Την Μαρία Καρυστιανού τη γνωρίσαμε όχι μέσα από κομματικά γραφεία, ούτε από τηλεοπτικά πάνελ. Τη γνωρίσαμε μέσα από τον πόνο. Έναν πόνο βαθύ, συλλογικό, αβάσταχτο, που έγινε φωνή, επιμονή, αξιοπρέπεια. Την πονέσαμε, ταυτιστήκαμε, τη θαυμάσαμε. Γιατί έκανε κάτι που οι περισσότεροι από εμάς δεν θα αντέχαμε: στάθηκε όρθια, νηφάλια και αποφασιστική εκεί που όλα σε σπρώχνουν να καταρρεύσεις.
Γι’ αυτό και πολλοί μιλούν για εξαιρετική περίπτωση. Όχι από υπερβολή, αλλά γιατί πράγματι πρόκειται για ένα πρόσωπο που δεν γεννήθηκε πολιτικά, δεν χρωστά, δεν βαραίνεται από αμαρτίες εξουσίας ή παλιές αποτυχίες. Ένα πρόσωπο «καθαρό», φρέσκο, πονεμένο, αλλά και ικανό, με λόγο ανθρώπινο και ευφυή.
Η απόφασή της, λοιπόν, να ασχοληθεί με την πολιτική είναι απολύτως δικαίωμά της. Είναι όμως και ένα πέρασμα σε άλλο τούνελ. Εκεί όπου το φως σπανίζει, οι σκιές πληθαίνουν και οι ίντριγκες λειτουργούν αποτρεπτικά για πολλούς έντιμους πολίτες. Η πολιτική δεν είναι χώρος ηθικής αναγνώρισης· είναι πεδίο σκληρής φθοράς.
Από εδώ και πέρα, τίποτα δεν θα της χαριστεί. Η ηθική υπεροχή θα αμφισβητηθεί. Τα κίνητρα θα στοχοποιηθούν. Η προσωπική της διαδρομή θα αναλυθεί, θα τεμαχιστεί, θα παραμορφωθεί. Αυτό συμβαίνει πάντα όταν κάποιος εισέρχεται «απ’ έξω» και δεν είναι προϊόν μηχανισμών.
Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο στοίχημα. Αν η διαδρομή αυτή δεν μετατραπεί σε προσωπολατρία. Αν η συλλογική μας ανάγκη για δικαίωση δεν γίνει τυφλή ανάθεση. Αν η στήριξη συνοδευτεί από απαιτήσεις, έλεγχο, θεσμική σοβαρότητα.
Η Μαρία Καρυστιανού έχει πολλά προσόντα. Έχει όμως μπροστά της έναν δρόμο δυστοπικό και δύσβατο. Η πολιτική δεν συγχωρεί εύκολα, ούτε προστατεύει τους ευάλωτους. Χαρά στο κουράγιο της, λοιπόν. Και χαρά στο κουράγιο και το δικό μας, αν θέλουμε κάποτε να δούμε ανθρώπους που δεν προέρχονται από «σωλήνες», αλλά από την κοινωνία, να αντέχουν μέσα σε αυτό το περιβάλλον χωρίς να αλλοιώνονται.
Καλή δύναμη σε εκείνη. Και καλή δύναμη σε όλους μας.