Η συνάντηση της Μέγκαν Κέλι με τη Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν δεν ήταν ένα ακόμη συντηρητικό media event. Ήταν μια δημόσια καταγραφή του ρήγματος που ανοίγει μέσα στο ίδιο το στρατόπεδο του Τραμπ, καθώς η υπόσχεση για «όχι άλλους πολέμους στο εξωτερικό» μοιάζει να καταρρέει κάτω από το βάρος νέων γεωπολιτικών σχεδιασμών.
Όταν ακόμη και η πιο επιθετική φωνή του MAGA μιλά για ατελείωτους πολέμους, για πίεση του Ισραήλ προς τις ΗΠΑ και για μια κατάσταση «εκτός ελέγχου», τότε το πρόβλημα παύει να είναι επικοινωνιακό. Γίνεται βαθιά πολιτικό, στρατηγικό και επικίνδυνο για τον ίδιο τον Τραμπ.
Η Γκριν δεν χτυπά απ’ έξω — χτυπά από μέσα
Η Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν δεν προέρχεται από κάποιο αντι-τραμπικό περιβάλλον. Δεν είναι μια φιλελεύθερη επικρίτρια, ούτε μια παραδοσιακή ρεπουμπλικανή που πάντα διαφωνούσε με το MAGA. Αντιθέτως, υπήρξε από τα πιο χαρακτηριστικά πολιτικά πρόσωπα της τραμπικής εποχής, από εκείνες που ταύτισαν το όνομά τους με τη σκληρή γραμμή, την ακραία πίστη στον πρόεδρο και το σύνθημα «America First».
Ακριβώς γι’ αυτό η σημερινή της στάση έχει βάρος. Δεν πρόκειται για μια ακόμη επίθεση «των άλλων». Πρόκειται για εσωτερική αμφισβήτηση. Και όταν η αμφισβήτηση αυτή αφορά το πιο ιερό πολιτικό αφήγημα του Τραμπ —ότι θα έβαζε τέλος στις αμερικανικές περιπέτειες στο εξωτερικό— τότε το πλήγμα είναι σοβαρότερο από μια συνηθισμένη αντιπολιτευτική καταγγελία.
Η Γκριν ουσιαστικά λέει ότι το δόγμα που πούλησε ο Τραμπ στη βάση του παραβιάζεται από τον ίδιο. Κι αυτό, για το MAGA ακροατήριο, είναι πολιτική προδοσία.
Ο φόβος δεν είναι μόνο το Ιράν — είναι ο επόμενος πόλεμος
Η συζήτηση δεν έμεινε μόνο στο μέτωπο του Ιράν. Το βίντεο με την παρέμβαση του Ναφτάλι Μπένετ λειτούργησε σαν καταλύτης για να φανεί κάτι πιο βαθύ: ότι στη νέα γεωπολιτική εξίσωση αναδύονται ήδη οι επόμενοι στόχοι, οι επόμενοι εχθροί, οι επόμενες γραμμές σύγκρουσης.
Όταν ένας πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ περιγράφει την Τουρκία ως «το νέο Ιράν», το μήνυμα είναι σαφές. Δεν μιλάμε για λήξη ενός πολέμου, αλλά για προαναγγελία του επόμενου. Δεν μιλάμε για σταθεροποίηση, αλλά για επέκταση. Και ακριβώς εκεί βρίσκεται η ανησυχία που εκφράζουν η Κέλι και η Γκριν: ότι οι ΗΠΑ παύουν να ενεργούν με γνώμονα τα δικά τους όρια και εμπλέκονται σε μια αλυσίδα συγκρούσεων χωρίς ορατό τέλος.
Ο φόβος της Γκριν ότι «ο πόλεμος δεν θα τελειώσει ποτέ» δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι η πολιτική μετάφραση ενός εφιάλτη: ότι η Αμερική επιστρέφει ξανά στον μηχανισμό των endless wars, αυτή τη φορά με νέο περιτύλιγμα αλλά με το ίδιο κόστος για τους πολίτες της.
Αν σπάσει το μέτωπο των Ρεπουμπλικανών, ο Τραμπ μπαίνει σε φάση φθοράς
Το πιο κρίσιμο στοιχείο δεν είναι μόνο η ένταση της κριτικής. Είναι το ποιος την ασκεί και πότε. Ο Τραμπ μπορούσε πάντα να αντέξει τις επιθέσεις των Δημοκρατικών, των media, ακόμη και ενός τμήματος του παλιού ρεπουμπλικανικού κατεστημένου. Εκεί που αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα είναι όταν η φθορά περνά μέσα στο ίδιο του το στρατόπεδο.
Αν πρόσωπα που απευθύνονται απευθείας στη σκληρή βάση του MAGA αρχίσουν να συγκροτούν κοινό μέτωπο αμφισβήτησης απέναντι στις πολεμικές επιλογές του προέδρου, τότε η πολιτική ζημιά θα είναι πολλαπλή. Πρώτον, θα χτυπηθεί η αξιοπιστία του. Δεύτερον, θα αποδομηθεί το αφήγημα ότι μόνο εκείνος εκπροσωπεί αυθεντικά τη βούληση της αμερικανικής βάσης. Και τρίτον, θα ανοίξει χώρος για μια νέα εσωτερική αντιπολίτευση που δεν θα τον κατηγορεί από τα αριστερά, αλλά από το ίδιο του το ιδεολογικό σπίτι.
Και αυτή είναι η πιο επικίνδυνη μορφή αμφισβήτησης για κάθε ηγέτη: όχι όταν τον πολεμούν οι αντίπαλοί του, αλλά όταν αρχίζουν να τον εγκαταλείπουν οι πιστοί του.
Ο Τραμπ πούλησε ειρήνη, αποδέσμευση και τέλος στους ξένους πολέμους. Αν τώρα το ίδιο του το στρατόπεδο βλέπει μπροστά του όχι το “America First”, αλλά έναν νέο κύκλο ατελείωτων συγκρούσεων, τότε δεν μιλάμε για απλή πολιτική μετατόπιση. Μιλάμε για κατάρρευση συμβολαίου με τη βάση του. Και όταν ραγίζει το συμβόλαιο του MAGA, αρχίζει να τρίζει και ο ίδιος ο θρόνος του Τραμπ.