Πού είναι το υλικό των υποκλοπών;
Πού είναι οι συνομιλίες;
Πού είναι οι «φάκελοι»;
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για κουτσομπολιό.
Μιλάμε για ισχύ.
Όταν παρακολουθούνται στρατηγοί, υπουργοί, αρχηγοί κομμάτων, βουλευτές, δικαστές, δημοσιογράφοι, δεν είναι “σκάνδαλο”.
Είναι μηχανισμός.
Είναι μοχλός.
Και το βασικό ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος το έκανε.
Είναι:
Ποιος το έχει τώρα;
Ποιος κρατάει τις συνομιλίες;
Ποιος κρατάει ποιον;
Γιατί αν υπάρχει υλικό, υπάρχει και εξάρτηση.
Αν υπάρχει εξάρτηση, υπάρχει και “πειθαρχία”.
Και τότε οι αποφάσεις του πολιτικού συστήματος δεν είναι πολιτική.
Είναι διαχείριση φόβου.
Από εκεί και πέρα, όλα εξηγούνται:
- οι σιωπές,
- οι “ίσες αποστάσεις”,
- τα μισόλογα,
- οι ξαφνικές μεταμορφώσεις,
- οι καριέρες που σώζονται,
- οι υποθέσεις που “ξεθυμαίνουν”.
Δεν ζητάμε εντυπώσεις.
Ζητάμε απάντηση.
Πού είναι το υλικό;
Ποιος το κρατά;
Ποιος το χρησιμοποιεί;
Ποιος το φοβάται;
Και μέχρι να δοθούν καθαρές απαντήσεις, θα το επαναλαμβάνουμε:
Σε μια δημοκρατία, οι υποκλοπές δεν είναι “παραφωνία”.
Είναι καθεστώς.