όποτε αναδεικνύεται ένα πρόβλημα, εμφανίζεται η γνωστή κατηγορία:
«Δυσφημείτε το Νοσοκομείο».
Όχι.
Το Νοσοκομείο δεν δυσφημείται από εκείνους που αποκαλύπτουν τα προβλήματα.
Δυσφημείται από εκείνους που τα γνωρίζουν και δεν τα λύνουν.
Δεν στρεφόμαστε εναντίον των γιατρών, των νοσηλευτών, των τραυματιοφορέων, των τεχνικών, των διοικητικών, των καθαριστριών, του προσωπικού εστίασης ή οποιουδήποτε εργαζομένου.
Το ακριβώς αντίθετο.
Υπερασπιζόμαστε τους ανθρώπους που κρατούν το Νοσοκομείο όρθιο, πολλές φορές με προσωπικό κόστος, χωρίς επαρκές προσωπικό, χωρίς ανάπαυση και χωρίς ουσιαστική στήριξη.
Υπερασπιζόμαστε τον ασθενή που δεν έχει άλλη επιλογή.
Υπερασπιζόμαστε τον κάτοικο της Εύβοιας και της Βοιωτίας.
Υπερασπιζόμαστε τον ηλικιωμένο, το παιδί, τον εργαζόμενο, τον επισκέπτη και τον τουρίστα που θα χρειαστεί επείγουσα περίθαλψη.
Υπερασπιζόμαστε το δημόσιο Νοσοκομείο από εκείνους που το αφήνουν να αποδυναμώνεται και στη συνέχεια χρησιμοποιούν την αποδυνάμωση ως επιχείρημα για περισσότερους εργολάβους και περισσότερη ιδιωτικοποίηση.
Οι απαντήσεις που απαιτούμε
Δεν ζητάμε γενικόλογες διαβεβαιώσεις.
Απαιτούμε να δημοσιοποιηθούν:
Ο πραγματικός αριθμός των κενών θέσεων ανά ειδικότητα και τμήμα.
Τα οφειλόμενα ρεπό και οι άδειες.
Τα πορίσματα των ελέγχων για τη σίτιση.
Οι μελέτες που συνοδεύουν κάθε εργολαβική απόφαση.
Το ακριβές χρονοδιάγραμμα πλήρους λειτουργίας του Αιμοδυναμικού.
Το σχέδιο στελέχωσης των Επειγόντων.
Το ειδικό επιχειρησιακό σχέδιο για την καλοκαιρινή περίοδο.
Ο αριθμός των πρόσθετων γιατρών και νοσηλευτών που θα ενισχύσουν το Νοσοκομείο.
Ο τρόπος με τον οποίο θα καλυφθούν οι αυξημένες ανάγκες της Εύβοιας, της Βοιωτίας και των χιλιάδων επισκεπτών.
Απαιτούμε νέο, σύγχρονο Οργανισμό, άμεσες προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, ουσιαστική προστασία της υγείας των εργαζομένων και έλεγχο των συνθηκών εργασίας.
Απαιτούμε να σταματήσει η λογική τού «βγάλτε τη βάρδια όπως μπορείτε».
Γιατί μία βάρδια μπορεί να βγει.
Και η επόμενη μπορεί να βγει.
Και η μεθεπόμενη.
Μέχρι να μη βγει.
Και τότε όλοι θα εμφανιστούν έκπληκτοι.
Θα συνεχίσουμε
Το λέω προσωπικά και καθαρά:
Δεν πρόκειται να σταματήσω να γράφω για το Νοσοκομείο Χαλκίδας.
Δεν θα σταματήσω επειδή κάποιοι ενοχλούνται.
Δεν θα σταματήσω επειδή κάποιοι θεωρούν ότι η σιωπή είναι προϋπόθεση «καλής συνεργασίας».
Δεν θα σταματήσω επειδή οι απαντήσεις καθυστερούν ή επειδή επιχειρείται να παρουσιαστεί κάθε καταγγελία ως υπερβολή.
Θα επανερχόμαστε για τη σίτιση.
Για τις εργολαβίες.
Για τα κενά.
Για τις άδειες και τα ρεπό.
Για τους εργαζομένους που καταρρέουν.
Για τα Επείγοντα.
Για την Παθολογική.
Για το Αιμοδυναμικό.
Για την ελλιπή καλοκαιρινή προετοιμασία.
Για την Εύβοια.
Για τη Βοιωτία.
Για τους χιλιάδες τουρίστες και επισκέπτες που θα βρεθούν στην περιοχή και δικαιούνται να γνωρίζουν ότι, εάν συμβεί κάτι, υπάρχει ένα πραγματικά στελεχωμένο δημόσιο νοσοκομείο για να τους περιθάλψει.
Για κάθε απόφαση που λαμβάνεται χωρίς διαφάνεια και κάθε ερώτημα που παραμένει αναπάντητο.
Γιατί το Νοσοκομείο Χαλκίδας δεν ανήκει σε καμία διοίκηση, σε κανέναν διοικητή, σε καμία Υγειονομική Περιφέρεια και σε κανένα κόμμα.
Ανήκει στους πολίτες της Εύβοιας και της Βοιωτίας.
Ανήκει στους εργαζομένους που το κρατούν όρθιο.
Ανήκει σε κάθε άνθρωπο που θα περάσει την πόρτα του ζητώντας βοήθεια.
Και όσο κάποιοι αντιμετωπίζουν την υγεία των πολιτών και την αξιοπρέπεια των εργαζομένων σαν αριθμούς σε έναν υπηρεσιακό πίνακα, θα μας βρίσκουν απέναντί τους.
Με στοιχεία.
Με ονόματα.
Με ερωτήματα.
Με επιμονή.
Και κυρίως, χωρίς φόβο.