Αν ο λαός αποφασίσει ποια πολιτική δύναμη θα κυβερνήσει την επόμενη μέρα, η δική μου ψήφος δεν θα είναι λευκή επιταγή. Θα είναι απαίτηση. Θα είναι εντολή. Θα είναι χρέος.
Θέλουμε πίσω τη ΔΕΗ μας, που χτίστηκε με αίμα, ιδρώτα και χρήματα του ελληνικού λαού.
Θέλουμε πίσω την Εθνική μας Τράπεζα, που την αναχρηματοδοτήσαμε με το υστέρημά μας για να σταθεί όρθια και να υπάρχει.
Θέλουμε πίσω τα σπίτια μας, που πουλήθηκαν στα funds για ένα κομμάτι ψωμί, την ώρα που οικογένειες έβλεπαν τον κόπο μιας ζωής να γίνεται αριθμός σε χαρτοφυλάκια κερδοσκόπων.
Θέλουμε πίσω τα νοσοκομεία της δημόσιας Υγείας και τα πανεπιστήμια της δημόσιας Παιδείας, που απαξιώθηκαν συστηματικά προς όφελος των ιδιωτών και των συμφερόντων.
Θέλουμε πίσω τη Δικαιοσύνη. Όχι ως σύνθημα, αλλά ως θεσμό που λειτουργεί ανεξάρτητα, γρήγορα και δίκαια για όλους.
Θέλουμε πίσω την αγροτική παραγωγή και την κτηνοτροφία, γιατί χώρα χωρίς πρωτογενή τομέα είναι χώρα εξαρτημένη.
Θέλουμε ουσιαστική στήριξη της μικρομεσαίας επιχείρησης, της πραγματικής ραχοκοκαλιάς της οικονομίας, όπως όλοι παραδέχονται στα λόγια αλλά λίγοι υπηρετούν στην πράξη.
Θέλουμε δίκαιη φορολόγηση, σύμφωνα με όσα επιτάσσει το Σύνταγμα: ο καθένας να συνεισφέρει ανάλογα με τις πραγματικές του δυνατότητες και όχι να πληρώνουν πάντα οι ίδιοι.
Θέλουμε πίσω τις ζωές μας. Με αξιοπρέπεια, ασφάλεια, εργασία, προοπτική και ανθρώπινους μισθούς.
Θέλουμε την πατρίδα μας παράγοντα σταθερότητας και ειρήνης στην περιοχή, με αδιαπραγμάτευτα τα σύνορά της και ακέραια τα εθνικά της δίκαια.
Αυτά περιμένουμε να δούμε καθαρά, γραπτά και δεσμευτικά στο πρόγραμμα μιας πραγματικής προοδευτικής, δημοκρατικής και πατριωτικής διακυβέρνησης.
Γιατί ένα κι ένα κάνουν δύο.
Και αυτή τη φορά ο λαός δεν ζητάει απλώς λόγια. Ζητάει επιστροφή της χώρας στους ανθρώπους της.
Evangelos G. Liampotis