Η Ρένα Δούρου κατέθεσε επισήμως την υποψηφιότητά της για την προεδρία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και, μετά την απόσυρση του Παύλου Πολάκη, οδηγείται ως μοναδική υποψήφια στην αυριανή ψηφοφορία.
Το γεγονός δεν είναι απλώς μια εσωκομματική διαδικασία. Είναι η αποτύπωση μιας βαθιάς κρίσης: μιας Κοινοβουλευτικής Ομάδας που από δύναμη αντιπολίτευσης βρέθηκε να μετρά μόλις οκτώ βουλευτές, να δοκιμάζεται από ανεξαρτητοποιήσεις, αποχωρήσεις και διαρκείς συγκρούσεις για την πολιτική κατεύθυνση του κόμματος.
Η Δούρου, στην επιστολή της προς τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, παρουσιάζει την υποψηφιότητά της ως ανταπόκριση σε αίτημα για «νέο ξεκίνημα» από την Κοινοβουλευτική Ομάδα. Μιλά για ανάγκη ενότητας, σοβαρότητας και σκληρής δουλειάς, με στόχο η ΚΟ να γίνει ξανά η αιχμή της αντιπολίτευσης απέναντι στην κυβέρνηση.
Το ερώτημα είναι πόσο εύκολο είναι να ξαναχτιστεί πολιτική αξιοπιστία πάνω στα ερείπια μιας παρατεταμένης εσωστρέφειας.
Ο Παύλος Πολάκης, αποσύροντας την υποψηφιότητά του, άφησε σαφείς αιχμές για το εσωτερικό του κόμματος. Έθεσε ερωτήματα για τις ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών, για πιέσεις και απειλές αποχώρησης, αλλά και για το αν μια Κοινοβουλευτική Ομάδα οκτώ ατόμων έχει την «πολυτέλεια» δύο υποψηφιοτήτων.
Οι αιχμές αυτές δεν είναι λεπτομέρεια. Δείχνουν ότι, ακόμη και την ώρα που επιχειρείται να εμφανιστεί μια εικόνα συνεννόησης, οι πληγές παραμένουν ανοιχτές. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει να διαχειριστεί μόνο την απώλεια κοινοβουλευτικής δύναμης. Έχει να απαντήσει αν διαθέτει κοινή γραμμή, κοινό σχέδιο και κοινή πολιτική βούληση ή αν κάθε νέα διαδικασία καταλήγει σε έναν ακόμη γύρο εσωκομματικού πολέμου.
Η Δούρου υποστηρίζει ότι η ανασυγκρότηση πρέπει να ξεκινήσει από τη Βουλή, είτε ενόψει ενός ενωτικού προοδευτικού ψηφοδελτίου είτε με αυτόνομη εκλογική κάθοδο. Όμως η πρόκληση είναι πολύ μεγαλύτερη από την εκλογή ενός προέδρου Κοινοβουλευτικής Ομάδας.
Γιατί μια παράταξη δεν αναγεννιέται με μία ψηφοφορία και μια επιστολή καλών προθέσεων. Αναγεννιέται όταν σταματά να συζητά διαρκώς για τον εαυτό της και αρχίζει να μιλά πειστικά για την κοινωνία. Μέχρι τότε, η μοναδική υποψηφιότητα της Ρένας Δούρου μπορεί να κλείνει προσωρινά ένα μέτωπο, αλλά δεν απαντά στο μεγάλο ερώτημα: πώς ο ΣΥΡΙΖΑ θα ξαναγίνει πολιτικός πρωταγωνιστής και όχι απλός θεατής της δικής του συρρίκνωσης.