Όταν λέγαμε στον Δήμο Χαλκιδέων και στη ΔΕΥΑΧ ότι πριν από κάθε ανάπλαση στη Βενιζέλου έπρεπε να προηγηθεί σοβαρός έλεγχος και αντικατάσταση των αγωγών ύδρευσης και αποχέτευσης, η απάντηση ήταν γνωστή:
«Δεν χρειάζεται. Τα δίκτυα είναι καλά».
Μόνο που τα δίκτυα, όπως αποδείχθηκε, δεν ήταν καλά.
Και σήμερα η Βενιζέλου ξανασκάβεται.
Όχι για να γίνει κάποιο νέο έργο. Όχι για να αναβαθμιστεί κάτι. Αλλά για να εντοπιστεί διαρροή σε υποδομές που υποτίθεται ότι δεν είχαν πρόβλημα.
Από τον Απρίλιο και μετά, οι αγωγοί σκάνε, τα λύματα εμφανίζονται ξανά και ξανά, δρόμοι πλημμυρίζουν, επιχειρήσεις ταλαιπωρούνται, ξενοδοχεία και καταστήματα βρίσκονται αντιμέτωπα με εικόνες που προσβάλλουν την πόλη.
Και κάθε φορά ακούμε μια διαφορετική δικαιολογία.
Στην αρχή δεν ήταν βοθρολύματα. Ήταν, λέει, όμβρια. Ή νερά της θάλασσας.
Μετά δεν έφταιγε το δίκτυο. Έφταιγαν οι επιχειρήσεις και οι αποχετεύσεις τους.
Τώρα όμως ξανασκάβουν τη Βενιζέλου μέσα στο ΠΣΚ, με τη Χαλκίδα σε κυκλοφοριακό έμφραγμα, το κέντρο μέσα στη δυσοσμία και την τουριστική περίοδο να μπαίνει στην πιο κρίσιμη φάση της.
Και εδώ τελειώνουν οι δικαιολογίες.
Υπάρχουν πολιτικές ευθύνες.
Υπάρχουν ευθύνες στη Δημοτική Αρχή.
Υπάρχουν ευθύνες στη διοίκηση της ΔΕΥΑΧ.
Υπάρχουν ευθύνες σε όσους εισηγήθηκαν, ενέκριναν, υπέγραψαν και υπερασπίστηκαν μια ανάπλαση χωρίς να έχει προηγηθεί η ουσιαστική θωράκιση των βασικών υποδομών.
Γιατί η πόλη δεν διοικείται με φωτογραφίες έργων, κορδέλες και ανακοινώσεις.
Η πόλη διοικείται με σχέδιο.
Και σχέδιο σημαίνει πρώτα δίκτυα, μετά πεζοδρόμια. Πρώτα ύδρευση και αποχέτευση, μετά κυβόλιθοι. Πρώτα υποδομή, μετά βιτρίνα.
Στη Βενιζέλου έγινε το ανάποδο.
Έφτιαξαν την εικόνα και άφησαν το πρόβλημα από κάτω.
Μόνο που τα προβλήματα που θάβονται, κάποια στιγμή σκάνε. Και όταν σκάνε, δεν πλημμυρίζουν μόνο δρόμους. Πλημμυρίζουν και την πολιτική αξιοπιστία αυτών που διαβεβαίωναν ότι όλα είναι υπό έλεγχο.
Το ερώτημα πλέον είναι καθαρό:
Ποιος έδωσε τη διαβεβαίωση ότι τα δίκτυα δεν χρειάζονται αντικατάσταση;
Ποιος πήρε την πολιτική απόφαση να προχωρήσει η ανάπλαση χωρίς συνολική παρέμβαση στους αγωγούς;
Ποιος θα πληρώσει το ράβε — ξήλωνε;
Γιατί μέχρι σήμερα πληρώνουν μόνο οι δημότες. Με τα χρήματά τους, με την ταλαιπωρία τους, με την υπομονή τους, με τη χαμένη αξιοπιστία της πόλης τους.
Και αν ο αγωγός είναι σαθρός, ποιος εγγυάται ότι σε λίγες εβδομάδες δεν θα σκάσει λίγο πιο κάτω; Και μετά λίγο παραπέρα; Και έτσι, σκάβε — κλείνε — ξανασκάβε, να φτάσουμε μέχρι τον ΟΤΕ;
Αυτό δεν είναι διοίκηση.
Είναι μπαλωματική πολιτική.
Είναι ανάπλαση χωρίς βάθος.
Είναι διαχείριση βιτρίνας πάνω σε προβληματικές υποδομές.
Η Δήμαρχος Χαλκιδέων, η Δημοτική Αρχή και η διοίκηση της ΔΕΥΑΧ οφείλουν καθαρές απαντήσεις. Όχι άλλες δικαιολογίες. Όχι άλλο πέταγμα της ευθύνης στους επαγγελματίες. Όχι άλλη επικοινωνιακή διαχείριση της μπόχας.
Η Χαλκίδα δεν μπορεί να ζει με έργα που ανοίγουν ξανά πριν καλά καλά στεγνώσει το τσιμέντο.
Δεν μπορεί να πληρώνει δύο και τρεις φορές για τα ίδια προβλήματα.
Δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν πόλη πειραματισμών, προχειρότητας και πολιτικής αλαζονείας.
Στη Βενιζέλου, τα λύματα δεν ξέπλυναν μόνο το οδόστρωμα.
Ξέπλυναν και την επικοινωνία της Δημοτικής Αρχής.
Αχ, κατακαημένη Χαλκιδίτσα…
Το κακό είναι ότι θα πρέπει να τους ανεχτείς για ακόμα δυόμισι χρόνια.