Η Μαρία Καρυστιανού πέρασε από το πεδίο της καταγγελίας στο πεδίο της ανοιχτής πολιτικής παρέμβασης, ανακοινώνοντας την έναρξη ενός νέου εγχειρήματος με σύνθημα «Ξεκινάμε» και με αιχμή την αλήθεια, τη δικαιοσύνη και τη ρήξη με την ατιμωρησία.
Δεν ανακοίνωσε απλώς έναν ακόμη φορέα. Ανακοίνωσε ότι το τραύμα που συγκλόνισε την κοινωνία επιχειρεί πλέον να μετατραπεί σε πολιτική δύναμη, με σαφή αντισυστημική φόρτιση και με κάλεσμα «από το Εγώ στο Εμείς».
Από το σύμβολο στην οργανωμένη πολιτική παρουσία
Μέχρι χθες, η Μαρία Καρυστιανού εξέφραζε για μεγάλο τμήμα της κοινωνίας την επιμονή στη μνήμη, την απαίτηση για λογοδοσία και την άρνηση της σιωπής. Τώρα κάνει το επόμενο, πολύ πιο δύσκολο βήμα: μετατρέπει ένα ηθικό και κοινωνικό φορτίο σε πολιτική πρωτοβουλία.
Και εδώ αλλάζει το παιχνίδι. Γιατί άλλο να καταγγέλλεις το σύστημα και άλλο να λες καθαρά ότι έρχεσαι να το αμφισβητήσεις οργανωμένα. Η λέξη «Ξεκινάμε» δεν είναι απλώς σύνθημα. Είναι δήλωση εισόδου σε έναν χώρο όπου η κοινωνική νομιμοποίηση δοκιμάζεται πλέον με πολιτικούς όρους.
Το μήνυμα που πατά πάνω στη γενικευμένη δυσπιστία
Το νέο εγχείρημα παρουσιάζεται ως ένα ανεξάρτητο κίνημα πολιτών που γεννιέται από τη βάση, έξω από οικογενειοκρατίες, μηχανισμούς και φθαρμένες πολιτικές συνταγές. Στον πυρήνα του βάζει τη δικαιοσύνη, τη διαφάνεια, τη δημοκρατία, την αξιοπρέπεια και το τέλος της ατιμωρησίας.
Αυτό δεν είναι ένα ουδέτερο λεκτικό πακέτο. Είναι ευθεία παρέμβαση πάνω στο πιο βαθύ πολιτικό ρήγμα της εποχής: τη γενικευμένη πεποίθηση ότι το κράτος δεν λειτουργεί ισότιμα, ότι οι ισχυροί ξεφεύγουν και ότι η κοινωνία πληρώνει πάντα τον λογαριασμό.
Με απλά λόγια, το νέο εγχείρημα πατά ακριβώς εκεί που πονά περισσότερο το πολιτικό σύστημα: στη φθορά της εμπιστοσύνης.
Η συγκίνηση ως αφετηρία, η πολιτική ως σκληρή δοκιμασία
Η χρονική επιλογή μόνο τυχαία δεν ήταν. Η ανακοίνωση έγινε ανήμερα των γενεθλίων της κόρης της, που χάθηκε στα Τέμπη, φορτίζοντας την κίνηση με βαρύ προσωπικό και συμβολικό βάρος. Παράλληλα, το πρώτο σποτ με το λευκό περιστέρι, το χρυσό κλαδί ελαίας και την κλεψύδρα δείχνει ότι το εγχείρημα θέλει να χτίσει από την πρώτη στιγμή πολιτική ταυτότητα και όχι απλώς επικοινωνιακό θόρυβο.
Όμως από εδώ και πέρα αρχίζουν τα δύσκολα: πρόγραμμα, στελέχωση, οργανωτική δομή, καθαρές θέσεις, αντοχή στην πίεση, απάντηση στο ερώτημα αν πρόκειται για κίνημα διαμαρτυρίας ή για φορέα εξουσίας. Η κοινωνική οργή μπορεί να γεννήσει ρεύμα. Δεν αρκεί όμως από μόνη της για να γεννήσει σταθερή πολιτική πρόταση.
Η Μαρία Καρυστιανού δεν χτύπησε απλώς την πόρτα της πολιτικής. Μπήκε μέσα κουβαλώντας το πιο βαρύ φορτίο που μπορεί να κουβαλήσει ένας άνθρωπος: μνήμη, απώλεια, οργή και απαίτηση για δικαιοσύνη. Τώρα όμως δεν αρκεί να συγκινεί. Τώρα θα κριθεί αν μπορεί να συγκρουστεί, να οργανώσει και να αντέξει. Γιατί στην πολιτική, το «Ξεκινάμε» είναι η εύκολη λέξη. Το δύσκολο είναι το τι ακριβώς ξεκινά — και πόσους μπορεί πραγματικά να πάρει μαζί της.